Dubai en Oman revisited

 

Dubai en Oman revisited

 'Waarom terug naar daar' was een vraag die mij vanuit verschillende hoeken gesteld is, vaak met misprijzen in de stem, want 'landen waar mensen uitgebuit worden en voor een hongerloontje moeten werken, en waar de vrouw geen rechten heeft', daar wil je toch niet naartoe? Die rechten, dat valt wel mee. We spreken hier niet over Saudi-Arabië. En verder ... iedere medaille heeft twee zijden. Voor de Pakistanen, Filippijnen, Indiërs en andere Aziatische medeburgers die er werken is het een kans om hun familie in hun vaderland te onderhouden en - heel cru gezegd - in leven te houden. Zo hadden we een goed contact met een dienster in ons hotel in Salalah, een Filippijnse vrouw die daar al zes jaar werkt. Ze heeft thuis een man zonder werk en een zoon die ze wil laten studeren en ze 'spreekt' hen alleen via Skype. Op die zes jaar tijd is ze één keer terug geweest naar huis want het geld dat ze verdient stuurt ze liever op om haar familie (en dat gaat veel verder dan haar eigen gezin) te helpen. Ze is tevreden dat ze werk heeft, ook al is ze dan ver van huis. Maar ze wordt goed behandeld, heeft normale werkdagen van 9 uren en twee dagen vrij per week. Tot dusver haar verhaal. Ik herken het ook, want ik heb vroeger een Filippijnse poetsvrouw gehad die ook haar man en vijf kinderen onderhield met wat zij hier in België verdiende. Voor hen lijkt dat veel normaler te zijn dan voor ons.

O ja, waarom wij terug naar 'daar' gingen? Heel eenvoudig: al vanaf dat we terug waren van onze vorige reis hongerde ik naar 'meer van dat'. En nu weer ... die wereld blijft me intrigeren. Het mystieke, het bijzondere, het serene, maar vooral het ondoordringbare waar ik zo nieuwsgierig naar ben. Maar ook de over-the-top luxe waarin je je dan even kan wentelen, dat steek ik niet onder stoelen of banken. En tijdens de vorige reis hadden we gewoon veel te weinig tijd in Dubai en in Dhofar. Daarom dus.

DUBAI

Omdat we nu veel meer tijd hadden, hebben we ons meer geconcentreerd op het dagelijkse leven aldaar. Vooral in Salalah dan, want van het leven als Emirati in Dubai krijg je gewoon geen hoogte. We hebben wel wat uitgebreider kennisgemaakt met het oude Dubai: Jumeirah Mosque bezocht met een gids, het Sheikh Mohammed Centre for Cultural Understanding, een lokale maaltijd gegeten in het Arabian Tea House en de oudste wijk Bastakiya (dateert van omstreeks 1900) verkend met zijn textielsouks, zijn huizen met barjeels (windtorens, de eerste vorm van airco ter wereld - hoe meer barjeels op je huis, hoe welvarender je was) en het Al Fahidi Fort (Dubai Museum).

Een enorm contrast met het nieuwe stadsdeel met zijn hoge moderne torens. Die hebben we deze keer ook eens vanuit een ander oogpunt - vanop de boot - kunnen bekijken. Eigenlijk nog spectaculairder dan dat je er gewoon langs loopt.

En echt niks is te gek in Dubai. Neem nu Ski Dubai in The Mall of the Emirates, een overdekte skipiste - met stoeltjesliften en paddenstoelen - waar je het hele jaar door bij een temperatuur van min vier graden kan wintersporten, ook al is het buiten 45 graden. Erg populair bij Emiratis.

In Dubai Mall (het grootste shoppingcentrum ter wereld ... we zijn in Dubai, remember?!) kan je dan weer tussen de vissen wandelen in Dubai Aquarium & Underwater Zoo. Heel mooi gedaan eigenlijk: in een immense glazen watertank (10 miljoen liter water) hebben ze een tunnel gemaakt waar je doorheen loopt en waar je omringd bent door 140 soorten vissen waaronder haaien en roggen. En geen kleintjes!

Nog zo'n vreemd fenomeen in het midden van de woestijn, is Dubai Miracle Garden: een schitterende tuin met 45 miljoen kleurige bloemen die in allerlei thema's zijn opgezet. Uiteraard is Miracle Garden alleen in de winter te bezoeken want in de zomer overleven de bloemen het niet in dit klimaat.

