Fietsen op Texel

 

Fietsen op Texel

Vorige week zijn we vijf dagen gaan fietsen op Texel. Het is te zeggen, het is er eentje minder geworden maar daarover later meer.

Maandag waren we al vroeg op pad want van thuis naar Den Helder is toch wel zo'n drie uren rijden en dan mag je geen file hebben onderweg. Ik had op voorhand online een ticket gekocht voor de overtocht naar het eiland en we hadden geluk want toen we bij de veerhaven aankwamen hebben we nog maar 5 minuten moeten wachten voor de boot vertrok.

Eens op Texel hebben we onze auto weggezet aan het de dag voordien geboekte 'boutique hotel', de fietsen eraf gehaald en hebben we de Lammetjesroute gereden. Onderweg in een van de dorpjes (De Waal, meen ik) lekker in de zon wat gegeten en terug de fiets op. Fietsen op Texel is een droom. Mooie fietspaden tussen de weiden met schapen, geiten en koeien, of door de bossen, en alles plat, nog platter dan 'le plat pays qui est le mien' (woorden geleend van Jacques Brel). Enfin, 46 km gereden die namiddag.

Tegen de avond ingecheckt in het hotel en toen de receptioniste ons onze kamer toonde, wisten we al gelijk dat we hier niet gelukkig zouden zijn. Als je wil weten waarom niet, dan verwijs ik naar mijn review op Tripadvisor (die ik voor de gelegenheid in het Nederlands geschreven heb). Het was in ieder geval een grote teleurstelling.

Maar voor de rest was Texel heerlijk. Rustig en vredig met nauwelijks verkeer, kleine kneuterige dorpjes en stadjes, heel veel bloemen overal en heel veel vogels op de plassen. Helaas had ik er niet aan gedacht mijn verrekijker mee te nemen.

De overige dagen hebben we nog de toer van de dorpen gereden (61 km) en het rondje Texel (65 km). Fietsen door de prachtige duinen, over de dijk met de koude noordenwind in ons gezicht en daarna langs de andere kant van het eiland weer terug met de wind in de rug. Zalig! En natuurlijk ook heel veel foto's genomen.

In hoogzomer, als de heide in bloei staat, moet het machtig mooi zijn daar in de brede duinen aan de kant van de Noordzee. Een reden om nog eens terug te gaan.

We hadden gedacht dat het er super druk zou zijn met het mooie weer, maar dat viel heel goed mee. 's Avonds viel het leven er zelfs helemaal stil. Toen wij na onze restaurantbezoeken terug naar 'huis' fietsten, waren de dorpen helemaal verlaten. Dat was dan weer niet zo gezellig.

Na het débacle van het 'boutique hotel', hebben we onze laatste nacht doorgebracht in Haarlem bij Van der Valk, in een luxe kamer met alles erop en eraan die, als we de lichten 's avonds uitdeden, zo donker was als de nacht. Heerlijk!

Donderdag was het - alweer - prachtig weer en zijn we naar Bloemendaal-aan-Zee en Zandvoort gefietst. Aan het strand viel de koude wind wat tegen, maar op een terras was het heerlijk zitten. Mensen kijken en wat lezen op onze e-reader/tablet. We hebben ons niet verveeld.

De volgende dag zijn we nog even terug naar Alkmaar gereden om de kaasmarkt nog eens te zien. Een zeer toeristische bedoening. Ik heb even wat foto's gemaakt waarna we het stadje met zijn vele bruggetjes en pittoreske huisjes verder verkend hebben. En na de middag was het tijd om snel huiswaarts te keren want 's avonds hadden we alweer een barbecue bij vrienden.

Een mens kan het maar druk hebben ...

Fietsen in de Elzas

 

Fietsen in de Elzas

Vorige week zijn we gaan fietsen in de Elzas met vrienden/kennissen (+), onder leiding van een gids (-). Het was een georganiseerde reis met een bus (-) met fietsenaanhanger voor onze eigen fietsen (+) en we wisten vooraf welke routes we zouden rijden. Zo stond het tenminste op de reisbevestiging ...

Frankrijk is niet echt een fietsvriendelijk land (-). Er zijn nauwelijks afgescheiden fietspaden en heel vaak rijd je op D-wegen zonder fietsstrook waar je de baan moet delen met automobilisten die je aan 70 km/u voorbij scheuren, maar dat wisten we al van onze fietsvakantie in de Loire vorig jaar. Als je dan met zo'n grote groep (-) bent - we waren met twintig man/vrouw en er werd verondersteld dat iedereen aan alle fietstochten deelnam - dan is dat eigenlijk gewoon levensgevaarlijk.

