Maandag 11 mei 2026
Et c'est parti! Met een overvolle auto (hoe gaan wij dat doen als we ooit een kleinere auto hebben) onderweg naar Spanje, met een eerste stop in Azay-le-Rideau (Loire), goed voor 627 kilometer.
18u Aangekomen in ons overnachtingshotel in Azay-le-Rideau aan de Loire.
We hebben op 't gemakje gereden. Geen haast, geen stress, niet druk op de weg behalve natuurlijk op de Antwerpse Ring en rond Parijs. Toen we wat aan het eten waren in de Aire de Val Neuvy kwamen we daar nog toevallig een fietskameraad van Maurice tegen. Daarvoor moet je dan zo'n eind van huis zijn. En daarna ging het mis en kregen we een ongeval. Gelukkig alleen stoffelijke schade en geen anderen bij betrokken. Gevolg: auto afgesleept en kon niet onmiddellijk hersteld worden. Het was ondertussen al half zes en Europ Assistance kon geen vervangwagen meer regelen daar in de middle of nowhere. Een Uber heeft ons dan naar het hotel gebracht, een dik uur rijden verder. We moeten dus onze planning wat aanpassen. Ik heb de drie geboekte nachten in San Sebastian volledig geannuleerd. Kan gemakkelijk herboekt worden zodra we meer weten over onze auto. In ieder geval blijven we een extra nacht hier. Hoera voor gratis annuleren tot de dag van aankomst! Nu een paar welverdiende glazen wijn en lekker eten.Hotel: Hotel des Châteaux
Dinsdag 12 mei 2026
Normaal gezien waren we vandaag verder gereisd naar San Sebastian maar door het ongeval van gisteren, en omdat onze auto niet onmiddellijk kon hersteld worden, had ik gisteren hier een nacht extra geboekt.
Vandaag veel over en weer getelefoneerd met de garage en met Europ Assistance want de auto is flink beschadigd en kan/mag niet meer rijden.
De auto wordt naar onze garage gerepatrieerd en wij hebben besloten onze reis verder te zetten met een huurwagen. We krijgen daarvoor een budget van Europ Assistance. Het is niet toereikend voor de volledige periode van 20 dagen, maar goed.
Aan het einde van de reis worden wij dan zelf gerepatrieerd. Het was een heel geregel maar het is toch in orde gekomen. So far ... dus fingers crossed.
Tegen de middag een Uber gebeld om ons naar Tours te brengen waar we huurwagen konden ophalen. Dan naar de garage waar onze auto staat om alles wat er nog in lag aan spullen die we nodig hebben op te halen. Twee en een half uur onderweg heen en terug. Pffff.
We hebben van de nood een deugd gemaakt en nog een klein kasteel bezocht: Château de l'Islette. Het kasteel wordt vijf maanden per jaar bewoond door de huidige eigenaars en hun gezin. De overige maanden is het toegankelijk voor het publiek. Zo tracht de familie Michaud fondsen bij elkaar te krijgen om het kasteel verder te restaureren.
Dit kasteel was van 1890 tot 1892 het geheime liefdesnest van Auguste Rodin en Camille Claudel, een studente van Rodin. Hier creëerden zij hun meest bijzondere werken.
Het kasteel bevindt zich midden in een prachtig park met rozentuin en eeuwenoude bomen. Fijn dat we dat nog hebben kunnen meepikken.
Morgen en route naar San Sebastián.
Even koffie drinken en van me afschrijven. Het lijkt wel of het nu pas doordringt waaraan we ontsnapt zijn. We reden op de A10, tussen Orléans en Tours. Kort daarvoor hadden we gepicknickt en waren we nog koffie gaan drinken. We stoppen altijd na 200 km en rijden nooit meer dan 600-700 km op een dag. Maurice reed, cruise control op 107, ik was wat op mijn telefoon bezig. Plots hoor ik een enorme klap en als ik door de voorruit kijk zie ik alleen een betonnen vangrail. Een volgende klap, een snok aan het stuur, en we stonden terug op onze vier wielen maar het was al snel duidelijk dat we zo niet verder konden. Ik weet niet of we er levend uit waren geraakt mocht dit met een kleine wagen gebeurd zijn. Die was zeker overkop gegaan. En nu is de vraag hoe dat is kunnen gebeuren. Is Maurice in slaap gevallen? Heeft hij (weer) een kleine TIA gehad door hartritmestoornissen zoals eerder al een paar keer gebeurde? Hij is ervoor behandeld met een ablatie en het ging goed de laatste jaren. Feit is dat de lane assist niet aan stond. We gaan nog wat rijden. Nog 250 km te gaan.