En 's avonds genoten we van een lekkere maaltijd en een al dan niet alcoholisch drankje in een van de vele restaurants aan The Beach at JBR, Marina Promenade of Madinat Jumeirah. Altijd gezellig om mensjes te kijken, vooral omdat de Emirati dan ook aan de wandel zijn. Overdag zijn ze iets minder aanwezig.

 OMAN

Onze vijf volle dagen Dubai waren weer veel te snel om. Maar de vakantie was nog niet gedaan want we vlogen nog voor tien dagen door naar het exotische Salalah in het zuiden van Oman. Hoofddoel: relaxen aan het strand/zwembad en een paar dagen sightseeing met de huurwagen want ook daar hadden we tijdens de vorige reis nauwelijks tijd voor.

Al Mughsayl hebben we bezocht, 'where the mountains meet the sea', en waar de wilde kamelen (eigenlijk zijn het dromedarissen maar daar hebben ze het ook gewoon over 'camels') over het witte strand lopen. Wat een prachtig zicht en wat hebben we er veel gezien! De provincie Dhofar mag dan qua natuur minder spectaculair zijn dan centraal Oman, dit hadden we toch niet willen missen.
Wel spijtig dat het zo'n rustig weer was. Als er veel stroming is in de zee, dan kan je daar het water tot 15 meter hoog zien spuiten door de blow holes. Maar dat is vooral tijdens de khareef, het regenseizoen dat tussen juni en september de provincie Dhofar tot één groene oase omtovert.

We zijn ook nog terug geweest naar Wadi Darbat waar we vorige keer ook geweest waren. De wadi stond nu helemaal droog. Er liepen wel wat kamelen en ezels rond, maar lang niet zoveel als vorige keer. Verder nog naar Taqah en Mirbat waar je nog de ruïnes kan zien van de oude lemen huizen in Jemenitische stijl. Wat in alle stadjes opvalt, is dat er niet gerenoveerd wordt. De oude huizen staan er verloederd bij en een eind verderop zie je  dan in the middle of nowhere nieuwe villawijken verrijzen.

Deze keer hebben we ook het Museum of the Frankincense Land bezocht. Wierook is nog steeds belangrijk voor Salalah en omstreken, dus dat mochten we niet missen. Helaas was het niet echt interessant.

In Oman zie je overdag nauwelijks mensen op straat. Hun dagelijks leven gaat natuurlijk ook gewoon door. Als je een gezin met zeven kinderen hebt (wat daar het gemiddelde is) heb je wel wat anders te doen dan op straat rond te lopen. Maar 's avonds loopt de mall vol met groepjes mannen, groepjes vrouwen, gezinnen met kinderen die wat kuieren en, net zoals wij, ergens wat gaan eten en drinken. Het blijft toch een raar gezicht om een groepje Omani vrouwen compleet in het zwart met alleen de ogen vrij samen aan een tafel te zien zitten. Ze praten met elkaar ... je ziet het niet vanwege de sluier maar je hoort het wel. Ze drinken en eten ook ... dan gaat het sluiertje even een stukje naar omhoog, maar hun gezicht laten ze nooit zien.

Omani mannen zijn wat vrijer. Die kwamen we wel eens tegen in de voormalige British Club (Oman was tot 1971 Brits protectoraat) waar we een paar keer gegeten hebben. Het is het enige restaurant in Salalah (buiten de internationale hotels dan) waar ook alcohol geschonken wordt, tenminste boven de tafel dan toch ... De mannen zaten daar, in hun traditionele klederdracht, aan een biertje of een glas whisky. Ook in ons hotel zagen we 's avonds wel eens Omani's een glas alcohol bestellen. Volgens de lokale krant Oman Daily Observer die iedere dag op onze kamer lag, prijkt Oman qua verkeersveiligheid helemaal onderaan de ladder. De reden is grotendeels alcohol. Er is slechts een minderheid van de moslims die alcohol drinkt, maar zij die drinken, doen dat 'goed' ondanks dat het bij wet verboden is.

En natuurlijk hebben we ook nu weer genoten van de zon, de zee en het eindeloze witte strand. Na nog een nachtje Dubai kwam er ook aan deze reis weer een einde.

