Terschelling

Terschelling is het Waddeneiland waar we de afgelopen hete dagen hebben doorgebracht. Mijn timing zat goed deze keer want, een fietsvakantie op Texel indachtig, wist ik dat het op de Wadden toch al gauw zo'n graad of acht à tien koeler is dan op het vasteland.

Het is een eind rijden tot in Harlingen, 267 km om precies te zijn, dan nog twee uren met de boot tot Terschelling. Daarom waren we zondag al vroeg - voor ons doen - onderweg want we moesten ten laatste om half twaalf aan de boot zijn. We waren netjes op tijd, auto geparkeerd op een van de gigantische parkings, fietsen afgeladen, elk een kleine tas bagage onder de snelbinder gepropt en nog even aan de haven rondgekeken.

Harlingen beviel ons wel, een kleine fijne havenstad alwaar de Tall Ships voor anker lagen aan de kades. Diezelfde tall ships vind je vanaf vrijdag tot volgende week maandag trouwens in Antwerpen, dit ter info.

Harlingen

Op de boot hebben we heerlijk op het bovendek in de zon gezeten. Mensen en bootjes kijken, beetje lezen, koffietje drinken, meegebrachte boterhammen opeten, ... De tijd vloog voorbij.

Onderweg Harlingen-Terschelling

Eenmaal aangekomen op het eiland was het nog te vroeg om in te checken in het hotel. We hebben er onze bagage afgezet en zijn direct op pad gegaan. Eerst naar het VVV-kantoor voor een kaart van het eiland.

Slechts 70 kilometer aan fietspaden ... hm, dat is eigenlijk niet zo veel voor drie dagen. Je kan ook lang niet overal fietsen. De hele oostkant, de Boschplaat, is wandelgebied. Nu wel verboden terrein vanwege het broedseizoen. Je kan er wel rond wandelen het hele jaar door maar wij zijn geen wandelaars.

Hotel Bornholm

In de late avond zijn we terug naar het hotel gereden en hadden we al 34 kilometer gefietst. Toen hebben we ook beslist om op dinsdag de middagboot te nemen i.p.v. de avondboot om eventueel nog een halve dag te fietsen in de omgeving van Harlingen. De wijziging was snel en eenvoudig door te voeren.

Zonsondergang boven de duinen

Na een goede nacht (eindelijk nog eens!) in onze super rustige en frisse kamer en een uitgebreid ontbijt stapten we op maandag om half tien al op de fiets. De route ging over slingerende fietspaden door de bossen en de brede duinen. Hier en daar stond de struikheide al in bloei. Wat zal het hier mooi zijn over een paar weken.

Onderweg

Uiteraard was er ook andere flora en fauna. En minuscule dorpjes.

Flora en fauna

Terschelling heeft ook prachtige zandduinen en Noordzeestranden met nauwelijks badgasten. Hier en daar een enkele strandtent maar vooral heel veel rust.

Stranden

In de loop van de namiddag werd het echt heel warm en hebben we onze route verlegd naar de dijk aan de Waddenzee. Daar stond er goed wat wind en was de temperatuur wat aangenamer. Nog nooit zo blij geweest met wind op kop trouwens! En er was ook nog wat te zien onderweg. Toch 61 km gefietst wat best pittig was bij 29 graden.

Fietsen over de dijk

Dinsdagmorgen hebben we na het uitchecken nog een uurtje gefietst door het bos want het was echt bloedheet. We zijn dan maar op een beschaduwd terras neergeploft tot het vertrek van onze boot.

En eenmaal in Harlingen besloten we om na de lunch direct naar huis te rijden, gezien de temperatuur die onze auto aangaf ....

Juni in Frankrijk

Juni is al meer dan twintig jaar onze vakantiemaand. Zo ook weer in 2022.

We schrijven zondag 5 juni. Morgen vertrekken we naar Duitsland. We gaan stukken van de Romantische Strasse fietsen en rondom de Bodensee. Maar eerst checkte ik het weerbericht want voor een salonfietser zoals ik moet het wel redelijk fietsweer zijn. En ik zag op diverse weerapps dat er veel regen voorspeld werd in de regio Beieren. 

Wat doen we? Riskeren we het of doen we iets anders? 

We kiezen voor iets anders. We gaan naar Frankrijk: een week aan de Côte d'Azur, vijf dagen aan het Meer van Genève en twee dagen in Nancy.

Ik annuleer alle geboekte hotels (ik boek altijd hotels die ik tot op de laatste dag kan annuleren) en zet me voor de rest van de dag aan de computer om hotels te zoeken voor Frankrijk.