Fietsen in groep (-) is totaal anders dan fietsen met zijn tweeën (+). Ik wist dat, maar ik wilde deze fietsreis toch een kans geven. Als je samen een week op stap bent, leer je de mensen ook op een andere manier kennen (+) dan van een uitstapje naar hier of daar. En toch heeft het ook zijn beperkingen (-) want als je met een groep 'vreemden' een reis maakt, vind ik het minder moeilijk om er eens onder ons twee uit te breken. 

Het was wel spijtig dat het programma helemaal omgegooid was. De reden: de reis was niet goed voorbereid (-) door de gids. Eigenlijk waren wij proefkonijnen want deze reis was nieuw in het programma van de reisorganisator. Fietsroutes uitstippelen op een kaart (zelfs op een gedetailleerde kaart) is nog iets anders dan zelf eerst fysiek de routes gaan rijden. Voorbeeld: wat ons beloofd was als een rit alleen vlak en bergaf door de wijngaarden, werd een doodvermoeiende tocht van heel steil bergaf en daarna weer heel steil bergop ... een stijgingspercentage van 8% over een lengte van 3 km ... ik kan u verzekeren dat dat zeer zware kilometers zijn. De route diende dus ter plekke te worden aangepast (-) voor de niet-zo-geoefende fietsers. Bijna alle dagen was er wel een dergelijk probleem en zo werd er heel veel tijd verloren die voor andere dingen voorzien was (museum Unterlinden in Colmar, kazematten van de Maginotlinie, enz.). Gelukkig is de wijnproeverij in Riquewihr nog wel kunnen doorgaan! Van het stadje zelf hebben we niets gezien ... we zijn er aan een rotvaart doorheen gefietst. Voor ons niet zo'n probleem, de Elzas is geen onbekend terrein al dateert ons laatste verblijf aldaar al van jaren geleden.

 

De reis op zich was niet verkeerd, maar altijd alles samen doen (-) is echt niets voor ons. Wij zijn zo gewend om ons goesting te doen. Stoppen waar en wanneer we willen, foto's nemen onderweg, gewoon eens even op een bankje zitten en genieten van de omgeving, ... Dat was er deze keer helaas niet bij (-). Wat wel aangenaam was, dat waren de avonden aan tafel (+) en op het terras na het diner.

De laatste dag is iedereen zo'n beetje zijn eigen weg gegaan (+). Het was heel heet en we hadden nog geen enkel stadje gezien. We zijn dan met een kleiner groepje de 5 km naar Colmar gefietst en hebben daar wat rondgewandeld, een terrasje gedaan, lekker lang geluncht ... en heel veel foto's genomen.

Ik denk dat de plussen en de minnen voor zichzelf spreken.

Bologna en Ravenna

 

Bologna & Ravenna

Vorige week zijn we eens gaan kijken wat Bologna te bieden heeft. We hebben al grote delen van Italië (+ de eilanden) gezien maar de regio Emilia-Romagna kenden we niet. Deze citytrip was trouwens vorig jaar al geboekt maar die heb ik toen moeten annuleren vanwege een kleine chirurgische ingreep die niet kon wachten.

Ik weet niet of anderen dat ook hebben, maar ik weet eigenlijk vanaf de eerste aanblik of ik een klik heb met een stad/gebied. En met Bologna had ik die niet. Mijn man trouwens ook niet. Ons hart is niet sneller gaan kloppen bij het ontdekken van deze stad. Wij vonden het een stad met weinig karakter, een beetje saai met rechttoe-rechtaan straten en geen oogverblindende monumenten. Behalve de kerken natuurlijk, zoals overal in Italië, bombastisch en weelderig versierd met veel goud en marmer.

Typisch voor Bologna zijn de portici, een reeks van arcaden en zuilen langsheen de gebouwen, verspreid over 40 kilometer doorheen de stad. Praktisch wel deze arcaden: ze beschutten tegen de zon en de hitte (en het wás heet vorige week!) en ook tegen de regen (en het heeft ook alle dagen wel wat geregend). Op sommige arcaden zijn aan de binnenkant nog oude fresco's te zien ... maar dan moet je wel echt heel goed gaan zoeken. De graffiti overal - bekladden om te bekladden - was wel heel vaak in het straatbeeld aanwezig, net zoals talloze bedelaars.