Algemene info:
Organisatie: ikzelf

Reisweg:
-intercontinentale vlucht Brussel-Dubai
-internationale vlucht Dubai -Salalah
-internationale vlucht Salalah-Dubai
-intercontinentale vlucht Dubai-Brussel
 
Hotels: dezelfde als vorige keer

Temperatuur: in Dubai 22-24°, ideaal om te sightseeën ; in Salalah: 28-30°, prachtig strandweer.

Nog veel meer foto's op onze flickr fotopagina.

Berlijn

 

Berlijn

Tussendoor een lang weekend Berlijn? Moet kunnen. Zeker als je vliegtuigtickets kan scoren aan 26 euro H/T. :-)

Is Berlijn een mooie stad? Niet echt.

Een interessante stad? Zeker wel! 

De hele stad ademt geschiedenis. Elke wijk heeft zijn verhaal en in veel gevallen is dit een dramatisch verhaal. We hebben ons vier dagen ondergedompeld in deze stad, het verleden laten herleven in de diverse musea en aan de gedenkmonumenten, maar evengoed genoten van de prachtige architectuur van de kerken en paleizen. En de sfeer opgesnoven in de verschillende wijkjes en op de verschillende kerstmarkten.

Een beeldverslag ...

Paloma Pasha Resort

 

Paloma Pasha Resort

Alweer even geleden dat ik nog eens een foute vakantie had geboekt. Van in januari 2014 zie ik. Toen gingen we all in naar Cabo Verde en dat was geen hoogvlieger. Turkije heeft nooit hoog op mijn 'to do' lijst gestaan, maar omdat we met zijn vieren zouden gaan moest het toch allemaal een beetje betaalbare luxe zijn. 

Ik keek er heel erg naar uit, niet zozeer naar het all in gebeuren, maar vooral naar het samenzijn met zoonlief en zijn meisje. En het is ons zeker niet tegengevallen. Fantastisch hotel, heerlijk rustig gelegen, een geweldig zwembad, luxe wellness met sauna, Turks stoombad en hamam, fitnesszaal, enz. Ik had zalige swim-up rooms geboekt, dwz recht van je bed het zwembad in. Heerlijk! Geen vervelende lawaaierige cq. dronken gasten, een goede gevarieerde keuken en lekkere wijnen, alles van de eigen organische boerderij, zowel in het buffetrestaurant als in de vier à la carte restaurants (Ottomaans, Mexicaans, Italiaans, Vis), de snackbar en de patisserie. We zijn duidelijk niet van honger omgekomen! 

Maar het allerbelangrijkste is dat ik mijn zoon veel heb zien lachen. Met zijn drukke leven is hij altijd gestresst en nooit echt relaxt. Dat was hier wel anders. En daarom was het mij te doen. Mission accomplished.

Dit is weer zo iets dat ik zo graag met mijn moeder had willen delen. Mijn zoon was maar 15 of 16, ik wil het kwijt zijn, toen hij niet meer met ons op vakantie wou. Ik vond dat heel erg. Maar aangezien de laatste vakantie samen voor beide partijen een regelrechte ramp was, zijn we sinds die tijd zonder hem weg geweest. En toen zei mijn moeder: wacht maar, als hij ouder is gaat hij wel terug mee. En zie ...   

Het was een rustvakantie, dat was van in het begin onze bedoeling. Geen drukke Kusadasi of Bodrum toestanden, maar een rustig niet te groot hotel in een klein dorp. Om toch een beetje cultuur op te snuiven hebben we één keer een taxi genomen naar Ephesus, het belangrijkste archeologische gebied van Turkije, en een van de grootste opgravingen uit de Griekse oudheid. Zeer de moeite! 

En Özdere, ons dorp, lag op 10 minuten wandelen. Daar hebben we de zaterdagmarkt bezocht waar je 'genuine fake' kleding, handtassen en schoenen kan kopen. Michael Kors, Gucci, Prada, ... 10 euro voor de handtassen, 5 euro voor de portefeuilles. Helaas hadden ze mijn kleur niet. LOL
En ook veel fruit, noten, baklava en lekkere lokum. Afdingen is de boodschap. Eerst waren het drie doosjes lokum voor 5 euro. Ik heb ze tenslotte voor 2 euro meegekregen!

En voor de rest valt er niet veel te vertellen buiten het feit dat we er alle vier volop van genoten hebben. Ik wil volgend jaar best nog eens terug naar Turkije. Met de kinderen dan weer uiteraard.

