(Fiets)vakantie Duitsland en Oostenrijk (4)

Van Salzburg naar Schiefling am See (Karinthië) – 211 km

Woensdag zonder accidenten of vergetelheden met de zon in ons kielzog doorgereisd naar de Wörthersee in Karinthië waar we op de middag toekwamen.

Het was mooi weer en we waren te vroeg om in te checken in het hotel. Auto geparkeerd en alvast het mondaine Velden am Wörthersee verkend. Ik voelde me op slag aan het Lago Maggiore. Grote villa’s met Rolls Royces en Bentleys voor de deur, sjieke restaurans aan de Seepromenade, … spek naar mijn bek (maar niet naar mijn/onze portemonnee). Velden hadden we snel gezien en we wilden graag nog een eind fietsen nu het weer goed was. De voorspellingen voor de komende dagen zagen er niet veelbelovend uit. Dus wij de fiets op en, na de lunch op een terras aan het water, een korte fietstocht langs de zuidoever van het meer gemaakt. Mooi, heel mooi.

Dan naar het Landgasthof waar we geboekt hadden. Dat ligt niet aan de Wörthersee maar aan een van de kleinere meren, Trattnigteich, op 9 kilometer (en twintig minuten langs een smalle bochtige bergweg met de auto) van de Wörthersee.

Wat een idyllische plek … voor zij die van rust en het grote niets houden. Niets voor mij dus. Ik heb graag wat beweging. Buiten ons Gasthof, dat aan de oever van het meer ligt, is er hier niets. Mooi terras met vrij zicht op het meer, op de koeien en paarden in de weide aan de overkant, en omringd door bossen en bergen. Het was mooi weer zodat we nog lang op het terras gezeten hebben. Manlief heeft ook nog een frisse duik genomen.

Dat was het idyllische deel.

De nacht was slecht. De dunne gordijnen lieten weer heel veel licht door en om vijf uur is het al licht. Dat beloofde al op voorhand een slechte dag te worden.

We hebben ’s morgens nog buiten kunnen ontbijten maar we zagen al snel onheilspellende wolken afkomen. Fietsen riskeerden we ik niet met de slechte weersvoorspelling (eens een salonfietser, altijd een salonfietser). We hebben dan maar een wandelingetje gemaakt in Pörtschach, aan de noordoever van de Wörthersee. We waren maar amper een kilometer ver toen het begon te stortregenen. Kletsnat waren we toen we bij de auto kwamen.

We zijn nog naar Klagenfurt gereden, maar daar was alles dood. Blijkt dat 30 mei ‘Fronleichnam‘ is en dan is alles gesloten. Het is ook geen bijzonder mooie stad. Ook hier weer veel regen.

Toen we het weerbericht voor de volgende dagen eens bekeken zonk ons de moed in de schoenen. We kwamen hier (en op de volgende locaties) om te fietsen want buiten fietsen en wandelen kan je hier niks doen, en met de aangekondigde “große Regenmengen” voor het weekend en de helft van volgende week zat dat er niet in.

Tijdens de regen was ons idyllisch meertje ook lang niet meer idyllisch maar eerder erg deprimerend. En dat kan ik missen als de pest net nu ik me weer wat beter voel

De combinatie slecht (niet) slapen / slecht weer was voor ons voldoende reden om vroegtijdig naar huis terug te keren. We doen nog een overnachting onderweg maar de Chiemsee, Heidelberg en de terugrit over de Grossglockner Hochalpenstrasse zullen voor een andere keer zijn. Met het uitgespaarde bedrag (heel blij met de ‘gratis annuleren’ optie bij booking.com) gaan we, zodra het echt mooi weer is en voor zover ik me beter voel, Vandervalken in Nederland.

Foto’s: https://flic.kr/s/aHBqjBt1xJ

Korte nabeschouwing

Vrijdag zijn we terug naar huis vertrokken, een week vroeger dan voorzien.  Tien uren lang in de plensende regen. Bij momenten was het echt gevaarlijk.