Waar Bologna wel in uitblinkt, dat is zijn rijke keuken. En daar hebben we dan ook ten volle van genoten. Zelden hebben we in Italië zo lekker gegeten dan hier. Zelden ... eigenlijk nergens. Bolognese koks werken veel en graag met producten als boter, room, vlees en kaas en dat zullen we geweten hebben. Heerlijke taglieri (charcuterieschotels) met verschillende hespen, salami's, kazen en échte mortadella (de specialiteit van de stad) als antipasto om de avondmaaltijd starten. Vervolgens als primo rijkgevulde verse pasta met volle romige saus of perfect bereide risotto ; de secondo zacht smaakvol vlees, en dolci om duimen en vingers bij af te likken. Helaas ben ik maar een kleine eter en vier gangen krijg ik nooit op, maar manlief heeft zijn best gedaan én genoten!

Omdat we Bologna eigenlijk al snel gezien hadden zijn we nog een dag met de trein naar Ravenna geweest. Ravenna is bekend om zijn vroegchristelijke en Byzantijnse mozaïeken. In de Basilica di San Vitale, het Mausoleo di Galle Placidia, het Battistero Neoniano en de Basilica di Sant'Apollinare Nuovo hebben we ons vergaapt aan mozaïeken uit de 5de en 6de eeuw. Werkelijk schitterend en ongezien. En helaas ook niet goed op beeld vast te leggen.

We hebben op die vijf dagen zo'n drieënveertig kilometer afgelegd. Te voet wel te verstaan! En dat in drukkend warm bewolkt weer. Mensenlief, wat was het toch benauwd. En als er nu iets is waar ik niet tegen kan ... Gelukkig hebben we de laatste dag toch nog de zon gezien. Heb ik toch nog een paar mooie foto's.

Catalunya lliure i independent

 

Catalunya lliure i independent

Neen, dit wordt geen politiek getint verslag van onze citytrip naar Barcelona van twee weken geleden. Al kan je er ter plekke echt niet meer omheen: de Catalanen willen en zullen vrij en onafhankelijk worden. Vier jaar geleden waren we voor het laatst in Barcelona en toen zag je al wel wat Catalaanse vlaggen en teksten her en der. Nu kan je er echt niet meer naast kijken. Gele strikjes, Catalaanse vlaggen, menukaarten eentalig Catalaans, ... Ik gun het de Catalanen dat de droom die zij al eeuwenlang koesteren, snel vervuld zal worden.

Barcelona dus, een heerlijke stad. Langs de ene kant hip en trendy, langs de andere kant een stad die voor elke leeftijd iets in petto heeft. Omdat we Barcelona al eerder bezocht hadden, hebben we deze keer eigenlijk onze neus achterna gelopen. Ik had wel wat dingetjes op het programma staan en die hebben we netjes afgewerkt. Geen Sagrada Familia, geen Park Güell, geen Casa Milà (La Pedrera), geen Picasso museum en geen hop-on hop-off bus (I hate it). We wilden deze keer wat meer zien van de ontwerper/architect Lluís Domènech i Montaner.

Op onze eerste avond al hebben we een concert bijgewoond in het Palau de la Música Catalana. Wat mij betreft een van de mooiste gebouwen van Barcelona, van de hand van Montaner (UNESCO Werelderfgoed sinds 1997). Vorige keer hebben we de rondleiding met gids gedaan en een heel klein stukje muziek mogen horen. De akoestiek is er werkelijk heel bijzonder. Vandaar dat we persé een concert wilden bijwonen. Op het programma op 16 april: Trio Ludwig met kamermuziek van Beethoven voor piano, viool en cello. We hebben er heel erg van genoten. Moest je dit ooit van plan zijn ... lang op voorhand reserveren is de boodschap.

Tijdens een van onze wandelingen over de Passeig de Gràcia passeerden we Casa Batlló, een van Gaudí's meesterwerken. We waren er al eerder geweest, maar ik wou toch nog eens een keer binnen kijken en de fantasie van de meester bewonderen. De 'skip the line' rij was ellenlang en aan de ticket counter stond geen mens. Tickets ter plaatse kopen is wel 4 euro duurder dan online, maar het voordeel is dat je direct binnen mag. En omdat ik ons hotel via booking.com geboekt had, had ik een kortingsvoucher voor bijna alle bezienswaardigheden die mooi het verschil in prijs compenseerde. 
Tip: vergeet 'skip the line' tickets want je kan zeer lang staan wachten.