Woensdag 13 mei 2026
Een uurtje geleden aangekomen in Donostia (San Sebastian). Hier blijven we twee nachten. Dit wil zeggen dat we - vanwege het ongeval - slechts één volledige dag hebben. We gaan hem ten volle benutten!
Leuke bijkomstigheid: auto volgetankt aan 1.46 €/l. 😁
Weetje: in Spanje schijnt niet altijd de zon!
Morgen meer.
Hotel: Hotel Avenida
Donderdag 14 mei 2026
Het regende pijpenstelen toen we vanmorgen de rolluiken naar boven trokken. Zwemmen in het zwembad van het hotel zit er niet in want volgens El Tiempo zou het de hele dag zo zijn. Ons plan was om van het hotel (ligt op een hoogte) via het strand (10 min. lopen) de hele strandboulevard af te lopen om dan zo in de oude stad te komen. Een regenjas bezit ik niet en onze donzen jasjes kunnen wel wat druppels verdragen maar zijn niet geschikt om mee in de plensende regen te lopen. Dus wij de auto in en naar het Centro Comercial om voor elk een regenjas te scoren. Nog niet zo gemakkelijk te vinden.
Toen we tegen de middag aan onze wandeling begonnen grabbelen we nog snel een extra paraplu mee van aan de receptie. We konden hem gebruiken want we kregen de ene plensbui na de andere over ons heen. Het eerste het beste café in gedoken voor koffie. En wachten tot het wat minder hard regende. Uiteindelijk toch maar doorgezet en met natte voeten in het centro stórico aangekomen. Onderweg nog wat moedige mensen de zee in zien gaan. De buitentemperatuur was 14 graden! Maar ik ken nog iemand die zonder verpinken dagelijks in de (Noord)zee duikt. Een txikiteo gedaan (pintxos gegeten, txakoli gedronken), de Basilica de Santa Maria del Coro bezocht, tarta de Don Enrique gegeten en Maurice heeft nog de 123 meter hoge Monte Urgull beklommen tot aan het Christusbeeld. Op de Plaza de la Constitución nam ik exact dezelfde foto die ik bij ons eerste bezoek aan San Sebastian ook maakte: Maurice onder de paraplu. Alleen had hij toen een oranje jas aan en stond hij onder een oranje paraplu, gekregen van vrienden. Ja, Tom en Gonnie, van jullie. Er zijn zo van die dingen die je niet vergeet. Ondertussen was er een felle koude wind opgestoken en hebben we de bus terug naar het hotel genomen. Straks nog even iets gaan eten en dan is de dag alweer voorbij. Totaal 16.700 stappen.Vrijdag 15 mei 2026
Vanmorgen na het ontbijt het leuke hotel in de wijk Antigua in San Sebastian uitgezwaaid en zetten we door het groene noorden van Spanje koers naar Asturias. We wilden over de gewone N-wegen rijden maar vanwege de zware regenval leek het ons toch veiliger om de autopista te nemen. Die is gewoonlijk niet zo druk en dat bleek ook hier. Toen de AP (betalend) een A-weg werd (gratis) zijn we eraf gereden want dan werd het daar te druk.
Het is hier heel groen en bergachtig. Koeien en schapen op de weiden en aan alle kanten bos. We waanden ons eerder in Zwitserland of Oostenrijk dan in Spanje.
Onze eerste stop was Het Monumento Natural Las Sequoyas del Monte Cabezón. Een hele mond vol! Helaas was het pad naar de sequoyas zó slecht en modderig en voor de verandering regende het nog eens zodat we besloten rechtstreeks naar het hotel in Llanes te rijden. Hier blijven we drie nachten.
Llanes is een kleine middeleeuwse stad aan de Costa Verde (Asturias) met op de achtergrond de majestueuze Picos de Europa. De oude stad, die is uitgeroepen tot historisch-artistiek erfgoed, is opmerkelijk vanwege de bewaard gebleven overblijfselen van de 13de eeuwse stadsmuren. Ook de huizen in traditionele Asturische architectuur in het centrum zijn heel apart met hun houten balkons.
Nu even genieten van een glas vermut en een restaurant zoeken voor straks.
Morgen gaan we het hier verder ontdekken.
Wat ik hier overal zo fijn vind (in tegenstelling tot aan de Costa Blanca en de Costa del Sol) is dat mensen het appreciëren dat je hun taal spreekt en dat ze ook antwoorden in hun eigen taal. Mijn betalende Duolingo cursus Spaans werpt zijn vruchten af!