Gelukkig regende het op dag twee van de terugreis minder hard.

Over de vakantie zelf: het weer was natuurlijk dé grote spelbreker. Maar verder vonden wij ook de regio die we vorige zomer en tijdens onze wintervakanties bezocht hebben (Würzburg, Augsburg, Füssen, Oberstdorf, Mittenwald) veel authentieker Bayerisch dan wat we nu gezien hebben. Het laatste adres waar we verbleven … daar had ik geen dag langer moeten zijn, en dat had niet alleen met het slechte weer te maken. Het was daar veel te rustig voor mij. Al bij al vond ik het niet erg om naar huis te gaan (ik had nooit gedacht dat dát ooit uit mijn mond zou komen).

~~The End~~

Bleek dat we net op tijd vertrokken waren in Beieren voor het noodweer daar losbarstte.

(Fiets)vakantie Duitsland en Oostenrijk (3)

Van Passau naar Salzburg – 121 km

Zondagmorgen weer alles op en in de auto gezet voor de volgende etappe, maar het einde van de stommiteiten was nog niet in zicht.

Op 23 kilometer vóór Salzburg krijg ik een paniekske: “ik denk dat ik een broek in de kast heb laten hangen“. Terwijl ik dan al niet meer weet waar ik het heb blijft Manlief uiterst rustig. “Hou u kalm … bel naar het hotel en vraag of ze eens willen gaan kijken …“. Ik gebeld en, ja hoor, mijn broek hing nog in de kast.

Long story short: we waren twee en een half uur later in Salzburg dan eerst gedacht en in plaats van 121 kilometer waren het er meer dan driehonderd. Maar ik heb mijn broek terug!

Wat hadden we toch weer geluk met het weer. De zon stond hoog aan de hemel toen we, na het inchecken in het hotel, onze fietsen namen om naar de binnenstad te rijden. Wat een prachtige stad in Salzburg. We zijn er al eens eerder geweest maar dat is zo’n dertig jaar geleden. Veel herinnerde ik er mij niet van. Maar o zo druk. Het leek wel of half Japan naar Salzburg was afgezakt.

Ook hier weer een aantal mooie en vooral grote gebouwen: de Dom, de Festung Hohensalzburg, het geboortehuis van Mozart, het woonhuis van Mozart, Schloss Mirabell en de Mirabellgarten, Schloss Hellbrunn, de Getreidegasse met zijn gilde symbolen aan de gevels, …. We hebben wat rondgefietst en rondgewandeld en ’s avonds lekker gegeten in de stad.

Maandag begon met stralende zon. We waren al vóór negen uur op pad met de fiets want we zouden eindelijk eens een langere fietstocht gaan maken. Zo gezegd, zo gedaan. We fietsten ’s morgens naar Schloss Hellbrunn en nadien bezochten we de Mirabellgarten. Het was heerlijk fietsen langs de oevers van de Salzach. Salzburg is een heel fietsvriendelijke stad. Er zijn mooie fietspaden en je kan er alle kanten uit, stad of natuur, wat je maar wil. En om de zoveel kilometer vind je zuilen met alle mogelijk gerief om een mankement aan je fiets te herstellen. Dat kwam van pas want Manlief had een kapotte voorband. Nu heeft hij zelf ook wel plakgerief bij en was het euvel gelukkig snel opgelost.

’s Middags werd het benauwd en we zagen de bui al hangen … We hebben het nog tot ’s avonds droog gehouden maar toen is het gaan regenen en het is niet meer gestopt.

Dinsdag heeft het de hele dag gegoten. We hebben het rustig aan gedaan en ’s morgens nog wat TV gekeken.  Het was geen weer om een hond door te laten, maar we wilden ook niet de hele dag op de kamer zitten.

De Festung Hohensalzburg stond op ons programma maar we zijn er gewoon niet geraakt. Er zijn heel veel omleidingen in de stad en de dichtstbijzijnde parking naar de kabelbaan stond vol. Ik had echt geen zin om in dit weer nog een kilometer of drie te gaan lopen tot aan de kabelbaan.