Van Casa Batlló wandelden we richting Casa Vicens, het eerste meesterwerk van Gaudí en een van de eerste gebouwen in modernisme català (vergelijkbaar met art nouveau/jugendstil) in Catalonië én in de wereld dat sinds 2005 op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Veel kleur, ronde vormen, koepels, trompe-l’oeils, keramiek en mozaïeken. Op de permanente tentoonstelling staan een aantal maquettes van art nouveau gebouwen van andere architecten, o.a. van Victor Horta. Casa Vicens is na de jarenlange restauratie pas sinds kort toegankelijk voor het publiek. Zeker de moeite waard en (nog) niet druk.

Een ander gebouw dat we graag wilden zien was het Hospital de la Santa Creu i de Sant Pau, ook van de hand van Lluís Domènech i Montaner. Het is een enorm complex en een van de belangrijkste exponenten van het modernisme català. Het bestaat uit een hoofdgebouw en 27 paviljoenen - ondergronds door brede gangen met elkaar verbonden - waar de patiënten verzorgd werden. Veel ronde zalen, met heel veel fantasie doet het een klein beetje denken aan de oude ronde zalen in het Stuyvenbergziekenhuis in Antwerpen. En dezelfde kenmerken als het Palau de la Música: veel kleur, prachtige mozaïeken. UNESCO Werelderfgoed sinds 1997.

In de Catedral de la Santa Creu i Santa Eulàlia (La Seu) zijn we nog eens een kaarsje gaan branden voor onze overleden ouders. Het is een imposant gotisch bouwwerk met vijf monumentale portalen en veel zijkapellen met prachtige glasramen. Ook de Basilica Santa María del Mar in de wijk Born is de moeite waard om te bezoeken. Allebei prachtige voorbeelden van gòtic català.

We zijn ook een dag met de trein naar Montserrat geweest. Het Benedictijns klooster, Abadia de Montserrat, ligt hoog in de bergen, zo'n 45 km het binnenland in. Het klooster op zich is niet echt een parel van architectuur. De reden dat zoveel mensen dit klooster bezoeken is dat er hoog boven het altaar in de kloosterbasiliek een beeld staat van de zwarte madonna, 'la Moreneta', patroonheilige van Catalonië. Het is een gouden beeld uit de 12de eeuw en er worden nogal wat mirakels toegekend aan de madonna. Ik vond het een beetje tegenvallen, allemaal nogal commercieel en buiten de basiliek en het museum eigenlijk niets te zien. Vergelijk het met Scherpenheuvel. Gelukkig was de omgeving wel heel mooi, maar de treinreis was lang (anderhalf uur enkel) en vooral het eerste stuk zeer eentonig. Het is pas nadat je overgestapt bent in de rack railway dat je zicht hebt op de bijzondere bergtoppen waartussen het klooster 'verstopt' zit.

We hebben rondgewandeld in het mooie Parc de la Ciutadella, we hebben bijna iedere dag geterrast in de zon op de strandboulevard in La Barceloneta, de Mercat de Santa Caterina en La Boqueria op de Ramblas bezocht, zo maar door de smalle straatjes gedwaald, lekker gegeten en gedronken, en geshopt natuurlijk. Voor onszelf en voor onze Kleine Man. Maar we hebben vooral vijf dagen heel veel gestapt, gemiddeld zo'n 14 km per dag. Ik wist niet eens dat ik dat kón! Geen wonder dat we 's nachts heerlijk geslapen hebben in ons voortreffelijk boutique hotel.

Het was heerlijk om weer eens in Barcelona te zijn en te genieten van het mooie weer en de fantastische sfeer. Het was vast niet onze laatste keer.

Spanje in de lente

 

Terug van weggeweest

Daar ben ik weer ... hoewel, ik zat nog op het vliegtuig toen ik dit typte. Op die manier gaat de tijd toch wat sneller. Al was het kort na het opstijgen nog helder genoeg om te genieten van de mooie Spaanse kustlijn.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, het was een vakantie met hindernissen.