Maandag 6 juni 
Op een schappelijk uur vertrekken we richting Mâcon waar ik onze eerste overnachting geboekt heb. 700 kilometer rijden op één dag vinden wij genoeg. Onderweg hadden we zon en wolken, maar we trotseerden ook twee immense stortbuien, à la rijden tegen 30 km/u. Gevaarlijk, maar het was rustig op de weg want het was ook in Frankrijk pinkstermaandag. 

Rond 17 uur ingecheckt in het geboekte hotel. We zwierden onze koffers in de kamer en gingen op zoek naar een terrasje aan de Saône. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. De meeste zaken waren gesloten, maar wie zoekt die vindt. Een restaurant vinden was al evenmin evident op deze tweede pinksterdag. Daar had ik mij in de auto mee beziggehouden. 

Enfin, nog maar een eind gewandeld in de niet-zeer-aantrekkelijke en tamelijk verwaarloosde stad en ons tegen half acht naar het restaurant begeven. Ma Table en Ville. Klein, modern, gezellig, man in de keuken, vrouw in de bediening. 

Een zeer beperkte kaart met keuze uit twee voorgerechten, twee hoofdgerechten, kaas en twee desserts. Eigenlijk min of meer eten wat de pot schaft. Maar het was super lekker, zeer fijn verzorgd, mooie bordjes (met veel groenten wat een uitzondering is in Frankrijk). Daar kunnen wij echt van genieten. 

Dinsdag 7 juni
Ondanks dat het een gewone werkdag was, hebben we goed kunnen doorrijden van Mâcon tot Sainte-Maxime. Maar we moesten wel Lyon voorbij en wie daar al eens gepasseerd is, weet dat het daar áltijd file is. Lang voor we aan de tunnels waren, stonden we al stil.

Ik dacht bij mezelf, ik kijk eens op Waze of die een andere optie heeft. En dat had Waze: een melding dat de alternatieve route maar liefst 180 minuten sneller was. Daar moesten we niet lang over nadenken! Het was zo eenvoudig: de autostrade verlaten, klein stuk door een rustig deel van Lyon en dan weer de A6 op. De tunnels hebben we niet meer gezien. Waze is mijn vriend! 

In Le Petit Ramsès, de chambre d'hôtes van Martine, verblijven we een week. Een mooie villa, super rustig gelegen in een residentiële wijk in de heuvels boven Sainte-Maxime. Prachtige tuin, zwembad, leuke kamer en badkamer. En boven alles een gastvrouw die er alles aan doet om het haar gasten naar de zin te maken. We hebben niks te klagen hier. Het enige nadeel is dat de chambre d'hôtes ongeveer 7 km van het centrum van Sainte-Maxime gelegen is, en even ver van het centrum van Les Issambres. Je hebt dus voor alles een wagen nodig. 

's Avonds eten we bij La Cuisine de César in Sainte-Maxime dat goede reviews krijgt op Tripadvisor, maar dat ons toch niet heel erg kan bekoren. 

Woensdag 8 juni
Na de kennismaking met de andere gaste, Ina, en een typisch Frans ontbijt rijden we naar de haven van Les Issambres waar we de ferry nemen naar Saint-Tropez. 25 minuten varen in plaats van uren in de file staan. Niks makkelijkers dan dat. 

Saint-Tropez is nog altijd wat het vroeger was: de stad om te zien en gezien te worden. De mega-jachten in de haven waar het personeel de dekken schrobt, de sjieke winkels, dure eet- en drankgelegenheden,... Om een voorbeeld te geven: café au lait in een simpel cafeetje (aan de jachthaven weliswaar) à 5.50 euro ... voor één hè! 

Enfin, het was leuk om nog eens rond te wandelen in de smalle straatjes en we hebben er lekker en niet al te duur gegeten op het terras bij Le Schpountz.

Donderdag 9 juni
Madame Martine had ons aangeraden om te gaan wandelen op Cap Taillat tot aan Plage de l'Escalet. Dat hebben we dan ook gedaan. We hadden veel water mee want het was heet en er is daar helemaal niks buiten een (proper) openbaar toilet. 

Het was een mooie wandeling maar wel zwaar door de hoge temperatuur. Manlief is tot aan Plage de l'Escalet gestapt. Ik ben wat vroeger afgehaakt (4 km) en heb me op een rots aan een baaitje gezet, voeten in het water. 