De Moezel

De Moezel

Mijn BFF (Best Friend Forever) vroeg een tijd geleden of we niet eens met ons drieën (zij, manlief en ik) voor een lang weekend naar de Moezel konden om een paar dagen te gaan fietsen. Slik. Ik en fietsen ... eigenlijk liever niet maar manlief was natuurlijk direct enthousiast en ik wil mijn vriendin best wel een plezier doen. Fietsen aan de Moezel dus.

Donderdagmiddag kwamen we aan in Cochem, waar het heel druk was in het stadje. Gelukkig lag ons hotel op 2 km van het centrum, waar het - ondanks de drukke weg - toch redelijk rustig was. Maar daarover straks meer.

Het weer was niet echt om heel blij van te worden (het miezerde wat) en voor de volgende dagen zag het er al niet veel beter uit. Niets aan te doen. Als het écht geen fietsweer was, dan zouden we gewoon de huurfietsen annuleren en wat stadjes doen. 

Vrijdagmorgen was het droog, weliswaar grijs, en stonden we al om 10u aan het verhuurbedrijf om fietsen te 'passen'. Ik elektrisch, de twee anderen een gewone fiets.

Onze eerste rit zou in noordelijke richting gaan, tot in Löf en terug, 61 km in totaal. Ik moet zeggen, het viel me mee. Het is mooi rijden op de Mosel Radweg, alles vlak en het ging gewoon goed. Onderweg zijn we uiteraard een aantal keren gestopt om te drinken, te eten en te snoepen en om gewoon te genieten van het landschap. Aan pittoreske dorpjes geen gebrek. Het was ook heel aangenaam fietsweer: goed van temperatuur, met af en aan wolken en zon. Tegen zes uur leverden we onze fietsen weer in want mijn batterij moest gedurende de nacht opgeladen worden.

Zaterdag was het heel wat minder weer (grijs en af en toe een zonnetje) maar de rit - naar Bullay in zuidelijke richting - was prachtig. Dit stuk van de Moezel is een opeenvolging van meanders wat een fietstocht - voor mij althans - een stuk minder saai maakt. Ook vandaag natuurlijk weer lekker gegeten, gedronken en gesnoept onderweg. Dat hoort er gewoon bij. En ook heel dikwijls naar de lucht en de wolken gekeken want die wilden we toch wel graag vóór blijven. En dat is wonderwel gelukt. Op het moment dat wij - na een tocht van 53 km - onze fietsen inleverden bij het verhuurbedrijf vielen er dikke druppels naar beneden. Hoeveel geluk kan een mens hebben!

Zondag hebben we nog even gewandeld (in de zon) en zijn we na de middag terug naar huis gereden. Buiten het fietsen hebben we ook genoten van de heerlijke wijntjes, met o.a. een Kleine Weinprobe in het hotel bestaande uit vijf glaasjes wijn van 50cc: 3 Rieslings, een Rotling en een Dornfelder. Na het degusteren hebben we maar gelijk onze bestelling doorgegeven. Het is toch af en toe wel handig om met de auto op vakantie te gaan. ;-) 

We verbleven in het Moselromantik Hotel Panorama op basis van half pension. Vriendin is niet zo'n gourmand en vond het wat bezwaarlijk om 's avonds telkens nog een restaurant te moeten zoeken. Wij hebben ons deze keer aangepast, maar dat gaan we volgende keer toch anders doen. Het eten was niet slecht, maar het was ook zeker geen hoogvlieger ... nu weet ik ook wel dat wij zeer verwende eters zijn. Het hotel zelf ... nog nooit hebben we zo'n ongezellige kamer gehad in een hotel. Ik heb er zelfs geen foto van genomen en dat zegt genoeg. Het was een grote kamer, té groot om gezellig te zijn en qua decoratie een totale mislukking. Zo smakeloos heb ik het echt nog nooit gezien! De kamer kon ook niet goed verduisterd worden en dat vind ik, als slechte slaper, zeker een vereiste. Ze lag dan bovendien ook nog eens aan de straatkant zodat met open raam slapen niet mogelijk was. Gelukkig was alles wel heel proper. 

Het enige positieve wat ik over het hotel kan vertellen was de vriendelijkheid en de gedienstigheid van het personeel, en het zwembad en de sauna waren ook een plus. Maar we gaan hier niet nog eens een keer naartoe, dat is iets wat zeker is.

