Vamos a la playa

 Vorige week zijn we een halve dag naar het strand geweest. Ik doe dat niet graag, maar ik ben niet alleen en manlief is een enorme zonneklopper die wel van het strand houdt. We waren hier tenslotte al twee weken, dus het mocht wel eens.

Het was heel rustig op het strand, veel onbezette ligbedden hoewel het hier nog steeds heerlijk zomert … het was zo om en bij de dertig graden.

Ik moet zeggen dat ik er toch wel van genoten heb. Ik heb me zelfs kunnen concentreren op mijn boek en dat wil heel wat zeggen!

We zijn ook een dag naar Torremolinos geweest. Daar wou ik persé graag naartoe omdat we daar in 1977 onze vakantie hebben doorgebracht. Natuurlijk herkende ik er niets meer van. In mijn herinnering had je destijds de wijk Carihuela aan het strand en het oude stadscentrum in de bovenstad en dat was het. Carihuela bestaat nog steeds, maar er zijn in de loop der jaren vijf nieuwe strandzones bijgekomen: mooie brede stranden aan een aangename Paseo Maritimo.

Eerst hebben we Casa de los Navajas bezocht, een prachtige villa gebouwd tussen 1920 en 1930 in Neo-Mudéjar stijl. (*) De villa ligt hoog in de Bajondillo wijk en kijkt uit over de zee en over de flatgebouwen die er inmiddels gebouwd zijn.

(*) Mudéjar is een kunststijl waarin moslim- en christelijke kunstvormen zijn verweven. Vrijwel overal in Spanje vind je gebouwen in Mudéjar stijl … een overblijfsel van de reconquista.

Hoewel het brandend heet was, zijn we toch via de Sendo Literal (die ook bij ‘ons’ in La Cala passeert) helemaal tot in La Carihuela gelopen, onderweg wat gedronken en later ook wat gegeten. En nog wat mooie streetart tegengekomen.

In de late namiddag hebben we nog de Jardín Botánico Molino de Inca bezocht. Veel mooie planten en bomen maar helaas niet heel goed onderhouden.

Goed voor een totaal van bijna 11 wandelkilometers, en niet van de minste!! Om van het oude centrum van Torremolinos naar het strand te geraken moet je heel wat trappen doen. Het leek wel of er geen eind aan kwam! Gelukkig vonden we voor de terugweg de ascensor die ons voor 0.50 euro pp terug naar de bovenstad bracht alwaar onze auto geparkeerd stond.

Ik geraakte de volgende morgen amper uit mijn bed van de spierpijn overal. Ik heb er drie dagen last van gehad!

Een curieuzeneuzemosterdpot in Spanje

 Laatst kwam ik met de auto aangereden en parkeerde me op de ons toegewezen parkeerplaats voor ons appartementenblokje.

Met dat ik mijn deur dichtsla hoor ik ‘hallo, hallo, halloooo‘. Een dame komt op me afgelopen.

‘Zijn jullie ook Belgen?‘ Ik antwoord bevestigend, maar ik had absoluut geen zin in een praatje. Daar had zij geen oren naar. ‘Van waar zijn jullie? Hoe lang blijven jullie?’ Ik antwoord, kort. ‘En hoe bevalt het appartement? De mensen van wie jullie huren zijn ook van jullie kanten.’ Dat wist ik uiteraard. ‘Wij verhuren niet. Wij wonen hier sinds april‘.

Enfin, na tien minuten kende ik heel haar leven. Eén zoon, geen kleinkinderen, en ‘een appartement is toch zo gemakkelijk. ’s Maandags kuisen wij … allee ja, de keuken en de badkamer doe ik alle dagen natuurlijk‘ (ik niet, maar dat heb ik maar voor mezelf gehouden! 🙈).

Ze bleef maar doorgaan, ook met ongewenst advies geven. ‘Als je ne keer naar Málaga wil, dan kan je dat best met bus en trein doen.’ En ze bleef ook mij maar vragen stellen. En als daar nu één iemand niet van gediend is, dan ben ik dat wel.

De strafste vraag vond ik toch wel ‘Zijt gij nu helemaal alleen van ’t dorp (= 3 km) naar hier gereden? En uw man …???’. Ik trok mijn wenkbrauwen eens op zo van ‘ja, en?’ en antwoordde dat mijn man nog op het strand zat en te voet naar huis kwam. Dat vond ze op zijn minst merkwaardig aan haar gezichtsuitdrukking te zien.

Twee dagen later zag ik haar met andere mensen in de tuin. Nieuw aangekomen Nederlanders die ze ook het hemd van het lijf zal gevraagd hebben. En mijn man heeft er inmiddels ook aan moeten geloven.