Daarna zijn we naar het oude centrum van Ramatuelle gereden waar we een plekje vonden op het schaduwrijke terras van Au Fil à la Pâte waar we zeer lekker gegeten hebben. Nog even door de paar straatjes van het dorp gelopen, maar het was mij al snel veel te warm.

In de late namiddag even aan het zwembad zitten lezen en 's avonds gegeten bij Le Festival, het restaurant van Château Les Tourelles. Ver weg van de drukte in een groot park. Mooi terras onder de platanen, lekker eten, niet duur. 

Vrijdag 10 juni
Wilden we de Route des Crètes in de Gorges du Verdon rijden maar dat is helaas niet doorgegaan. 

Ik had al een paar dagen het gevoel dat de steg (*) op mijn implantaten wat los zat. Met het weekend in zicht belde ik alvast naar mijn (nog steeds vervang-) tandarts en stuurde hem een videootje waarop duidelijk te zien was dat de ‘baar’ bewoog, wat absoluut niet normaal is. Dat werd ook door hem bevestigd en hij maande me aan om asap een tandarts te zoeken om de moertjes wat vaster aan te draaien.

(*) = titanium ‘baar’ die vastgeschroefd is op mijn implantaten ter vervanging van het tandvlees dat ik niet meer heb en waarop mijn prothese vastklikt.

Waar vind je zomaar een tandarts die je snel wil helpen? Niet gemakkelijk zeg ik u! De dame van het Office de Tourisme heeft wel vijf verschillende tandartsen gebeld maar geen enkele kon (of wou) me ontvangen. Ze zei me te langen leste om dan maar ‘op de wilden boef’ bij de eerste de beste tandarts uit de gouden gids langs te gaan

Zo gezegd, zo gedaan. Een warm welkom kreeg ik niet. Wel integendeel. “On n'entre pas un cabinet de docteur sans avoir un rendez-vous“, zei de receptioniste en ze stuurde me door naar een tandarts 100 meter verderop.

Ook daar ving ik in eerste instantie bot. Tot ik de kans kreeg om uit te leggen wat het probleem was. Le docteur Colombo kon me om half één zien. Het was toen elf uur. Uiteindelijk was ik om half twee aan de beurt. Ook al had ik er de hele dag moeten zitten, ik had het er voor over gehad. Stel je voor dat de hele constructie in mijn mond in duigen was gevallen. Ik mag er niet aan denken!

's Middags hebben we gegeten bij La Réserve in Sainte-Maxime (aïoli du chef, zeer lekker en als dagschotel ook zeer betaalbaar) en 's namiddags wilden we nog even naar het strand in Fréjus maar 50 euro voor twee ligbedden (voor een halve dag!) vonden we belachelijk. We zijn dan maar naar Fayence gereden, een mooi dorp in het Massif de l'Estérel. Ook nog even gestopt aan het Lac de Saint-Cassien. 

's Avonds hebben we 'thuis' gegeten. Aan het zwembad was een groot terras met een complete buitenkeuken voor de gasten. Toevallig at Ina, de andere gaste, ook thuis. Een zeer aangename en interessante vrouw (59) uit Kassel (D) die recent een moeilijke periode doormaakte en iets aan haar drukke leven wilde veranderen. Ze heeft begin dit jaar haar zaak verkocht en is op 1 maart met haar auto vertrokken voor een lange reis door Zuid-Europa: Portugal, Spanje, Frankrijk. Eind juni zal Ina weer thuis zijn en hopelijk duidelijkheid hebben over wat ze met de rest van haar leven wil doen. 

Zaterdag 11 juni
Zijn we dan naar de Gorges du Verdon geweest en hebben we de Route des Crètes gereden. Hele mooie route langs de 'Grand Canyon' van Frankrijk, met spectaculaire uitzichten op de rotsen en de rivier Verdon ver beneden ons. Uiteindelijk kwamen we dan bij het Lac de Sainte-Croix waar manlief nog even gezwommen heeft. We hebben uiteraard ook ergens gegeten, maar ik heb geen idee meer waar.

Later zijn we nog naar het Plateau de Valensole gereden om te zien of de lavendel al in bloei stond, maar we waren een week of zo te vroeg. 

's Avonds hebben we nog eens thuis gegeten en een fles gekraakt met Ina die zondag weer verder zou rijden.

Zondag 12 juni
De dag begon alweer zo heet dat we besloten om nog maar eens een lange rit met de auto te doen, helemaal tot in Cassis, 140 kilometer ver, deels langs de kustweg. 

Gezellige stad met toffe winkeltjes en restaurantjes langs het haventje. Een stuk minder duur dan Sainte-Maxime. 