13.200 stappen.
Hotel: Finca La Mansión
Zaterdag 16 mei 2026
We werden vanmorgen gewekt door de bellen van de koeien in de wei achter het hotel. Spanje? Jawel.
Na een grote portie vers fruit en een tostada con tomate y aceite vertrokken we toch maar voor de rit die ik had uitgestippeld in de Picos de Europa. Als we moeten wachten op écht mooi weer, dan kunnen we misschien nog lang wachten ... voor elke drie dagen in de Picos is er minstens één regendag. Dat zegt genoeg.
Maar het was droog. En dat is het de hele dag gebleven. Zelfs de zon heeft een tijdlang geschenen.
En wat hebben we genoten vandaag. We hebben weer veel kilometers gemaakt maar hebben ook veel gezien. We reden midden tussen de Picos de Europa, diepe ravijnen aan de ene kant, hoge rotsen aan de andere kant, vaak bedekt met een laag sneeuw. Bochtige smalle wegen, viaducten, bruggen, tunnels ... wij doen dat graag.
In een onooglijk dorp met één cafeetje op de doorgaande weg - plastieken tafelkleed incluis en toilet buiten - aten we lekkere jamón serrano met brood. Drankjes erbij voor 17 euro.
Onderweg koeien die de weg blokkeerden en veel roofvogels. Te hoog en te snel om foto's van te maken.
Wat een prachtig gebied. We reden zomaar even door drie provincies: Asturias, Castilla y León en Cantabria.
Toen we vertrokken in Llanes was het 18 graden. Op 1.280 meter hoogte, op de bergpas Puerto de El Pontón, was het 9 graden.
Ik heb honderden foto's. Ik ga ze hier niet allemaal plaatsen, maak er een album van.
Album Picos de Europa
Voor het diner hadden we een reservatie om 20u15. Dit is het echte Spanje. Je kan hier nergens eten vóór 20 uur. En dan zit je nog minstens één half uur alleen. Daarom maakten we nog een wandeling over de Playa de Toró, bijzonder door de kalksteenformaties die uit het zand en het water steken.
En toen was het tijd voor lekker verse vis.
Toch nog 7.150 stappen.
Zondag 17 mei 2026
Ik had al geschreven dat Llanes een middeleeuwse stad is. Maar Llanes en bij uitbreiding nog andere plaatsen in Asturias, was ook een geliefde plek bij Spanjaarden die in de late 19de en vroege 20ste eeuw als arme economische migranten naar Zuid-Amerika trokken en daar fortuin maakten. Eens terug in Spanje bouwden ze in Asturias kleurrijke koloniale landhuizen, zogenaamde Casas Indianas. Kenmerken zijn de omvang, bogen, balustrades, balkons, zuilen, weelderige tuinen en zo meer.
Wij hebben vandaag wat Casas Indianas gezien in Colombres op de Ruta de Arquitectura Indiana. Prachtige voorbeelden van deze flamboyante bouwstijl. Ook in Llanes zijn er een aantal van deze Casas Indianas. Er zijn er die dienst doen als hotel of als refugio voor pelgrims. We zitten hier namelijk op de Camino de Santiago. In de Quinta Guadalupe in Colombres is het Museo de Emigración gevestigd. Je kan het bezoeken en dat hebben we ook gedaan. Hier lees en zie je alles over de migratie naar Zuid-Amerika.
Ik vermoedde dat het hotel waar wij logeren ook een Casa Indiana is omdat het dezelfde lay-out en grandeur heeft maar het is een nieuwbouw.
Na de middag wandelden we over een mooi aangelegde pad op de kliffen, hoog boven de zee. We gingen ook nog kijken bij het kleurige kunstproject Cubos de la Memoria aan de haven in Llanes.
En dan was het alweer half zes en waren we allebei moe genoeg om naar het hotel te gaan. Jammer van het weer: een duik in het mooie zwembad zou wel deugd gedaan hebben.
We eten vanavond een hapje in het hotel.
15.000 stappen.
Maandag 18 mei 2026
Vanmorgen scheen eindelijk de zon. Na het ontbijt vertrokken we naar onze volgende bestemming: Burgos.
Maar eerst terug de bergen in want met dit mooie weer willen we met de teleferico de Fuente Dé helemaal naar het hart van de Picos, van het dalstation op 1.070 meter naar 1.823 meter in 4 minuten.