Omdat het fietsen me toch uiteindelijk wel meegevallen is, hebben we al afgesproken om volgend jaar aan de Zeeuwse kust te gaan fietsen. Ik zoek alvast een degelijk hotelletje en ik boek geen half pension. 

Salve

 

Salve! (*)

Zoals we de laatste jaren steeds doen, ook deze keer weer een fly & drive en een rondreis, doorheen Sardinië deze keer. Het eiland was ons totaal onbekend en eigenlijk was ik na het lezen van reisgidsen, forums en dergelijke niet veel wijzer geworden want 'zoveel mensen, zoveel smaken'.

Deze vakantie was er eentje met nogal wat hindernissen. Te beginnen met

• de treinstaking. We gaan, als het uitkomt met de vluchturen, met de trein naar de luchthaven - het is een rechtstreekse verbinding, heel gemakkelijk ;
• de bestelde taxi was te laat ; 
• file, file, file onderweg naar Zaventem zodat we bijna onze vlucht gemist hadden ;
• vertraging van onze vluchten, een geluk bij een ongeluk ; 
• creditcard van manlief werkte niet, deze was geblokkeerd vanwege 'frauduleuze transacties', maar gelukkig hebben we meerdere kaarten ;
• CF-kaartje van fototoestel vol en in geen velden of wegen een fotowinkel te bekennen. Jawel, ik had een USB-stick mee maar zonder laptop (die ik voor één keer had thuisgelaten) ben je daar niks mee. Hoe stom kan je zijn! Gelukkig na lang zoeken toch een CF-kaartje gevonden.
• de grootste 'hindernis' voor mij persoonlijk was toch wel het klimaat. Heet en vooral heel vochtig en als er nu iets is waar ik niet tegen kan ... En geen zuchtje wind wat het nog ondraaglijker maakt.

Cagliari, onze eerste stop, was goed te doen. Het was toen ook nog niet echt warm, zo'n graad of 25. Heerlijk weer dus om, na onze bagage te hebben gedropt in Hotel Nautilus aan de Lungomare Poetto (die helemaal opengebroken lag vanwege herinrichting), de stad te gaan verkennen. Hoewel de hoofdstad van Sardinië, is het oude stadscentrum niet echt groot. Buiten de wijk Castello met zijn smalle straatjes is er weinig cultureel erfgoed in Cagliari, al waren de oude palazzi aan de haven wel erg mooi. Maar we waren er eigenlijk heel snel uitgekeken omdat er ook niet veel ambiance was. Geen gezellige pleintjes, weinig volk, niet het 'kloppende hart' zoals het in de reisgids werd voorgesteld.

De volgende dagen hebben we uitstappen gedaan naar Villasimius, het 'dynamische vakantieoord met paradijselijke stranden' en naar Costa Rei. Een mooie rit langs de kustweg die hoog boven de zee ligt en van waar je prachtige vergezichten hebt. Spijtig genoeg kan je bijna nergens langs de weg eens stoppen voor een foto. En dynamisch waren deze plaatsen ook totaal niet. Het toeristisch seizoen lijkt hier nog heel ver weg begin juni.

Verder ook nog naar Chia in het uiterste zuiden gereden. Ook daar viel niet veel te beleven, ook de weg er naartoe was niet echt spectaculair. We hebben er dan maar een halve dag op het strand doorgebracht. Wij houden wel van wat ambiance en gezelligheid ... terrasjes, mensen kijken, toffe pleintjes, ... en dat hebben we heel deze vakantie heel erg gemist.

Op dag vijf zetten we onze rondreis verder en gaan we voor vier nachten naar Hotel Nettuno in Cala Gonone. De weg er naartoe doorheen het Parco Naturale dei Sette Fratelli is schitterend: hoge rotsen afgewisseld met veel groen ... ik heb nooit geweten dat Sardinië zó groen was! Het wegennet op Sardinië bestaat voornamelijk uit smalle (berg)wegen waar de maximum snelheid 50 km/uur is (op sommige stukken haal je niet eens 20 km/u). We hadden dus al snel door dat je je tijd moet nemen voor je verplaatsingen. Daarom hebben we er telkens een volledige dag voor uitgetrokken om van de ene locatie naar de volgende te rijden. Zo konden we onderweg nog wat aan sightseeing doen. De Rocce Rosse (rode rotsen) in Arbatax en Pedro Lungo (rots) in Baunei tijdens deze rit, en dan verder over de Passo Manno met stijgingen tot wel 20% naar Cala Gonone. Ons Fiatje 500 had het soms zwaar te verduren. Ontegensprekelijk een schitterende rit, en zo zouden er nog vele volgen.