In Cassis hebben we ook de Route des Crètes gereden. Die loopt van Cassis naar La Ciotat, hoog boven de zee. Niet zo spectaculair als in de Gorges du Verdon, maar we zaten lekker fris en we hebben ook nog wel genoten van de uitzichten bij de uitkijkpunten. Manlief had hier graag met de fiets rondgereden!!

Vanaf hier was ik al zo van de hitte bevangen dat ik zelfs de moeite niet meer gedaan heb om nota's te nemen. 

Maandag 13 juni
Manlief zit graag eens op het strand en dat plezier wilde ik hem natuurlijk graag gunnen de laatste dag aan de kust. We vonden een strandtent op een klein strandje in Grimaud waar de ligbedden betaalbaar waren: 30 euro voor twee comfortabele ligbedden + een parasol. De prijs van het eten in de strandtent moest waarschijnlijk de prijs van de ligbedden compenseren. Het was wel lekker.

's Avonds zijn we naar Saint-Raphaël gereden. We zijn in de buurt van de nieuwe haven gebeven, daar was het niet te druk. Wat gegeten, gewandeld en terug naar huis.

Het weerbericht voorspelde voor de volgende dagen en zeker tegen het einde van de week 'la canicule' over heel Frankrijk. Tijd om onze twee dagen in Nancy te annuleren. Ik vond dat ik al genoeg afgezien had. We zouden wel zien aan het Meer van Genève. Eventueel konden we daar wat langer blijven als de temperatuur daar aangenaam was. 

Dinsdag 12 juni
We namen afscheid van Madame Martine en gingen op weg naar Evian-les-Bains aan het Meer van Genève. Het was een prachtige rit. We hadden ervoor gekozen om langere stukken langs N- en D-wegen te rijden, zo zie je nog eens iets onderweg. Mooie landschappen met immens veel groen, lavendelvelden, slaperige dorpjes, beboste hellingen, riviertjes, overstekend ‘wild’, steile rotswanden, en op het laatste stuk de besneeuwde toppen van de Alpen.

In Evian-les-Bains hadden we geboekt tot zaterdag. Er was nog even het idee om enkele dagen langer te blijven, maar gezien het vandaag nog maar eens 36 graden was, zit dat er niet echt in. Heet en zwoel, dat vat het zowat samen.

Van Evian-les-Bains hebben we niet veel gezien. We hebben 's avonds eens langs het meer gewandeld en dat was het. We hebben eigenlijk altijd de hoogtes opgezocht in de hoop op een wat lagere temperatuur.

De receptioniste van Hôtel Alizé had ons alvast twee mooie uitstappen aan de hand gedaan. 

's Avonds lekker Italiaans gegeten bij Zaino, het restaurant van ons hotel. 

Woensdag 13 juni
Châtel - Martigny - Chamonix - Yvoire was de eerste uitstap. Een rondje van 245 km, alles om aan de hitte te ontsnappen. 

In Châtel werd alles in gereedheid gebracht voor de Tour de France die daar op 10 juli passeert. De renners zullen er over asfalt rijden dat nog strakker is dan een biljartlaken. We hebben er even rondgekeken en in de supermarkt een lunch gekocht die we onderweg ergens op een bank in de schaduw hebben opgegeten. Bij een benzinestation kochten we een vignet want we wilden via Bern, Basel en Luxemburg terug naar huis. Scheelt in kilometers én in péage. In Chamonix waren we graag met de kabelbaan naar de Mont Blanc gegaan, maar de kabelbaan gaat helaas op 1 juli pas open voor het zomerseizoen. En het was veel te heet om rond te wandelen. Chamonix is ook niet bijzonder. Gewoon een grote stad.

Dan maar weer de auto in, terug naar het meer en nog even rondgewandeld in Yvoire, ook wel 'Perle du Léman' genoemd. De temperatuur was inmiddels opgelopen tot 37 graden. Yvoire is een middeleeuws dorpje en staat - terecht - op de lijst van 'les plus beaux villages de France'.

Donderdag 14 juni

Zijn we naar Montreux gereden waar we de bergtrein genomen hebben naar de Rochers de Naye, op 2045 meter hoogte. Wat een zaligheid om frisse lucht te kunnen inademen en in een wat aangenamer temperatuur te vertoeven. Het was er ook nog 27 graden, maar er was zuurstof in de lucht en er was wat wind. 

We hebben gewandeld in Le Jardin Alpin die - we hadden geluk - de dag voordien geopend was. Wat een kleurenpracht, wat een bloemen. En eigenlijk was dit nog maar het begin want het hoogtepunt van de bloei is vanaf juli. Hier ligt normaal gezien tot half mei nog sneeuw, ook al was dat dit jaar niet het geval. 