Hoe mooi was dat! Slierten wolken, hoge pieken, sneeuw en zon. Je kan van hieruit verschillende wandelingen maken, onder andere terug naar het dalstation in 4.5 uren. Helaas hadden we niet het geschikte schoeisel aan. 😅 Flauwekul natuurlijk. Zie je mij al 4.5 uren van een berg wandelen? Neenee, we hebben daar even rondgewandeld, een koffie gedronken en de kabelbaan terug naar beneden genomen.
Dan via de regionale wegen naar Burgos. Duurt wat langer dan de autostrade of de route nationale maar dan zie je ook wat onderweg. Onder andere op de Mirador de Piedrasluengas. Een hele mooie route door de natuur van Castilla y León.
En nu twee nachten in Burgos.
Ondanks de vermoeidheid - nachten slecht of niet geslapen- toch nog even de stad in geweest. Apero genomen en op een terrasje iets kleins gegeten. Aan restaurantjes geen gebrek hier!
8.200 stappen.
Hotel: Hotel La Galería
Dinsdag 19 mei 2026
Onder een stralende zon reden we vanmorgen de 6 km naar het centrum van Burgos.
Als eerste bezochten we de gigantische kathedraal (gratis inkom). In de 11de eeuw gebouwd als kleine Romaanse kerk voldeed de kerk in de 13de eeuw niet meer aan het imago van de stad. Burgos was namelijk in die tijd de hoofdstad van het Koninkrijk Castilla y León. Bisschop Mauricio raakte in Frankrijk gefascineerd door de gotische bouwstijl en liet in Burgos de eerste gotische kathedraal van Spanje realiseren. Uiteindelijk, met de renaissance uitbreidingen, heeft de bouw ruim 330 jaar geduurd. Ondertussen is de kathedraal UNESCO werelderfgoed.
Zoals de meeste kerken in Spanje ook hier veel goud. Heel veel goud! Met de audiogids op onze telefoons konden we op onszelf de rondleiding doen. We zijn er toch anderhalf uur zoet mee geweest.
Naast het middenschip heeft aan de zijkanten zowat elke heilige zijn of haar kapel.
In de kloostergang met prachtige spitsbogen en gewelven is een klein museum ondergebracht met waardevolle wandtapijten en religieuze kunstwerken.
Onder andere El Cid, de christelijke ridder en militair leider uit de 11de eeuw die in Burgos werd geboren, ligt samen met zijn vrouw Doña Jimena in de kathedraal begraven.
El Cid vocht tijdens de reconquista tegen de Moorse bezetting en heroverde de koninklijke stad Valencia.
Overal in de stad zijn er verwijzingen naar El Cid. Winkels en restaurants dragen zijn naam en er prijkt een groot standbeeld van hem op de Plaza del Mio Cid.
Zoals in elke echt Spaanse stad zijn ook hier de winkels gesloten tussen 14 en 17u30. Tijd om een hapje te eten en wat uit te rusten.
De foto's hierboven zijn van na het bezoek aan de kathedraal.
De foto's van in de kathedraal heb ik in een album gezet ... het waren er te veel.
Album Kathedraal Burgos.
Ondertussen is het druk in het hotel. De Vuelta de Burgos Feminina wordt hier gereden vanaf de 21ste en een delegatie van Movistar verblijft hier in het hotel. Geen bekende rensters helaas.
13.250 stappen.
Woensdag 20 mei 2026
Vanmorgen te horen gekregen dat onze auto pas op 4 juni op transport gaat. Dat wordt dan minstens een week puzzelen want er staan veel afspraken de eerste week na thuiskomst.
Vandaag was het mistig toen we opstonden. Maurice zijn korte broek verdween terug in de valies. Na het ontbijt scheen de zon en werd de korte broek terug bovengehaald.
Ons einddoel was Zaragoza.
"Zaragoza, Zaragoza,
Dat is de stad van mijn dro-ho-men."
Sorry als ik je voor de rest van de dag een oorwurm heb bezorgd. 😊
Maar eerst reden we nog doorheen de mooie groene Riojastreek met wijngaarden (uiteraard) en bremstruiken langs de weg de provincie Navarra binnen, naar het natuurfenomeen Bardenas Reales. Een tip van onze vriendjes. Danku Danielle!
Bardenas Reales is een immense semi-woestijn - het grote niets - met surrealistische maanlandschappen met ravijnen, hoogvlaktes en unieke rotsformaties gevormd door erosie. Het gebied is sinds 2000 UNESCO biosfeerreservaat. Hier werden scènes opgenomen voor de film Game of Thrones.