Cala Gonone ligt helemaal afgelegen aan de oostkust. Je komt er langs een smalle bochtige weg, ofwel met de boot. Het is een gezellig stadje, dorp eigenlijk want het is maar klein. De Lungomare is afgeboord met oleanders en parasoldennen en er zijn voldoende restaurantjes. Heel gezellig! De troeven van Cala Gonone zijn de Grotte del Bue Marino en de verschillende strandjes zoals Cala di Luna, Cala Mariolu, enz. Aan het haventje kan je een bootje huren, of een excursie met een grotere boot boeken. Dat laatste hebben wij gedaan en de boottocht was prachtig.

De kustlijn gezien vanaf de zee is veel spectaculairder dan vanaf het land. Eerst hebben we de grotten bezocht, daarna naar Cala di Luna. Manlief heeft een paar uren genoten op het strand, maar voor mij was het veel te heet (33°, gevoelstemperatuur 37°) en vooral de hoge luchtvochtigheid speelde me parten. Niet voor niets is het eiland zo groen natuurlijk! Gelukkig was er wat verderop in het bos een cafeetje waar ik me in de schaduw kon zetten. Samen met een tiental wandelaars die van Cala Gonone naar Cala di Luna gestapt waren ...  9 km bergop, bergaf, in de brandende hitte ... ik doe het ze niet na!

De volgende dag weer een mooie rit: door de Sopramonte naar Orgosolo, bekend van de murales (muurschilderingen), die eigenlijk een stil protest zijn tegen alle vormen van onrecht in de wereld. Indrukwekkend! Zoals deze van een zwarte vrouw met haar kind achter prikkeldraad, met een tekst van Desmond Tutu (vertaald): "Toen de eerste missionarissen naar Afrika kwamen, hadden wij het land en zij de bijbel. Toen sloten we onze ogen en baden. Toen we ze weer openden, hadden wij de bijbel in de hand en zij het land." Om stil van te worden.

We waren eigenlijk snel uitgekeken in Cala Gonone, vier nachten daar was gewoon te lang want er viel in de buurt niet heel veel te zien. Dat wist ik, maar ik had erop gerekend ook wat tijd aan het strand te kunnen doorbrengen. Helaas waren de stranden daar niet wat we ervan verwacht hadden. Keienstrandjes en geen faciliteiten (strandstoelen, parasols, toilet, douche). Niet getreurd, de auto instappen en een eind rijden want de landschappen waren adembenemend mooi daar in het oosten van Sardinië. Dramatische rotspartijen aan de ene kant, de zee, in alle mogelijke tinten blauw, aan de andere kant. Achter elke haarspeldbocht een ander, nog mooier uitzicht.

En onderweg kom je allicht nog iets tegen om te bezoeken, zoals bijvoorbeeld de archeologische site Nuraghe Mannu waar we een zeer interessante uitleg kregen van de enthousiaste gids. Nuraghi zijn hét culturele erfgoed van Sardinië.

Onze derde bestemming voor de volgende vier nachten was de Agriturismo Tenuta Pilastru op het platteland in Arzachena, een enorm domein met een eigen wijngaard. Een fantastische plek om tot rust te komen, met een mooi zwembad in een grote tuin waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt.

Het noorden van Sardinië staat bekend om zijn fascinerende kustlijn: de Costa Smeralda met haar prachtige stranden en baaien met helder water van het mooiste blauw, uitlopend in immense granietrotsen zoals bij Capo Testa. Mondaine stadjes als Porto Cervo met - eindelijk - wat gezellige terrasjes. De duren prijzen nemen we heel graag voor lief. We hebben heel de kust gereden, van Baia Sardinia tot in Porto Rotondo. In de auto was het fris en beter dan buiten want, oh, wat heb ik afgezien van de hitte!