Na onze lunch in het bergrestaurant (we hadden een combi-ticket trein+lunch à 50 CHF per persoon) wou manlief nog even een bergje beklimmen. Ik ben lekker op het terras blijven zitten om te genieten van het mooie uitzicht. 

Om 16u hebben we het treintje terug naar beneden genomen en hebben we nog even gewandeld aan de boorden van het meer in Montreux. De oude stad zijn we niet meer in gegaan. Ik werd weer helemaal bevangen door de hitte.

En toen heb ik aan mijn man gevraagd of hij het erg vond om morgen al naar huis te vertrekken. Ik trok het echt niet meer, en dat zag hij natuurlijk ook. 

Vrijdag 15 juni
Naar huis!!!!!! 

De receptioniste zou haar best doen om de laatste geboekte nacht terug te betalen (waar ik overigens niet om gevraagd had), maar ook al had ik drie nachten boete moeten betalen bij wijze van spreken, ik kon daar niet blijven. Ja, we hadden hele dagen op onze kamer kunnen zitten maar daarvoor gaan we niet eerst 1200 kilometer rijden.

Conclusie: dit verslag is meer één lange klaagzang geworden dan het relaas van een fijne vakantie. Het is mijn eigen domme schuld. Ik ben al jaren warmte-intolerant. Mijn inwendige thermostaat is gewoon al vele jaren van slag. Ik kan niet tegen de kou in de winter en niet tegen de warmte in de zomer. 

Ik word echt fysiek ziek van de hitte in combinatie met hoge luchtvochtigheid. Ik geraak oververhit, het lijkt of mijn bloed begint te koken, mijn hartslag gaat in overdrive, ik krijg hevige diarree en ik voel me miserabel. Doe daar dan nog het slecht slapen bij, het eten-anders-dan-thuis dat zo moeilijk blijft, en het plaatje is compleet.

En ik ben toch zo’n dom mens. Na elke (te) warme vakantie zweer ik van dat nooit meer te doen, en elk jaar weer laat ik me vangen. 

Ik hoop dat ik nu eindelijk voorgoed geleerd ben.

Totaal aantal gereden kilometers: 3.811 km.

Tenerife in de lente

Begin maart ... tijd om nog eens een reisje te boeken. Manlief had onlangs een buikoperatie ondergaan en aangezien hij een tijd niet mocht fietsen, vonden we het nog niet zo'n slecht idee om even weg te gaan. Thuis zou de verleiding toch te groot geweest zijn.

Tenerife werd de bestemming. Niet direct spectaculair, maar we wilden niet te lang vliegen en de kans op warm weer is er iets groter dan op het Europese vasteland. Het was ook al van 1999 geleden dat we nog op het eiland waren. Een hernieuwde kennismaking dus.

Reizen ... altijd een avontuur.

Aangezien wij op amper 200 meter van het station wonen en we prima vluchturen hadden, namen we - zoals we gewoonlijk doen - de trein naar Brussels Airport, met een overstap in Antwerpen Centraal. Aankomst in Antwerpen op spoor 23, en ook vanaf hetzelfde spoor vertrekken naar Zaventem. Aldus de app van de NMBS. Gemakkelijk ... dachten wij, want we hadden maar tien minuten.

Maar natuurlijk is niets wat het lijkt.

We kwamen aan in Antwerpen Centraal op spoor 4. Boven dus, voor wie het station kent. Spoor 23 is op -2 en onze trein was al 2 minuten te laat. Acht minuten om beneden te geraken. Geen probleem ... dachten wij, alleen hadden we er geen rekening mee gehouden dat de roltrappen niet werkten. Manlief mocht vanwege zijn buikoperatie niet tillen ik zag mezelf nog niet met twee koffers zoveel trappen nemen. De liften op het hoofdperron waren afgesloten en we werden verwezen naar een lift helemaal aan het einde van het perron. 

So far, so good ... dachten wij. Aangekomen op spoor 23 zagen we onze trein net vertrekken. 

De volgende trein vertrok van spoor 21. Zelfde verdieping (-2) maar een ander perron en je moet dan wel weer eerst een verdieping terug naar boven en naar beneden om er te geraken. Goed doordacht van de architecten/ingenieurs. Gelukkig werkten deze roltrappen wel. 

Uiteindelijk waren we 20 minuten later dan voorzien, maar nog goed op tijd, op de luchthaven.