Maar we moesten toch iets doen! In de namiddag zijn we naar de Königssee gereden. Dat stond ook op mijn programma. We zijn er ook al geweest, even lang geleden als dat we in Salzburg waren, en ik had er hele mooie herinneringen aan. Jammer van het weer, maar toen we daar aankwamen hield het op met regenen en hebben we toch nog een korte wandeling gemaakt. Het was er nog even mooi als in mijn herinnering.

Dat was het voor de regio Salzburg en voor het min of meer culturele deel van deze vakantie.

Foto’s vind je op https://flic.kr/s/aHBqjBsLXd (Salzburg) en https://flic.kr/s/aHBqjBsTVy (Königssee)

De volgende bestemming is de Wörthersee in Karinthië. Het zal me benieuwen wat voor weer we daar krijgen. Het ziet er niet fraai uit.

~~ wordt vervolgd ~~

(Fiets)vakantie Duitsland en Oostenrijk (2)

Van Nürnberg naar Passau – 225 km

Vrijdagmorgen na het ontbijt en het uitchecken wilden we nog een fietstochtje maken. Ik had een rit gevonden op Komoot, maar de app en wij zijn geen vrienden. Hij stuurde ons telkens de verkeerde kant op. Zo hebben we een tijdje rondjes gereden en uiteindelijk besloten om de rit te laten voor wat ze was en maar ineens naar Passau te rijden.
Het werd een vlotte rit onder een grijze hemel.

We waren al voor twee uur aan het hotel en konden direct op onze kamer. Ondertussen was volop de zon gaan schijnen. Fietsen op en naar de Altstadt. “Das ist meistens flach“, zei de dame aan de receptie. Huh?? Onder “flach” versta ik toch iets anders!

Enfin, we fietsten een stuk langs de Donau (flach!) en hebben dan onze fietsen achtergelaten op de Donaukade want in de Altstadt met zijn kasseien straatjes en trappen gaat het steil naar boven.

Passau, ook wel de “Dreiflüssestadt” genoemd omdat in de binnenstad de Donau, de Inn en de Ilz bij elkaar komen, is een stad in Oost-Beieren, op enkele kilometers van de Oostenrijkse grens. Het is een kleine stad met een aantal mooie monumenten, onder andere de barokke witte Dom St. Stephan, het Rathaus, de Wallfahrtskirche in het Kloster Mariahilfe, en hoog boven de rivieren de burcht Veste Oberhaus.

Passau is een leuke stad, maar met een totaal andere vibe dan Nürnberg. De binnenstad is klein en die hadden we op een halve dag gezien.

’s Avonds hebben we, tegen onze gewoonte in, voortreffelijk gegeten op het terras in het hotelrestaurant.

Zaterdag na weer een lekker ontbijt besloten we de Veste Oberhaus te bezoeken. De Veste is een 13de eeuwse burcht die hoog boven de stad is gelegen op de linkeroever van de Donau. Hierin is het cultuurhistorisch museum gevestigd dat gericht is op de geschiedenis van Oost-Beieren en de buurlanden Bohemen en Oostenrijk. Vanop de uitzichttoren heb je een mooi zicht op de Altstadt en van op een bepaald punt zie je waar de drie rivieren die door Passau lopen bij elkaar komen. Het mooiste in dit museum vond ik de ruimte met het Passauer Porzellan uit de 19de en 20ste eeuw. Werkelijk schitterende objecten gezien.

Na de Veste bezochten we ook nog het Kloster Mariahilfe met de Wallfahrtskirche, een kleine druk beschilderde kerk waar toevallig een huwelijk voltrokken werd. In Beierse stijl met een groot muziekensemble, type fanfare, in klederdracht: mannen in Lederhosen en vrouwen in Dirndl. Ze maakten fantastisch mooie muziek trouwens en het was bijna ontroerend om te zien hoe een aantal stevige koperblazers gevoelige songs uit hun tuba’s en trombones toverden.