Je kan hier met de wagen (of camper, fiets, te voet) een onverharde rondweg volgen van 34 km. Het was speciaal maar voor ons had het wat korter gemogen (*). Het mooiste deel ligt namelijk aan het begin van de route. De laatste 15 kilometer vonden wij eentonig. Maar absoluut een bezoek waard, en voor ons nauwelijks omweg. Onze auto moet wel eens door de carwash.
Dan verder door over de gewone weg naar Zaragoza, langs weidse vlaktes met duizenden klaprozen, en ooievaars op de talloze elektriciteitsmasten.
Onderweg zagen we de temperatuurmeter in de auto al de hoogte in gaan. Vanmorgen vertrokken met 14 graden, op het moment dat we in Zaragoza aankwamen 34 graden. Voor mij wat te veel van het goede. Een groot glas ijskoude tinto de verano en "algo para picar" doet wonderen!
Zaragoza is de stad waar de kunstschilder Francisco Goya geboren werd en zijn vroege creatieve jaren doorbracht. We bezochten de Basílica de Nuestra Señora del Pilar waar hij fresco's rechtstreeks op de koepels schilderde. Voor meer Goya hebben we helaas geen tijd. We blijven hier maar één nacht. De basiliek was ook weer rijkelijk met goud versierd.
Tijdens onze wandeling kwamen we in een gigantische betoging terecht. Van wat ik kon opmaken uit de diverse spandoeken wordt er flink gekort op onderwijs. Gemeenschapsgeld moet ten goede komen aan de gemeenschap en scholing moet betaalbaar zijn voor iedereen.
Zaragoza bevalt ons wel. Het is zo'n typisch Spaanse stad met grote pleinen en smalle straatjes. Totaal anders dan Burgos. We hebben ook een heel leuk klein hotelletje, met aangrenzend een pastelería. Twee keer raden wat wij vanavond gesnoept hebben ...
(*) Ik moest van al het schokken op de weg zo hard naar het toilet dat het hoog tijd was dat we uit het park waren. In het park is er niets.
8.200 stappen.
Hotel: Hotel Sauce
Donderdag 21 mei 2026
Nog even over het hotelletje in Zaragoza. Super tof, super sympathiek, maar ook super gehorig. Ik had het gevoel dat de leidingen van alle kamers van de twee gebouwen door onze kamer liepen. De oordoppen kwamen van pas! Maar ik zou het zo opnieuw boeken want het was klein en fijn, niet duur (2*, 9.1 op booking), super proper, lag pal in het historisch centrum, had parkeerplaatsen in een parkeergarage schuin tegenover en het personeel was heel lief.
We aten er vanmorgen buiten op het stoepterras nog een gezond ontbijtje met een grote smoothie, havermout met vers fruit en granola en de lekkerste cappuccino van deze vakantie.
In de voormiddag wandelden we nog wat rond in de stad maar het was zo warm dat we, na een laatste cortado op een terras in de schaduw, ons boeltje pakten en weer de weg op gingen op de Autovía del Ebro richting Peñíscola. 100% natuur met veel bewoonde ooievaarsnesten en roofvogels die over ons heen vlogen. Het viel ons toch weer op hoeveel natuur er nog is in Spanje. Dat zagen we ook al toen we enkele jaren geleden van Salamanca naar Málaga reden.
Onderweg zagen we toevallig een bordje met "Estanca de Alcañiz, restaurante La Perca". Daar aan het mooie stuwmeer aten we een lekker driegangen dagmenu voor 15.50 euro, inclusief water, wijn en brood.
En nu zijn we aan zee in Peñíscola. We zijn al zo ongeveer aan alle costa's geweest maar de Costa del Azahar is nieuw voor ons. Hier gaan we vijf dagen relaxen en (proberen) niet al te veel te doen.
12.000 stappen.
Vrijdag 22 mei 2026
De dag begon al heel warm. Na het ontbijt bezochten we het Castillo de Peñíscola en het Parque de Artillería.
Het kasteel torent hoog boven het stadje uit, dus heel veel trappen om er te geraken. Het kasteel van Papa Luna, zoals het ook bekend is, werd gebouwd in de 13de eeuw op de resten van een oud Moors fort. Heel veel is er niet te zien, maar we wilden toch onze kilometers hebben vandaag (5,50 ter info).
Na de lunch even naar het hotel voor een rustpauze en later een paar uurtjes naar het strand. Maurice in de volle zon, ik onder een parasol. Ze kennen hier de prijs voor het huren van ligbedden ... 20 euro voor 2 oncomfortabele ligbedjes en een parasol. Of je nu een hele dag huurt, of een uur. Nu ja, op een handdoek zitten/liggen is geen optie.