We hebben ook vanuit Palau een mini cruise gedaan doorheen de Maddalena Archipel. Ik heb lang getwijfeld, want tijdens zo'n dagexcursie ga je drie keer van boord om te zwemmen en te zonnen op het strand in een baaitje. Toch maar doorgezet en het was werkelijk heel mooi en relaxerend om langs de talrijke kleine eilandjes te varen. De strandjes waren niet mijn ding (geen faciliteiten want beschermd natuurgebied).

Onze laatste vier nachten brachten we door in Country Hotel Vessus in Alghero. De route die ik had uitgestippeld liep langs kleine wegen, met veel bochtwerk en weer een heel ander landschap: glooiende heuvels, landbouw, wijngaarden en langs de weg duizenden klaprozen en veldbloemen. Een schitterende immense lappendeken. 

Na het inchecken maar direct een eerste bezoek aan Alghero gebracht, klein maar fijn en toch wat meer leven dan in de andere plaatsen. De Rally di Sardegna die zal daar niet vreemd aan geweest zijn. En eindelijk eens een fatsoenlijk strand, met ligbedden én douches én toiletten, waar we een dag hebben doorgebracht. Onder de parasol weliswaar, want ook hier was het brandend heet, maar er stond een briesje.

En we hebben ook nog twee mooie stadjes bezocht: Castelsardo en Bosa. Kleine stadjes die tegen de berg aanleunen, veel trappen, heel veel trappen, en dat in die hitte ... En weer een mooie rit er naartoe. Als je het op de kaart bekijkt, dan is het grootste deel van Sardinië beschermd natuurpark. Rijden in Sardinië is ook heel relaxt. Wij hebben ritten gereden dat we nauwelijks andere auto's of motoren tegenkwamen. De afstanden zijn evenwel niet te onderschatten!

Op onze laatste dag moesten we helemaal terug naar Cagliari, maar omdat onze vlucht pas 's avonds ging hadden we nog ruim de tijd om over de kleine wegen te rijden met een omweg langs het schiereiland Sinis, ook alweer beschermd natuurgebied. En helemaal vlak, het leek wat op onze polders. Daar hebben we op het gemakje nog geluncht (en ik heb er genoten van de flinke zeebries) en om 17u hebben we onze auto ingeleverd op de luchthaven, met 2070 km meer op de teller.

(*) Salve! verwijst naar de begroeting van de Sardijnen. Hier geen buon giorno of ciao, maar salve. Net iets minder formeel dan buon giorno en iets formeler dan ciao. Je moet het maar weten. 

Onze reisweg op kaart:
(uitstappen niet meegerekend, dat was te veel gevraagd van Google Maps)

Bevindingen:
Sardinië is een eiland voor de natuurliefhebber die houdt van wilde, woeste natuur, van rust en stilte, voor de goed getrainde wandelaar, voor mensen die qua luxe niet veeleisend zijn. Eerder een eiland voor kampeerders. Wij zijn toch meer van het mondainere, en ik miste vooral de zuiderse sfeer. Ook qua cultuur bleef ik op mijn honger.

Tip: kijk uit waar je tankt. Benzineprijzen variëren van 1.53 tot 1.70 euro (juni 2015). Voor service, of betalen met creditkaart betaal je 20 cent per liter extra (resp. 1.73 en 1.90 euro).

Logies (alles geboekt via booking.com):
Hotel Nautilus, Cagliari:

Nieuw hotel met 17 kamers aan de Lungomare Poetto, op 10 minuten rijden van het stadscentrum. Het was er nu erg rustig omdat de Lungomare opgebroken lag en tot het einde der werken verkeersvrij is. Dat zou wel eens anders kunnen zijn als er opnieuw auto's mogen rijden. Helaas heb je vanaf het hotel geen zeezicht omdat er een lelijk gebouw in de weg staat op het strand voor het hotel.

Kamer: mooi gedecoreerd in blauw/wit, nautische stijl, met alle nodige faciliteiten (TV, airco, gratis WiFi, minibar), maar onze standaard kamer was erg klein, ik schat zo'n 10m² terwijl op booking.com aangegeven staat dat de kamers 19m² zijn (tenzij ze terras en badkamer meetellen in de 19m²).

Slaapkwaliteit: goed, kamer kon goed verduisterd worden en er was geen lawaaihinder van buiten of van de andere kamers. 

Parking: geen privé parking, wel altijd gemakkelijk plaats gevonden op een pleintje vlakbij.

