Vorige week zijn we een dag naar Málaga geweest. Een dik half uur rijden bij ons vandaan.
Vroeger was Málaga de plaats waar je van het vliegtuig stapte als je aan de Costa del Sol logeerde. Meer niet. Nu is Málaga een hippe trendy stad die alles heeft voor de zonzoeker en de citytripper. Er is het mooie stadsstrand (La Malagueta) met een aangename wandelboulevard, net zoals Valencia en Barcelona dat ook hebben.
StadsstrandStrandboulevard
En verder natuurlijke prachtige gebouwen in de oude stad, veel kerken en musea, pleinen en een aantal mooie parken. Maar ook de bars en restaurantjes zijn niet te tellen.
Omdat we de stad al zo vaak bezocht hebben, hebben we gewoon onze neus gevolgd en een paar uren door de stad gedwaald, goed voor 8 kilometer. Bij 30° kon dit voor mij al tellen!
Muelle Uno – wandelboulevard aan de jachthavenCatedralParque de MálagaParque de MálagaParque de MálagaParque de MálagaParque de MálagaCentro Cultural, Plaza del ObispoPlaza de la ConstituciónIglesia de San AgustínMooie gevelsPlaza de la MercedBarAyuntamiento (stadhuis)
En ’s middags hebben we heerlijk gegeten bij Tapeo de Cervantes.
We zijn hier nu bijna een week en het is misschien tijd om jullie wat nieuws te brengen over ons verblijf aan de Costa. Alles gaat zijn gezapige gangetje, piano piano. Oh nee, da’s Italiaans. Despacito dus!
Vroeger, toen ik naar huis belde met nieuws van het vakantiefront, kwamen er altijd dezelfde vragen:
1) Hoe is het weer?
2) Hoe is ’t van eten? ‘Van eten’ is tenslotte belangrijk voor een Belg.
3) Wat doede daar zo nen helen dag?
Het weer, één constante: warm! De eerste dagen helder met wat wind, dan een dag nevelig zonder wind en dus heel benauwd … niet mijn weer! Vanaf dinsdag terug zon en wat frisser, zo’n 24 graden waar ik heel blij mee was.
‘Van eten’, alles prima. We eten ’s middags buiten de deur en ’s avonds afwisselend thuis (lekker stokbrood, onder andere, waardoor Manlief al een stuk van een kies heeft moeten inleveren) of buitenshuis. Ik ben heel erg van de tapas en het compartir gegeven, dus we doen wel eens een tapeo.
En weet je wat zo fijn is? Hier kan je gewoon buiten eten en drinken zonder muggen of wespen die je komen ambeteren!
Wat we de hele dag doen? Nog niet veel. Manlief zwemt elke morgen zijn 50 lengtes terwijl ik langzaam aan de dag begin. We lezen online de krant, kruiswoordraadselen en kijken eens op internet. We doen onze boodschappen en drinken ergens koffie waarna we aansluitend een wandeling maken over de senda litoral of in het dorp.
In de loop van de namiddag rijden we terug naar huis (ja, zo voelt ‘ons’ appartement) want dan krijgt mijn mond het lastig en wil ik gewoon thuis in mijn zetel zitten. Het is wat het is en ik ga het ook niet mooier voorstellen dan het is. Gelukkig hebben we een zonnig terras zodat er voor Manlief toch nog wat te genieten valt. Of hij trekt nog wat baantjes in het gemeenschappelijk zwembad.
La Cala de Mijas is een aangenaam kleinschalig dorp, gelegen tussen Málaga en Marbella. Buiten één strandhotel is er hier geen hoogbouw. Achter de strandboulevard in de smalle straten staan er mooi gerestaureerde vissershuisjes.
De verdere omgeving is zeer groen dankzij de talloze golfcourses. Het is hier echt golfers’ paradise. Tussen de golfterreinen kleine urbanisaties met appartementen en villa’s. Er wordt hier wel gestaag gebouwd, dus ik wil niet weten hoe het er over tien jaar gaat uitzien! Maar voor nu is het prima. Het is onze tweede keer in La Cala en hier zou ik het wel een maand of drie kunnen uithouden.
In de loop van de volgende weken staan er wel wat uitstappen gepland naar andere stadjes/steden. Het zal er een beetje van af hangen hoe ik me voel, maar dat was de afgelopen week helaas niet denderend.
Pas twee dagen hier en we voelen ons alweer helemaal thuis. We hebben een prachtig appartement met alles erop en eraan. Two bed, two bath, ruim terras, gemeenschappelijk zwembad, … Enfin, alles wat we nodig hebben om van het goede leven te genieten, inclusief de fles cava die op ons lag te wachten in de koelkast.