Seffens eens kijken voor een restaurant. Te veel keuze hier.
11.600 stappen.
Hotel: Hotel RH Don Carlos
Zaterdag 23 mei 2026
Vandaag deden we een uitstap naar Castellón de la Plana, een wat grotere stad zo'n 60 km van Peñíscola.
Het historisch centrum is klein. Er is uiteraard een grote kathedraal: Concatedral de Santa Maria. Ik vroeg me af wat een concatedral is. AI zegt het volgende: "Een concatedral (of co-kathedraal) is een christelijke kerk die de status van kathedraal deelt met een andere kathedraal binnen hetzelfde bisdom. Dit betekent dat de bisschop van dat bisdom twee officiële zetels (kathedralen) heeft in plaats van één". Weten we dat ook weer.
Het was druk in de kathedraal. We vielen daar toevallig binnen toen de (plechtige?) communie plaatsvond.
Er is ook een kleine mercado central. Het was er bloedheet. De toonbanken zijn wel gekoeld maar in de fruitstalletjes liggen groenten en fruit open en bloot. Of die er tegen het sluiten van de markt om 14u nog zo fris gaan uitzien? In ieder geval hebben we hier een kilo dikke zoete kersen gekocht voor 3.29 euro per kilo. Lekkerrrr! En koffie gedronken op een van de vele luidruchtige terrassen aan de mercado. Man, man, wat een gekakel (geluid aanzetten bij het filmpje).
Nog wat rondgewandeld maar veel was er niet te zien. En het was heel warm. Er was ook nauwelijks volk op straat na de middag.
's Avonds lekkere fideuà de marisco gegeten en een helado de turrón. Mmmm.
11.000 stappen en een grote blaar.
Album Castellón de la Plana.
Zondag 24 mei 2026
Vanmorgen, voor het echt (voor mij dan toch) te heet werd, 3.5 km gewandeld over de boulevard in Peñíscola en bij een van de weinige chiringuitos koffie gedronken. De koffie in het hotel is niet lekker, dus drink ik thee bij het ontbijt.
Het was al immens druk op het brede strand. Het is hier natuurlijk ook (lang) weekend.
Lang en laat geluncht en in de namiddag nog een paar uren naar het strand. Ik haat het omdat het hier zo heet en vochtig is en ik van miserie onder een parasol moet kruipen, maar Maurice geniet ervan en vermits we met twee zijn ... Ik snap niet dat wij vroeger tijdens vakanties nauwelijks iets anders deden dan aan het strand of het zwembad liggen.
Enfin, op een gegeven moment heb ik het opgegeven en ben naar het hotel gegaan. Daar op ons terras was het betrekkelijk koel.
Morgen nog een dag hier proberen vol te krijgen. Er is hier niks te zien en de combinatie nauwelijks slapen en hitte maakt dat ik eigenlijk niet te genieten ben.
Vanavond bij Tasca La Bellota een heerlijke tabla jamón ibérico de bellota gegeten. Die wordt hier ter plekke met het mes van het been gesneden. De man heeft er zijn werk mee want het restaurantje zit altijd goed vol.
13.000 stappen.
Maandag 25 mei 2026
Na de niet zo fijne dag gisteren opperde mijn lieve man dat we vandaag maar eens ergens naartoe moesten rijden. Mijn nieuwe beste vriend AI gevraagd of er in Benicarló of Benicàssim iets te zien was. En die kwam op de proppen met de Ruta de las Villas in Benicàssim. Het is een wandelroute van 5 km (heen en terug) over de mooie paseo maritimo met een verzameling zomerresidenties die de hogere bourgeoisie liet bouwen einde 19de, begin 20ste eeuw. Door de bouwstijl werd dit deel van Benicàssim ook wel "el Biarritz Valenciano" genoemd. Er hebben ooit 50 villa's gestaan. Een aantal zijn ondertussen verworden tot appartementsblokken. En vele zitten verstopt achter hoge poorten of dikke hagen.
Wat was Benicàssim een verademing tegenover Peñíscola. Rustig, gratis parkeren, heel proper, overal openbare toiletten op de paseo. Mochten we ooit nog deze kant op komen, dan zou ik het wel weten.
Maurice zag tijdens het zwemmen nog twee grote zeeschildpadden. Die zitten hier van mei tot juli.
's Middags aten we wat op het mooie terras van hotel Voramar en 's namiddags hebben we aan het strand gezeten. Er stond een flinke zeebries, dus goed te doen voor mij onder de parasol.