Het begon al bij aankomst op de luchthaven van Alicante toen ik de contactpersoon van de door ons gehuurde woning wilde bellen. Een Spaanse stem wist mij te vertellen dat het nummer niet bestond. En van de Belgische eigenares van de woning had ik alleen een emailadres. Mijn eerste gedacht was 'we zijn in de val gelopen, er is helemaal geen woning'. Paniek alom! Bij mij dan. Mijn echtgenoot blijft altijd ijzig kalm. Om helemaal gek van te worden!

Toen ik weer een beetje helder kon denken bedacht ik me dat de dame in kwestie misschien wel een Facebook account had. En dat had ze, maar buiten een enkele foto van de Spaanse villa verder geen gegevens behalve dat ze in Mechelen woont. 1207 leverde slechts één persoon (een man) op met dezelfde naam in Mechelen. Ik dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken, het nummer gebeld en gevraagd of hij mevrouw I.C. kende. Dat was zo, het was zijn dochter. De situatie uitgelegd en na lang aandringen haar GSM nummer gekregen. Oef! Eerste hindernis genomen. Ik begrijp de man wel. Ik zou ook niet aan de eerste de beste vreemde een telefoonnummer geven. Enfin, uiteindelijk de dame te pakken gekregen. Ze begreep er niks van want 'het nummer staat toch op de infomail die ik u heb doorgestuurd, samen met de code van de poort en van de locker waar de reservesleutel in zit'. Nee hoor, niks ontvangen en het nummer dat ik heb is wel degelijk onbestaand! Bon, zij heeft dan de contactpersoon gebeld dat we onderweg waren. So far, so good.

's Avonds zoeken we in de infomap de code van de WiFi. Niet te vinden. Ik stuur haar de volgende dag een berichtje om de code te vragen. Weer komt ze uit de lucht gevallen. 'Maar dat stond toch allemaal in die mail!!!' Kan je mij de mail eens sturen die je laatst hebt ontvangen'. Ik heb er maar één ontvangen, met een contract, en haar deze doorgestuurd. Een uur later een mail van haar, met veel verontschuldigingen, dat ze 'vergeten' was de mail met alle nodige info door te sturen. Ik had daar niet bij stilgestaan en was er van uit gegaan dat we die info ter plaatse van de contactpersoon zouden krijgen, zoals dat normaal gaat. Zonder voldoende info vertrekken ... het zal me geen tweede keer overkomen, dat weet ik wel zeker.

Dag twee 's avonds willen we de gaskachel aansteken want in maart kan je 's avonds wel een vuurtje gebruiken, ook in Spanje. De fles butaan is nog vol maar warmte geeft de kachel niet. Dan de airco maar op de verwarmingsstand gezet, en nog maar eens een bericht gestuurd dat de kachel het niet doet. OK, contactpersoon zal voor een nieuwe kachel zorgen. Maar de volgende dag is een zondag en op zondag zijn er geen winkels open. Op maandag 19 maart helaas ook niet want dan is het het feest van Sant Josep. Dinsdag hadden we dan eindelijk een nieuwe kachel.

Zondag erop deed de WiFi het niet meer en aangezien we internet TV hadden, ook de TV niet. Weer maar een berichtje gestuurd, wat moet ik anders? De avonden zijn te koud om een terrasje te doen, de meeste restaurants hebben zelfs geen verwarming, dus zitten we liever thuis en aangezien we overdag veel zitten te lezen kijken we 's avonds graag wat TV. Het heeft dan tot woensdag geduurd voor er een technieker langs kwam om de boel te herstellen. We hebben ons overigens wel gered door te tetheren en via de laptop/tablet wat TV te kijken.

En de laatste hindernis, dat was er eentje waar niemand iets aan kon verhelpen: het weer dat maar zo-zo was. Vooral de eerste week was het soms bibberen met zo'n graad of 12 overdag en windkracht 6. Lange broek, trui en donsjas in plaats van short en topje. De tweede week was het beter en hadden we een paar dagen van om en bij de 23 graden, maar standvastig weer was het niet en zeker niet te vergelijken met het weer in maart van vorig jaar. Maar altijd nog beter dan het Belgische weer heb ik me laten vertellen. En we hebben ons zeker niet verveeld. Echtgenoot heeft veel gefietst en samen hebben we weer wat plekken bezocht waar we nog niet eerder geweest waren, en ook lievelingsplekjes opnieuw een bezoek gebracht. En natuurlijk hebben we genoten van onze (veel te grote) villa met zonnig terras en privé zwembad. In oktober mogen we nog eens, maar dan wat langer ... en in een villa van een andere eigenaar waarvan ik alle info al ontvangen heb.