We hebben al veel appartementen gehuurd, maar de beste zijn toch die waar ook de eigenaars zelf vakantie vieren. En dit is er zo eentje. Het is nieuw, smaakvol ingericht met kwaliteitsmaterialen, mooi gedecoreerd met leuke details en er ontbreekt werkelijk niets. Tevreden gasten dus!
Urb. El Lagar
Goede gewoontes moet je niet veranderen! Het is de tweede keer dat we in La Cala de Mijas een appartement huren en we kennen onze plekjes nog van drie jaar geleden. ’s Morgens, als we om boodschappen gaan, drinken we telkens een koffie bij de plaatselijke bakker. Typisch zuiderse gewoonte die wij heel graag adopteren. Ook thuis. Met het enige verschil dat we hier voor twee café con leche (met een Vermeiren speculaasje) een luttele 2.90 euro betalen en thuis minstens 4.60 euro zoals jullie weten.
Gisterenmiddag hebben we in een chiringuito op het strand geluncht (warm gerecht, wijn, koffie) voor een totaal bedrag van 21.40 euro. De eerste avond hebben we uitgebreid luxe-tapas (foie gras, jakobsvruchten, …) gegeten met wijn en water inclusief voor 41 euro.
Het is dat we nogal gehecht zijn aan ons eigen kikkerlandje maar als we het alleen verstandelijk (vooral financieel) bekijken, dan zouden we er beter aan doen naar hier te verkassen. Van ons pensioen zouden we hier rijkelijk kunnen leven. Kinderen en kleinkind weerhouden ons ervan. En waarschijnlijk gaan we nog wel andere dingen missen waar ik nu even niet aan (wil) denk(en).
Ik weet best dat er ook veel nadelen zijn aan wonen in Spanje hoor. Denk alleen maar aan de niet-te-harden temperatuur in de zomer.
Ondertussen genieten wij wel heel hard van de heerlijke oktoberzon.
Ja, we zijn weer weg, onze jaarlijkse maand oktober in Spanje komt eraan.
Het appartement had ik al in januari geboekt – gekende locatie, ander appartement …
De vluchten ergens in maart, maar zowel heen- als terugvlucht zijn door de maatschappij al een keer gewijzigd. Niet in ons voordeel helaas. De vlucht van 1 oktober vanuit Antwerpen werd geannuleerd en ze hadden ons op een vlucht gezet vanuit Brussel om 5u55. Zo’n onzalig tijdstip, dat doen we niet meer, daar zijn we te oud voor geworden. Daarom vliegen we nu een dag eerder, maar wel op een schappelijk uur.
De auto huurde ik in juni en heb ik ondertussen nog een keer of vijf geannuleerd en herboekt: van pokkeduur naar heel duur naar duur. Tussen de eerste en de laatste boeking zit toch een verschil van bijna 500 euro. Daar kunnen we andere leuke dingen mee doen.
Hetgeen waar ik altijd het meest tegenop zie, dat is het inpakken. Oh, wat heb ik daar toch een hekel aan. Nochtans is het heel gemakkelijk want ik heb lijstjes in de computer zitten voor allerlei soorten vakanties. Voor een citytrip heb je namelijk andere bagage nodig dan voor een fietsvakantie. Voor een autovakantie steekt een kilo extra zo nauw niet, voor een vliegvakantie wel. Vandaar mijn verschillende lijstjes.
Maar we zijn er klaar voor. Inpakken ☑️ Online inchecken ☑️ Het was nog even een gedoe met de treinen. Door personeelstekort (waar niet?) zijn er verschillende treinen afgeschaft. Zo ook degene die we eigenlijk moesten nemen. Dan was het de vraag: nemen we een trein vroeger of later? Vertragingen in gedachten hebben we maar wijselijk een vroegere trein genomen die voor de verandering eens geen vertraging had.
Onze bagage was snel gelabeld en we gingen vlot door de security. Nu is het wachten met een hapje en een drankje tot het tijd is om naar de gate te vertrekken. Wij zijn altijd bij de laatsten want aan de gates wachten is saai.
Ondertussen kijken we naar de reizigers die passeren. Er zijn er doorwinterde, er zijn er heel onzekere die wel tien keer op de infoborden komen kijken. Kinderen met mini koffertjes, zakenmensen met een laptoptas, dames van vreemde origine in prachtige gewaden, en vooral veel pensionistas zoals wij…