Een heerlijke dag.
12.400 stappen.
Album Benicàssim.
Later kreeg ik nog telefoon van Europ Assistance dat we op 31 mei gerepatrieerd worden per trein 1ste klas. Het is eens iets anders. TGV van Annecy naar Parijs, Eurostar van Parijs naar Antwerpen, taxi tot thuis.
Dinsdag 26 mei 2026
Aangekomen op onze volgende locatie: Llafranc aan de Costa Brava.
Vandaag hebben we vier provincies doorkruist, of tenminste toch door gereden. Vertrokken in Castellón, dan Tarragona, Barcelona en uiteindelijk aangekomen in de provincie Gerona.
Weer een heel ander landschap onderweg. Bergachtig en heel groen, maar nu groen van de parasoldennen en de cipressen. Meer zoals de natuur in Zuid-Frankrijk.
We verblijven hier drie nachten in een klein fijn hotelletje. Het ligt op een heuvel en van in ons privé tuintje hebben we een prachtig uitzicht op zee en op het zwembad. Hier houden we het wel uit.
Vanavond blijven we "thuis" en eten we hier. Ook eens gemakkelijk na zoveel uren in de auto.
Hotel: Hotel Blaumar
Woensdag 27 mei 2026
Toen ik vanmorgen om 7u45 wakker werd na de zoveelste slechte nacht lag ik alleen in bed. Maurice was al gaan zwemmen.
We aten een lekker ontbijt op het terras van het hotel en besloten om daarna de wandeling "Camí de Ronda de Calella a Llafranc" te doen. Het is een wandeling van 5 km (H/T) langs de vele kreekjes tussen Calella en Llafranc. Er kwam nogal wat klimwerk bij te pas en het was weer zo heet dat we alleen het gedeelte Llafranc van het mooie pad gedaan hebben. Het zij zo.
Daarna zijn we naar het strand van Calella gereden. Een heel leuk klein stadje met veel restaurantjes. We lunchten er met zicht op zee. Een prachtige locatie.
Ik heb nooit veel op gehad met de Costa Brava maar ik heb mijn mening al snel moeten herzien. Wat is het hier mooi! Ik vind de parasoldennen zo mooi. Zo eentje zou ik wel in de tuin willen hebben.
Na de lunch kreeg onze auto een wasbeurt. Na al het stof in de Bardenas Reales kunnen we hem zondag onmogelijk zo vuil inleveren. De instructies bij de carwash waren uitsluitend in het Catalaans maar het is ons toch gelukt.
Daarna naar het hotel waar we wat op ons bed hebben gelegen. Zonde van de tijd, maar ziek worden van de warmte is helemaal niks.
Omdat het overdag bijna niet te doen is om wat stadjes te bezoeken reden we vanavond naar Palamós. We wandelden even door de oude stad, maar veel was er niet te zien.
Toch ook vandaag weer 10.600 stappen.
Donderdag 28 mei 2026
Nog voor ik de hotels boekte voor onze trip had ik al een planning gemaakt van wat we graag wilden zien en doen. Een van deze dingen was, van aan een hotel aan de kust, een bezoek aan de stad Gerona. Nu zijn we in de buurt (klein uurtje rijden) maar het is zo heet dat een bezoek aan Gerona misschien niet de beste keuze is.
Deze voormiddag hebben we wat aan het zwembad gezeten en heb ik mijn e-reader nog eens vast gehad.
Maar als ik iets in mijn kop heb ... we besloten om toch naar Gerona te rijden, maar wel pas in de late namiddag. Mijn vriend AI maakte een planning voor een kort bezoek van enkele uren.
Hij gaf ons het adres van de dichtstbijzijnde ondergrondse parking en van daar zaten we direct in de oude stad. We liepen over de grote Plaça de Catalunya en dronken een vermut op de Plaça de la Independencia. Ik weet dat alcohol niet zo'n goede keuze is bij dit hete weer (37°), maar ik had er zoveel zin in.
We liepen over de ijzeren voetgangersbrug Pont de les Peixateries Velles, in 1877 gebouwd door het bedrijf van Gustave Eiffel. De brug verbindt het nieuwe centrum met de oude stad. Van op de brug heb je een mooi uitzicht op de gekleurde huizen langs de Onyar rivier.
Verder door naar de kathedraal die helaas al gesloten was. Je kon ze ook alleen maar bereiken door het beklimmen van 80 trappen. Dat had ik toch niet gedaan. Maurice daarentegen moest toch eens gaan kijken of er niet ergens een deur open was. Niet dus.