We waren al online ingecheckt en hadden op voorhand onze documenten (inreisformulier voor Spanje, CST en FLP) naar Brussels Airlines doorgemaild ter controle. Alleen nog de koffers inchecken dus. Nul wachtrijen, nooit eerder gezien. Ook bij de douane waren we heel snel door. 

En toen was er koffie. 

Hoe rustig het ook was in het luchthavengebouw, zo druk was het op de vlieger (het Rode Duivels toestel). Het zat bomvol. Geen rijtje van drie voor ons twee dus. Ik kies altijd een window seat omdat de aarde gezien vanuit de lucht zo mooi is. De controuren van de Franse kust, de Alpen, ... Helaas. We waren nog maar amper vertrokken of we zaten al in de wolken. 

 

De Teide

De vlucht verliep voorspoedig tot op het einde bij de landing de piloot plots terug extra 'gas' begon te geven en het toestel opnieuw de hoogte instuurde. Even toerke rond moeten vliegen omwille van de sterkte wind. 

We waren snel buiten, auto opgepikt bij Top Car (knaloranje Citroën C3) en 15 km verder ingecheckt in het hotel in Los Cristianos. 'Adult only boutique hotel' beloofde de website. Goh, bij een boutique hotel stel ik me toch iets anders voor: klein & luxe, en dat was het zeker niet. Het was misschien wel het kleinste hotel tussen alle mastodonten, maar naar onze normen nog veel te groot. En het was oud, maar gelukkig wel proper en de mensen waren vriendelijk.

Kamer | uitzicht | zwembad

Ik had een rustige kamer met zeezicht geboekt en die kregen we ook, op de bovenste (7de) verdieping waar we al dezelfde avond konden genieten van de zonsondergang. 

Uitzicht vanuit onze kamer

Uit zuinigheid had ik half pension geboekt, iets wat we nooit doen. Maar het hotel was duur in kamer + ontbijt en het supplement voor half pension was niet zoveel meer. Dit was echt wel de eerste en de laatste keer. Altijd buffet (met show-cooking), lauw eten, over-cooked of under-cooked, ... Enfin, na enkele dagen hielden we het voor bekeken. Restaurants genoeg in de buurt. Ik en zuinig ... het blijft een slechte combinatie. 

En wat hebben we daar zoal gedaan in Tenerife? Kilometers gewandeld onder andere. Van aan het hotel liep er een mooie wandelboulevard langs het strand tot helemaal in Adeje, zo'n 10 km verderop. Met veel terrasjes en restaurantjes, waar we uiteraard gretig gebruik van hebben gemaakt.

En natuurlijk hebben we ook uitstapjes gedaan met onze huurauto. Ik hou best van avontuurlijke ritten in de bergen, maar met een C3'tje in de mist / laaghangende bewolking op een smalle slingerende bergweg met een stijgingspercentage tot 28%, dat was wat teveel van het goede. 

Maar goed, op die manier zijn we toch in Icod de los Vinos geraakt, bekend vanwege de Drago Millenario, de oudste levende drakenbloedboom ter wereld die ook in het religieuze leven van de oorspronkelijke bewoners op de Canarische Eilanden, de Guanchen, een belangrijke rol speelde. In 1917 is de dracaena draco uitgeroepen tot nationaal monument. 

Drakenbloedboom

In Icod hebben we ook nog de Mariposario bezocht. 7 euro inkom voor een vijf- à zevental verschillende vlinders, een koppeltje dwergpapegaaien (of waren het parkieten?) en een paar orchideeën. We waren er snel weer buiten. 

Mariposario

Onze volgende uitstap ging naar Puerto de la Cruz. Daar hebben we de streetart wandeling gedaan in het oude stadscentrum. Prachtige tekeningen op de gevels en een aantal lieftallige gekleurde huisjes. Een fijne uitstap!

De allermooiste excursie hebben we voor 't laatst bewaard: naar de Teide, de trots van Tenerife, met zijn 3.718 meter boven de zeespiegel de hoogste berg van Spanje en UNESCO werelderfgoed.

Ondanks de dikke wolken die boven het binnenland hingen besloten we om toch maar onze kans te wagen. Mocht het onderweg te slecht zijn, dan konden we altijd nog omkeren. 

Maar onderweg was het prachtig helder weer, blauwe lucht en zon à volonté. De weg naar boven is zo mooi, grotendeels door de bossen. En boven de boomgrens heb je dan de enorme (versteende) lavavelden. Een waar maanlandschap. 