Na de lunch vonden we dat we wat rust verdiend hadden en speelden we toeristje. We gingen aan boord van de ms. SUNLiner, een ‘cabrio’-schip, voor een Dreiflüsse-Stadtrundfahrt. Heel leuk om vanaf het water de stad te bekijken onder het genot van een drankje.

Dan nog wat rondgekeken in het Glasmuseum. Het Passau Glasmuseum heeft de grootste collecties ter wereld van Europees kunstglas, Boheems glas en glas gemaakt door Johann Loetz (Boheems tegenhanger van de Amerikaan Louis Tiffany) en staat op de lijst van “Nationaal Waardevol Cultureel Goed”. Over diverse verdiepingen staan meer dan 30.000 stukken glas uitgestald uit Bohemen en Silezië omdat die streek rijk was aan silica, kalksteen, potas en andere materialen die werden gebruikt bij het maken van glas van hoge kwaliteit. Diverse stijlen zoals Biedermeier, Art Nouveau, Art Déco, Jugendstil, Modernisme, enz. komen hier aan bod. Heel mooi!

En zo was onze tweede dag in Passau ook voorbij.

Alle foto’s op Flickr https://flic.kr/s/aHBqjBs3Rk

Zondag na het ontbijt opnieuw onze koffers gepakt, fietsen op de trekhaak en onderweg naar onze derde stopplaats: Salzburg, here we come!

~~ wordt vervolgd ~~

(Fiets)vakantie Duitsland-Oostenrijk (1)

Na onze fantastische zomervakantie van vorig jaar wisten we al direct dat we terug richting “de bergen” wilden. We gaan een ander stuk Beieren verkennen en verder door naar Oostenrijk. Het wordt opnieuw een combi van natuur en cultuur. De fietsen mogen ook weer mee.

Van thuis naar Nürnberg – 627 km

Woensdagmorgen vertrokken we, véél te laat, voor onze eerste en meteen ook langste rit. Dinsdagavond geen fut meer om alles nog in te pakken en dat heeft dan zo zijn gevolgen. Het was half zes toen we bij het hotel in Nürnberg aankwamen.

Onderweg veel Baustellen, de ene na de andere. Dat wisten we nog van vorig jaar en van onze vrienden die ons in april voorgingen. Gelukkig was het rustig op de weg zodat we geen enkele keer Stau hadden.

Het was vies weer. Vijftig tinten grijs en af en toe wat gedruppel, maar niet de zondvloed die voorspeld was. Hoe dichter we bij Nürnberg kwamen hoe vaker we de zon te zien kregen.

Na het inchecken hebben we onze fietsen genomen en zijn we naar de Altstadt gefietst, vier kilometer verderop. Het was er een drukte van jewelste. Voorlopig gingen wij alleen even op zoek naar een restaurant en dat hadden we snel gevonden.

Terug in het hotel ging Manlief nog een uurtje in de sauna terwijl ik mijn verslag typte.

Donderdag, na een korte nacht – het verduisteringsgordijn aan de balkondeur liet nogal wat licht door – en een uitgebreid ontbijt, sprongen wij terug de fiets op om de Altstadt verder te verkennen. Het was prachtig zonnig en warm weer.

Nürnberg – of Neurenberg – is een sfeervolle stad met romantische flair. Moderne stadsdelen worden afgewisseld door historische gebouwen zoals de intacte vijf kilometer lange stadsmuren (weliswaar grotendeels heropgebouwd na de tweede wereldoorlog), de Hauptmarkt met zijn sierlijke negentien meter hoge goudkleurige fontein Schöner Brunnen, de hoog gelegen Kaiserburg van waaruit je een mooi zicht hebt op de binnenstad, de pittoreske Weißgerbergasse met oude traditionele vakwerkhuizen waarin sfeervolle cafeetjes en restaurants, diverse gotische kerken, de Kettensteg, de oudst bewaard gebleven achtenzestig meter lange ijzeren hangbrug (voetgangersbrug) in Europa, de Strasse der Menschenrechte met zijn zevenentwintig witte betonnen palen waarop de mensenrechten gegraveerd staan, het authentieke Handwerkerhof dat gekenmerkt wordt door steegjes waar in traditionele vakwerkhuizen ambachtslieden zoals poppenmakers, glasblazers en goudsmeden hun ambacht uitoefenen en hun waren verkopen.