Oh wat heb ik een hekel aan mensen die alles van een ander moeten weten. Ik ben zó op mijn privé gesteld. Het interesseert me ook absoluut niet hoe dikwijls zij haar badkamer kuist. Mensenlief toch, laat een ander alsjeblieft gerust!

Marbella

 In het magazine van de plaatselijke Nederlandstalige Club (meegenomen bij de kine praktijk) had ik gelezen dat er in Marbella dagelijks een markt is met verse producten. Ik ben geen marktganger, maar zo’n plaatselijk marktje vind ik dan wel leuk om te doen. En zeker als er de mogelijkheid is om ook een hapje te eten aan een van de kraampjes. Super gezellig!

Naast ons zaten twee jonge dames (Russisch vermoed ik) met een grote fles Veuve Clicquot en een schaal met zeker dertig oesters. Je ziet waar het geld zit. Daar staken manlief zijn zes oesters schril bij af!

Even tussendoor – het valt mij op, in alle plaatsen die we al bezocht hebben, ook in een onooglijk dorp als Coín, hoeveel verder ze hier staan qua technologie. Alle parkings hebben nummerplaatherkenning, overal – ook in kleine zaakjes en op de markt – kan je betalen met kredietkaart of met je telefoon.

Na onze lunch hebben we nog wat door de straten gedwaald, langs de vele winkels met allemaal dezelfde stijl kleren: boho chic, Ibiza style, … mooi voor hier maar ik zie er me thuis nog niet in rondlopen. (*)

Een wandeling over de strandboulevard hoorde er ook weer bij. Veel terrasjes en restaurantjes en de prijzen liggen er ook merkelijk hoger dan in La Cala of Fuengirola. Ja, je betaalt voor de naam en dan waren we nog maar in centrum Marbella. In Puerto Banús, de glamoureuze wijk van Marbella waar de grootste jachten ter wereld aangemeerd liggen, zijn de prijzen helemaal over the top. We zijn er al zo vaak geweest. Ik denk niet dat het dit jaar op het programma staat.

(*) Maar voor hier is het heerlijk. Ja … ik heb me toch maar laten verleiden tot de aankoop van zo’n jurk, al is de mijne veel en veel soberder.

Toch weer goed voor 7 kilometer in de benen.

Alle foto’s zijn aanklikbaar.

We zijn ook nog een dag naar Torremolinos geweest, daarover later meer.

Ook dit is vakantie

 Maandag was ik bij de kinesiste in Fuengirola. Ik had al uitgebeid contact met haar gehad via mail en whatsapp. Ze wist dus dat ik veel last blijf houden in mijn mond en dat de lymfedrainage bij mijn eigen kinesiste geen effect meer heeft om de simpele reden dat er geen faciaal oedeem meer aanwezig is.

Voor ons vertrek was ik bij mijn tandarts om te laten checken of alles ok was met mijn prothese (ik wil vermijden dat zich hetzelfde voordoet dan in Frankrijk) en om eens van hem te horen wat de oorzaak zou kunnen zijn van mijn blijvende klachten.

‘Overbelaste en verkrampte spieren’ dacht hij. Eten, slikken, spreken … het vergt best veel van de korte spieren in de mond. En aangezien er veel spieren doorgesneden zijn tijdens de operatie, moeten de spieren die er nog zijn veel harder werken. Dat lijkt mij wel aannemelijk want de pijn bouwt op naarmate de dag vordert. De combinatie met de zenuwpijnen maakt het er allemaal niet eenvoudiger op.

Mariëlle, de Nederlandse kinesiste volgde de gedachtengang van mijn tandarts en heeft dus maandag gewerkt op de spieren (aan zenuwpijnen blijkt helaas niets te doen, zo weet ik al langer). Niet de zachte massage die ik gewend ben, maar het (zeer) stevige werk. Het was fijn geweest mocht het hebben geholpen maar helaas. Volgende maandag tweede poging maar als het dan nog niet helpt houdt het op, aldus Mariëlle.

De rest van de middag hebben we in Fuengirola doorgebracht. Het weer was wat kwakkelig. Een beetje zon, veel wolken en af en toe een spat regen. Fuengirola is totaal anders dan La Cala de Mijas. Veel hoogbouw en grote blokken die duidelijk hun beste tijd gehad hebben. De strandboulevard is wel gezellig en we hebben er een lekker stuk vis gegeten. Hier heb je veel restaurantjes waar je voor een euro of twaalf een heel driegangenmenu kan eten, inclusief lok-obers. Dat heb ik in La Cala nog nergens gezien, noch de goedkope menu’s, noch de lokvogels.

4.3 km gestapt.