Eenmaal boven aan het basisstation aangekomen (op 2.356 meter hoogte) was het de bedoeling om de kabelbaan te nemen naar de top want van daaruit kan je het hele eiland overzien bij helder weer. En helder weer was het. Helaas …Dit was de tweede keer dat we omwille van de weersomstandigheden niet naar boven konden (in 1984 lukte het ook niet). Ach, niet zo erg. Aan 37 euro per ticket zou het sowieso een duur uitstapje geweest zijn en de mooie zichten hadden we onderweg al genoten.

Omdat we dan toch tijd over hadden, reden we na onze rit naar de Teide, nog maar eens naar Puerto de la Cruz voor een wandeling in de Jardín Botánico. Zij die mij volgen op Instagram (en ook op mijn blog) weten dat ik enorm hou van bloemen en planten. En mijn honger werd zeker voldoende gestild! 

Dat was het ongeveer. Eén keer hebben we een paar uurtjes aan het strand gezeten en twee keer een uurtje aan het zwembad. Het weer was niet echt om over naar huis te schrijven. Wel warm genoeg om altijd buiten te eten, maar heel vaak bewolkt. Van de elf dagen hebben we maar drie dagen gehad met zon van 's morgens tot 's avonds. De rest was het ofwel 's morgens goed en 's middags bewolkt, of omgekeerd. En zelfs dagen dat de zon gewoon niet te zien was. 

Maar we waren nog niet thuis want: reizen ... altijd een avontuur.

Vlot uitgecheckt in het hotel, vlot ingecheckt op de luchthaven, op tijd opgestegen en zelfs nog 25 minuten voor de verwachte aankomsttijd geland op Zaventem. Snel naar de bagageband want over een kwartier hadden we een trein en dan zouden we over een uur en 2 minuten thuis zijn ... dachten we. 

Ik wil op de app een ticket kopen, maar dat lukt me niet. Wel tot in Antwerpen, maar niet tot in Heide. Tot ik eens beter kijk en een melding zie dat ze op het spoor aan het werken zijn en er tussen Antwerpen Centraal en Roosendaal geen treinen rijden. Er wordt een bus ingelegd. Reistijd: 1 uur extra. Maar waar je de bus moet nemen in Antwerpen? Hoe je aan een ticket voor de bus komt? Niemand die het weet. Uiteindelijk maar mijn zoon gebeld die zo lief was om schoondochter te sturen om ons op te pikken want zelf zat hij in isolatie wegens, juist, covid. 

Blij dat we thuis waren!

Conclusie: dit soort vakanties is eigenlijk aan mij niet meer besteed. Tenerife is voornamelijk een bestemming voor zonnekloppers. Er is voor mij te weinig afwisseling op het eiland. De natuur is er mooi maar wat cultuur betreft blijf je er wel op je honger zitten. En ik ben heel ongedurig en heb alles snel gezien. Dan ben je gauw rond op zo'n klein eiland. Elf dagen was te lang. Een week was voor mij meer dan genoeg geweest.

Hotel review op Tripadvisor.

  

Ardennen in de sneeuw

 

Kijk toch hoe schoon!

Iedereen zal vorige week op TV de mooie beelden van de sneeuw in Dardennen wel gezien hebben.

Wij ook.

En ik dacht: als de sneeuw niet naar ons komt, dan gaan wij naar de sneeuw. Dus boekte ik zaterdagavond een hotel in Malmédy voor zondagnacht. Dat is het fijne aan met pensioen zijn en geen verplichtingen meer hebben. Inpakken en wegwezen!

Zondag, toen we toekwamen bij het hotel, waren we toch wat teleurgesteld. Wat molshoopjes sneeuw en dat was het. Wij hadden onze zinnen gezet op de 25 cm waarover het nieuwsanker het had gehad.

Door naar Signal de Botrange dus, het hoogste punt van België. Ondanks de drukte raakten we toch wonderwel redelijk vlot onze auto kwijt. Toen ik uitstapte trapte ik al direct in, jawel, 25 cm diepe sneeuw!

10 kilometer – tweeëneenhalf uur – hebben we gebaggerd door de sneeuw, nu en dan ook een korrelhagelstormpje getrotseerd. De wandeling was zogezegd vlak maar in realiteit was het vals plat. Heel vermoeiend! We waren blij dat we voor het diner nog een half uur konden bekomen. 

Maar mooi, zo mooi ondanks het grijze weer.

Maandag waren alle toeristen naar huis en stonden we op met dikke mist. Maar al heel gauw brak de zon door en werd het een prachtige dag. Wij terug naar Signal de Botrange voor een andere wandeling. Zes kilometer deze keer, in de stralende zon, zelfs een tijd zonder jas.