Veel gezien en veel foto’s genomen. En toch was het mijn dag niet.
De wandeling naar de Kaiserburg was steil omhoog en voor ik aan de beklimming begon dronk ik nog een flinke slok water. Flesje dicht en in mijn handtas. Even later voel ik nattigheid aan mijn bovenbeen … het flesje was blijkbaar niet goed dicht geweest. Er stond een halve centimeter water (!) in mijn handtas, alles kletsnat, flesje leeg en ik … het leek wel of ik in mijn broek geplast had. Alle papieren zakdoeken die we bij hadden hebben we gebruikt om zoveel mogelijk het water uit mijn handtas op te slorpen. Dankzij de zon was mijn broek vrij snel weer droog.

Maar dat was nog niet alles. Bij het hotel aangekomen wil ik mijn fiets vastleggen met de ketting en ik mistrap me. Zo tuimel en rol ik enkele meters naar beneden, het talud af. Buiten twee licht geschaafde knieën en een zere pols niks aan de hand. Of toch: schaamte.

’s Avonds nog lekker gaan eten in de stad, Manlief nadien nog eens in de sauna en ik verder schrijven aan mijn verslag.

En zo zat ons verblijf in Nürnberg er op.

Aangezien mijn ruimte hier op WordPress beperkt is, vind je alle foto’s op Flickr: https://flic.kr/s/aHBqjBrT7h

Volgende stop: Passau.

~~ wordt vervolgd ~~

Wintervakantie Oberstdorf

 Waarom niet nog eens naar de sneeuw, opperde ik half december tegen mijn wederhelft. Een keer iets anders dan warm en/of ver. Het was tenslotte alweer enkele jaren geleden dat we een wintervakantie deden.

Zo gezegd, zo gedaan.

Omdat wij niet bij nacht en ontij willen vertrekken, en ook niet bij nacht en ontij ergens willen aankomen, hebben we de rit opgesplitst en zijn we onderweg in Rüdesheim am Rhein gaan overnachten. Het is daar nu totaal geen toeristisch seizoen en gelukkig had ik onderweg het enige restaurant dat open was geboekt, want anders hadden we zelfs geen eten gehad.

Ik denk echter dat je daar in de zomer over de koppen kunt lopen want het stikt er van de wijngaarden, wijnhuizen en proeflokalen. Maar daar hadden we nu geen last van en we hebben goed en rustig geslapen.

De volgende dag nog een goeie 450 km tot onze eindbestemming Oberstdorf-Kleinwalsertal. Veel Baustellen onderweg en de bijbehorende Stau maakten dat we maar in de helft van de namiddag ter bestemming waren. Nadat we ons geïnstalleerd hadden in het geboekte aparthotel hebben we een verkennende wandeling gemaakt in het stadje. Het sneeuwde lichtjes. Het had trouwens de hele zondag en de nacht van zondag op maandag gesneeuwd. Gelukkig voor ons want het was geleden van 5 februari en toen ik de dag voor ons vertrek de webcam nog eens checkte was er in het dorp geen plekje sneeuw te bespeuren.

Oberstdorf is best een toeristisch stadje met chique winkels, veel restaurants en tearooms met lekker gebak. Dat laatste, daar kennen ze in Duitsland wat van.