Service: vriendelijk en klantgericht meertalig personeel.

Ontbijt: goed ontbijt met vers fruit, kaas en charcuterie, granen, yoghurt, gebak, ... en heel lekkere cappuccino.
Extra: gratis gebruik van fietsen, strandstoelen en parasol.

Prijs/kwaliteit: te duur.

Hotel Nettuno, Cala Gonone:

Recent vernieuwd hotel met 28 kamers, op 200 meter van de zee en het centrum van het dorp. Erg rustig gelegen.

Kamer: ruime kamer zonder decoratie met alle nodige faciliteiten (TV, airco, gratis WiFi, minibar), badkamer met kleine douche en balkon. Lawaaierige en niet voldoende koelende airco.

Slaapkwaliteit: goed, kamer kon goed verduisterd worden dankzij de elektrische rolluiken. Geen lawaaihinder van buiten, wel dunne muren.

Parking: geen privé parking, enkele gratis plaatsen op de straat of betaalparking. Altijd gemakkelijk plaats gevonden in de nabijgelegen straatjes.

Service: vriendelijk en klantgericht meertalig personeel.

Ontbijt: goed ontbijt met vers fruit, kaas en charcuterie, granen, yoghurt, gebak, ...

Prijs/kwaliteit: zeer goed.

Agriturismo Tenuta Pilastru, Arzachena:
Authentieke stazzo gallurese (boerderij in de typische stijl van de streek) omgevormd tot hotel met 32 kamers en een mooi zwembad in een grote tuin. Erg rustig gelegen op het platteland, op 7 km van de zee.

Kamer: ruime kamer in bijgebouw met klein raam waardoor deze nogal somber overkwam, doch met alle nodige faciliteiten (TV, airco, gratis WiFi, minibar), badkamer met grote inloopdouche en een terras. Prima airco in slaap- en badkamer.

Slaapkwaliteit: goed, kamer kon goed verduisterd worden dankzij houten luiken. Totaal geen lawaaihinder en heel stille airco.

Parking: grote privé parking voor het hoofdgebouw waar ook het restaurant zat.

Service: beetje onpersoonlijk.

Ontbijt: goed ontbijt met vers fruit, kaas en charcuterie, granen, yoghurt, gebak, ... Geen airco in de ontbijtruimte.

Prijs/kwaliteit: goed.

Restaurant (ook toegankelijk voor niet-gasten): twee menu's: een 3-gangen keuzemenu à 25 euro ; een 3-gangen regionaal menu à 35 euro. Beide prijzen inclusief een fles wijn van de eigen wijngaard, water, koffie en digestief. Eén avond gegeten, was lekker maar (zoals in alle restaurants met lokale keuken in Sardinië) niet de fijnste keuken, aan een correcte prijs.

Country Hotel Vessus, Alghero: 

Mooi zuiders landhuis (waar de eigenaar woont) met 11 kamers in een bijgebouw, te midden van een olijfgaard van 14 hectaren. Tuin met zwembad. Erg rustig gelegen op 5 min. rijden van het stadscentrum. 

Kamer: ruime kamer, met liefde gedecoreerd, en met alle nodige faciliteiten (TV, airco, gratis WiFi, minibar), badkamer met douche en een terras. Prima airco.

Slaapkwaliteit: goed, kamer kon goed verduisterd worden dankzij houten luiken. Totaal geen lawaaihinder.

Parking: grote privé parking tussen de olijfbomen.

Service: vriendelijk en klantgericht.

Ontbijt: goed ontbijt met vers fruit, kaas en charcuterie, granen, yoghurt, gebak, ...

Prijs/kwaliteit: goed.

Restaurant Il Corallo (ook toegankelijk voor niet-gasten): à la carte Sardijnse keuken. Eén avond gegeten, was lekker en zeer fijn maar wel iets duurder dan in de stad.

Auto:
Gehuurd via Sunnycars bij Auto Europa/Sicily By Car. Ik had er een hard hoofd in want de reviews over Sicily By Car liegen er niet om, en als je bij Sunnycars huurt ken je de verhuurder pas als je de voucher in handen hebt (na betaling). Alles is echter zeer goed verlopen: snelle afhandeling van de papieren bij ophalen, slechts 300 euro borg geblokkeerd op de creditcard, snelle en correcte afhandeling bij inleveren.