Wandeling door de Joodse wijk, allemaal smalle straatjes waar de zon geen toegang had. Een verademing!
De wandeling over de stadsmuren hebben we geskipt. Daar was het echt veel te warm voor.
Gerona is een toffe stad. Blij dat we toch doorgezet hebben.
7.800 stappen.
Vrijdag 29 mei 2026
We zijn terug in Frankrijk, meer bepaald in de Haute-Savoie.
Het was weer een lange rit (650 km) maar het ging goed deze keer. We hebben wel besloten dat we zo'n lange ritten niet meer gaan doen. We zijn geen twintig meer. Toen reden we wel eens voor een week naar de Côte d'Azur, 1200 km ver. Een dag heen, zes dagen ter plaatse en een dag terug. Nu blijkt dat we zelfs 650 km op een dag al niet meer aan kunnen zonder ongelukken.
Het was wel een hele mooie rit, vooral het traject tussen Valence en hier. We hebben ze volledig over de péage gereden omdat we geen tijd genoeg hadden voor de gewone weg. Wat is de péage duur geworden. Meer dan 1 euro per kilometer!
Onderweg op de autostrade zagen we op een dynamisch verkeersbord de melding "pas de carburant". Gelukkig hadden we in Spanje nog (goedkoop) getankt.
Enfin, we zijn weer in een schitterende streek: het meer van Annecy. Ons hotelletje ligt op 2 km van het meer. Vlakbij het meer zijn de hotels niet te betalen. Morgen gaan we Annecy verkennen. Hopelijk nog met droog weer want er wordt regen en onweer verwacht.
Foto's zijn van onderweg en vanuit de auto gemaakt.
Hotel: Hotel l'Arcalod
Zaterdag 30 mei 2026
Gisteravond na het diner - het hotel heeft een goed restaurant - zijn we nog even naar het meer geweest. Aan de Plage de Doussard is er niet veel te zien. Op de camping was er een feest gaande en bij het strand zaten er nog wat mensen in het meer. De temperatuur was zalig. Doussard is een rustig plaatsje.
Vanmorgen, na alweer een ontbijt met veel lokale producten en veel te veel keuze, zijn we via de Col de Forclaz naar Annecy gereden. Ik blijf het zeggen: wat is het hier mooi! Heel veel fietsers gepasseerd op de col. Bij Maurice pikte het wel.
In Annecy hebben we Vieux Annecy bezocht. Het is een aantrekkelijk stadje maar druk, zó druk! En weer heel warm. Zwoel vooral want er was wat bewolking. We konden ook moeilijk onze auto kwijt wat maakte dat we al meer dan 2 km gelopen hadden voor we aan de oude stad waren.
Ben toch weer blij dat we een rustige plaats uitgekozen hebben om te verblijven.
Vanavond opnieuw bij Bistrot Jeanne gegeten. Daarna de valiezen wat herschikt want morgen moeten we met twee zware valiezen, een grote reistas en elk een handbagage de trein op. Als we met de auto reizen kijken we niet nauw. De kofferbak is groot, dus laad maar vol. Dat we met de trein terug moeten, daar hadden we natuurlijk geen rekening mee gehouden. Maar het komt goed.
13.000 stappen.
Zondag 31 mei 2026
Twee treinen en een taxirit later zijn we weer thuis. Het was best nog een stressvolle bedoening. Vooral de overstap in Parijs omdat we van Gare de Lyon naar Gare du Nord moesten. Ik had al uitgevogeld dat de RER de snelste manier was want we zaten redelijk krap in de tijd. Het was heel slecht aangeduid en er stonden lange rijen aan de twee (!) ticketautomaten. Eenmaal in het station Paris Nord begon de zoektocht opnieuw. Het is een groot station. Ik was er al wel geweest maar herinnerde me er niks meer van. Ook hier slecht/niet aangeduid waar we moesten zijn. Het is pas op de perrons dat er borden staan met de bestemmingen.
We zaten geen vijf minuten op de trein toen hij al vertrok.
En in het Centraal Station in Antwerpen waren, jawel, de roltrappen nog maar eens buiten dienst.
Maar van toen af verliep het smooth. Ik had al contact gehad met de taxichauffeur. Die stond ons al op te wachten en heeft ons veilig thuis gebracht.
Thuis wachtte ons een pot lekkere tomatensoep "made by chef Wannes". Ik zag het aan de balletjes dat hij geholpen had. 🤣 Fijn thuiskomen op die manier.