Op dinsdag straalde de zon ons tegemoet en maakten we een flinke wandeling door het besneeuwde landschap. Tegen 16u was ik helemaal kapot. Een lekker stuk taart was zeer welgekomen.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

1 / 15

We wilden graag proberen of het langlaufen nog zou lukken. Dat was zo’n 35 jaar geleden. Dus hebben wij woensdag langlaufmateriaal gehuurd en op een wei in de buurt gelanglauft. Ik waagde me niet aan een loipe met hellingen want ik was echt wel bang om te vallen. Manlief trouwens ook, met zijn heupprothese. Maar wat ik niet wou is toch wel gebeurd hoor. Op een gegeven moment kantelde mijn rechterski plots een beetje en ik viel gewoon om. Echt omvallen, zoals je dat soms ziet op van die slapstick filmpjes. Gelukkig niks aan de hand, ik heb me niet eens pijn gedaan. Het ergste/moeilijkste was nog terug recht geraken. Maar ook dat is gelukt, met enige hulp weliswaar.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

1 / 6

Donderdag namen we met prachtig zonnig weer de kabelbaan naar de Fellhorn. Op een hoogte van 1790 meter kan je daar een mooie – zij het korte – winterwandeling maken met zicht op de skiërs en snowboarders. Het wandelpad was geprepareerd en maar goed ook, want als je van het pad afweek stond je gelijk een halve meter in de Tiefschnee.
De hoogtezon was zodanig warm dat ik het laatste stuk zonder jas heb gewandeld en dat we aan het bergrestaurant nog een uur in een ligstoel hebben genoten van de zon. Het was er een drukte van jewelste.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

1 / 20

Na de wandeling zijn we de grens over gereden naar de dorpjes aan de Oostenrijkse kant van het Kleinwalsertal. Er lag daar overal nog heel veel sneeuw. We besloten dan ook om hier nog eens te komen wandelen later deze week.

Een van de activiteiten die we zeker wilden doen was een wandeling door de Breitachklamm. Dit unieke natuurmonument ligt in Oberstdorf-Tiefenbach en is de diepste en een van de indrukwekkendste rotskloven van Midden-Europa. Het water dendert er langs de honderd meter verticale en overhangende rotswanden naar beneden. In de zomer verdwijnt het in de rivier, in de winter bevriest het en wordt het een waar schouwspel van ijskunst. Wat hadden we geluk want de Klamm is 3 maart pas opnieuw opengegaan na sluiting van een week omdat de temperaturen zó hoog waren dat het ijs begon te smelten. Het is dan te gevaarlijk om door de kloof te lopen. Het gebaande pad wordt één ijspiste en je wil ook niet zo’n enorme ijspegel op je hoofd krijgen.

Wat was dit mooi! Het hoogtepunt van onze vakantie. Oordeel zelf.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

1 / 25

Zoals we eerder al van plan waren, hebben we nog een prachtige wandeling gemaakt in Oostenrijk. Vanuit Baad, het laatste en hoogst gelegen (1244 meter) van de drie dorpen in het Kleinwalsertal, omringd door 36 bergtoppen, wandelden we over geprepareerde wandelwegen naar de Bärgunthütte op 1408 meter. Ik ben een heel slechte klimmer. Bij het minste hellinkje gaat mijn hartslag enorm te keer, het resultaat van conditie nul. Daarom koos ik voor de Talweg die de hele tijd ‘vals plat’ is, maar dat is voor mij beter te doen dan de Panoramaweg die stijgt en daalt en die manlief gelopen heeft. Hoe zwaar de wandeling voor mij ook was, ik heb genoten van elke stap. Eens boven aan de hut was het zalig zitten in de zon en genieten van de ongerepte natuur en een groot bord Kaiserschmarrn. En terug was een fluitje van een cent want altijd dalen. Niet goed voor de knieën en die voelde ik ook wel. Een heel fijne wandeling!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

1 / 16

Deze vakantie was alles wat we gehoopt hadden en nog veel meer. De weer- en andere goden waren ons uiterst goed gezind. Hier kan ik weer een tijd op teren.