We kwamen ook nog wat langlaufers tegen want we liepen op een loipe. Maar het was eigenlijk al te ijzig om nog goed te kunnen langlaufen. Al zou ik het ook nog wel eens willen proberen, hoewel het minstens 30 jaar geleden is.

Al dat wandelen… weet toch niet of dat zo goed is. Ik heb er in ieder geval spierpijn, twee gigantische blaren én een blauwe teennagel aan over gehouden. Maar genoten hebben we. Tientallen keren hebben we tegen elkaar gezegd hoe goed we het toch wel hebben, hoe we genoten.

Dat gevoel zou ik moeten kunnen vasthouden want terwijl je dit leest zit ik weer bij de MKA-chirurg voor de zoveelste ingreep. Laat het nu alsjeblieft écht de laatste keer zijn.

Zes weken vakantie (6)

Exact vijf weken nadat we thuis de sleutel omdraaiden om naar Spanje te vertrekken, draaiden we weer een sleutel om: die van onze vakantiewoning.

De dagen voordien hebben we gewikt en gewogen … langs welke weg zouden we eens naar huis rijden? Dezelfde route die we in de heenreis gereden hadden langs de Spaanse costa’s en de Autoroute du Soleil of via Zaragoza, Baskenland en Bordeaux naar het noorden.

Kiezen is altijd een beetje verliezen.

Ik ben iemand die nieuwe dingen wil zien en beleven. Zaragoza kennen we niet en voor wat ik erover gele zen had leek het me wel de moeite. Donostia-San Sebastián zijn we wel al geweest, maar ik had daar nog eens graag een txikiteo gedaan en dan nog een dag rondlopen in Bordeaux vond ik ook geen straf.

En toch … ik kon de zon en de sfeer van de Middellandse Zee nog niet achterlaten. Aangezien de weersvoorspellingen voor het noorden van Spanje miserabel waren, opperde ik ‘zullen we langs dezelfde weg terug rijden en twee nachten Barcelona doen’? Manlief, toegeeflijk als hij is, was direct akkoord. Het was nog wel een gedoe want de bevestiging van de hotelreservatie vermeldde in vette letters dat je auto geautoriseerd moet zijn om in de stad te mogen rijden. Een soort milieuvignet zoals in grote steden in Duitsland en Frankrijk. Gelukkig kon ik dat online regelen – todo en español – en zaterdagavond kregen we op de valreep de bevestiging dat onze auto goedgekeurd was.

Wat een heerlijke stad is het toch. Het was onze derde keer maar Barcelona verveelt nooit. Deze keer hebben we niets bezocht omdat we alles daar al minstens één keer bezocht hebben. Ons fijne hotel lag midden in de Barri Gòtic en dus heel centraal.

We hebben veel gelopen, de eerste (halve) dag 6 kilometer, op dag twee maar liefst 14 kilometer. Met tussenstops op terrasjes uiteraard. Heel raar, maar in een stad kan ik blijven gaan en word ik totaal niet moe. Laat mij 5 km stappen op de heide en ik ben kapot. Dat is voor mij gewoon te eentonig.

Ik had ook nog graag Lyon bezocht maar manlief wou liever al wat verder doorrijden zodat we Lyon voorbij zouden vóór onze volgende overnachting. Dus werd het Bourg-en-Bresse.

Tot net voor Lyon hebben we mooi weer gehad en toen kwamen we plots in de herfstkleuren terecht. Gelukkig is het droog gebleven tot we aan het hotel waren. Maar koud!! En eens we goed en wel ingecheckt waren regende het pijpenstelen. Al goed dat ik maar één nacht geboekt had in het (niet-zo-goede) hotel want veel zouden we er toch niet aan gehad hebben om daar nog rond te struinen.

Woensdag 3 november stonden de koppen echt naar huis. Als het dan toch moet, dan kan het niet snel genoeg gaan. We hebben nog wel genoten van de mooie rit op de A39 ‘Autoroute Verte’, het stuk tussen Bourg-en-Bresse en Dijon.

Bergachtig en 140 kilometer aan een stuk alleen maar bossen langs de weg, nu in mooie herfstkleuren. In de verte de Alpen met de besneeuwde toppen. Geen spijt van die kleine omweg en gelukkig was het tot in Luxemburg droog.

Negen uur zijn we vertrokken in Bourg-en-Bresse en om vijf uur hadden we de 750 km achter de rug.

En nu nieuwe plannen maken.

Maar eerst nog die vervelende operatie …