Fuerteventura, eiland van de wind

 

Fuerteventura, eiland van de wind

Het kriebelde weer … we snakten naar wat zon en warmte. Daarom boekte ik op 9 januari twee vliegtuigtickets, een huurwagen en een hotel en op 13 januari zaten wij in het vliegtuig richting Fuerteventura. Fuerte (zoals het eiland ter plaatse genoemd wordt) was het enige van de Canarische Eilanden dat we nog niet eerder bezocht hadden.

Fuerteventura is een langgerekt eiland en hoewel het praktischer is om centraal te logeren, had ik er toch voor gekozen een hotel op het schiereiland Jandía uit te zoeken, helemaal in het zuiden van het eiland. Op de een of andere manier 'voelde' dat beter. We hebben ons onze keuze niet beklaagd en zouden net hetzelfde doen moesten we nog eens teruggaan. Het was er aangenaam rustig en niet super toeristisch. Witte stranden ... turkooisblauw water ... de zon. Wij worden daar heel gelukkig van.

Grote delen van Fuerteventura zijn beschermd natuurgebied. Met de huurauto hebben we het hele eiland rondgetoerd. De wegen zijn meestal uitstekend en niet druk. We hebben vooral genoten van de slingerwegen in de bergen waarbij we grote vulkanische gebieden doorkruisten met bergen en heuvels in een scala van kleuren, van bijna wit tot zwart en met nauwelijks begroeiing. Zo moet een maanlandschap eruit zien.

Fuerteventura is ook bekend omwille van de prachtige stranden. Witte stranden in het zuiden, gouden stranden met hoge wandelende duinen in het noorden en het oosten en grijszwarte vulkaanstranden in het zuidoosten. 'Ons' strand was bijna 5 km lang en ideaal voor lange strandwandelingen die steeds eindigden op een terrasje in Morro Jable, een klein dorp aan zee waar we genoten van verse vis en typisch Canarische specialiteiten.

Cultuurhistorisch heeft Fuerte niet zoveel te bieden. De oudste stad, tevens voormalige hoofdstad, Betancuria is mooi gerestaureerd maar veel was er niet te zien. De Ruta de los Molinos in het centrum van het eiland leidde ons naar het dorpje La Oliva dat prachtig gelegen is in een vallei omringd door vulkanisch gebergte in allerlei kleuren. De traditionele witte graanmolens waren al van ver te zien in het schitterende landschap.

En dan is er natuurlijk de wind. Het waait altijd op Fuerteventura. Soms is het niet meer dan een goed voelbare bries, maar veel vaker waait het stevig. Het eiland heeft zijn naam niet gestolen: harde wind. Aan zee bieden de hoge golven een prachtig spektakel, een zegen voor de vele wind- en kitesurfers.  

We hebben weer veel gezien tijdens deze vakantie en al bij al hebben we zeer redelijk weer gehad. ’s Nachts heeft het een keer geregend en er waren wel dikwijls wolken die even de zon vertroebelden, maar als je in januari in short en topje kan lopen en in zee kan zwemmen, dan mag je niet klagen. Dat we dan 's avonds wel een pull of een jasje nodig hadden, dat nemen we er graag bij.

Winter in Winterberg

 

Winter in Winterberg

Vorige week waren we voor een korte vakantie in Winterberg, Hochsauerland. We hadden gehoopt op sneeuw en hoe dichter we bij onze bestemming kwamen, hoe meer sneeuw we zagen. Maar dat er zóveel zou liggen, dat hadden we niet verwacht. Ik schat om en bij de 40 à 50 cm. Prachtig was het.

We hebben enkele mooie wandelingen gemaakt, soms op gebaande boswegen maar ook in de Tiefschnee. Dat laatste was wel lastig stappen! De laatste dag was het flink aan het dooien en mochten we het bos niet meer in. Te gevaarlijk vanwege de pakken sneeuw die van de bomen vielen.

Niet getreurd. Ons hotelletje had een kleine maar fijne wellness met sauna, stoombad, infraroodcabine en zwembad. We hebben ons daar niet verveeld!

En we zijn ook nog een halve dag naar Frankenberg geweest om de mooie vakwerkhuizen te bekijken en te lunchen in het Relais & Châteaux Hotel Die Sonne, alwaar we heerlijk gegeten hebben!

 

En zo zat ook deze korte vakantie er weer op. Op naar de volgende!