Catalunya lliure i independent

 

Catalunya lliure i independent

Neen, dit wordt geen politiek getint verslag van onze citytrip naar Barcelona van twee weken geleden. Al kan je er ter plekke echt niet meer omheen: de Catalanen willen en zullen vrij en onafhankelijk worden. Vier jaar geleden waren we voor het laatst in Barcelona en toen zag je al wel wat Catalaanse vlaggen en teksten her en der. Nu kan je er echt niet meer naast kijken. Gele strikjes, Catalaanse vlaggen, menukaarten eentalig Catalaans, ... Ik gun het de Catalanen dat de droom die zij al eeuwenlang koesteren, snel vervuld zal worden.

Barcelona dus, een heerlijke stad. Langs de ene kant hip en trendy, langs de andere kant een stad die voor elke leeftijd iets in petto heeft. Omdat we Barcelona al eerder bezocht hadden, hebben we deze keer eigenlijk onze neus achterna gelopen. Ik had wel wat dingetjes op het programma staan en die hebben we netjes afgewerkt. Geen Sagrada Familia, geen Park Güell, geen Casa Milà (La Pedrera), geen Picasso museum en geen hop-on hop-off bus (I hate it). We wilden deze keer wat meer zien van de ontwerper/architect Lluís Domènech i Montaner.

Op onze eerste avond al hebben we een concert bijgewoond in het Palau de la Música Catalana. Wat mij betreft een van de mooiste gebouwen van Barcelona, van de hand van Montaner (UNESCO Werelderfgoed sinds 1997). Vorige keer hebben we de rondleiding met gids gedaan en een heel klein stukje muziek mogen horen. De akoestiek is er werkelijk heel bijzonder. Vandaar dat we persé een concert wilden bijwonen. Op het programma op 16 april: Trio Ludwig met kamermuziek van Beethoven voor piano, viool en cello. We hebben er heel erg van genoten. Moest je dit ooit van plan zijn ... lang op voorhand reserveren is de boodschap.

Tijdens een van onze wandelingen over de Passeig de Gràcia passeerden we Casa Batlló, een van Gaudí's meesterwerken. We waren er al eerder geweest, maar ik wou toch nog eens een keer binnen kijken en de fantasie van de meester bewonderen. De 'skip the line' rij was ellenlang en aan de ticket counter stond geen mens. Tickets ter plaatse kopen is wel 4 euro duurder dan online, maar het voordeel is dat je direct binnen mag. En omdat ik ons hotel via booking.com geboekt had, had ik een kortingsvoucher voor bijna alle bezienswaardigheden die mooi het verschil in prijs compenseerde. 
Tip: vergeet 'skip the line' tickets want je kan zeer lang staan wachten.

Van Casa Batlló wandelden we richting Casa Vicens, het eerste meesterwerk van Gaudí en een van de eerste gebouwen in modernisme català (vergelijkbaar met art nouveau/jugendstil) in Catalonië én in de wereld dat sinds 2005 op de UNESCO Werelderfgoedlijst staat. Veel kleur, ronde vormen, koepels, trompe-l’oeils, keramiek en mozaïeken. Op de permanente tentoonstelling staan een aantal maquettes van art nouveau gebouwen van andere architecten, o.a. van Victor Horta. Casa Vicens is na de jarenlange restauratie pas sinds kort toegankelijk voor het publiek. Zeker de moeite waard en (nog) niet druk.

Een ander gebouw dat we graag wilden zien was het Hospital de la Santa Creu i de Sant Pau, ook van de hand van Lluís Domènech i Montaner. Het is een enorm complex en een van de belangrijkste exponenten van het modernisme català. Het bestaat uit een hoofdgebouw en 27 paviljoenen - ondergronds door brede gangen met elkaar verbonden - waar de patiënten verzorgd werden. Veel ronde zalen, met heel veel fantasie doet het een klein beetje denken aan de oude ronde zalen in het Stuyvenbergziekenhuis in Antwerpen. En dezelfde kenmerken als het Palau de la Música: veel kleur, prachtige mozaïeken. UNESCO Werelderfgoed sinds 1997.

In de Catedral de la Santa Creu i Santa Eulàlia (La Seu) zijn we nog eens een kaarsje gaan branden voor onze overleden ouders. Het is een imposant gotisch bouwwerk met vijf monumentale portalen en veel zijkapellen met prachtige glasramen. Ook de Basilica Santa María del Mar in de wijk Born is de moeite waard om te bezoeken. Allebei prachtige voorbeelden van gòtic català.

We zijn ook een dag met de trein naar Montserrat geweest. Het Benedictijns klooster, Abadia de Montserrat, ligt hoog in de bergen, zo'n 45 km het binnenland in. Het klooster op zich is niet echt een parel van architectuur. De reden dat zoveel mensen dit klooster bezoeken is dat er hoog boven het altaar in de kloosterbasiliek een beeld staat van de zwarte madonna, 'la Moreneta', patroonheilige van Catalonië. Het is een gouden beeld uit de 12de eeuw en er worden nogal wat mirakels toegekend aan de madonna. Ik vond het een beetje tegenvallen, allemaal nogal commercieel en buiten de basiliek en het museum eigenlijk niets te zien. Vergelijk het met Scherpenheuvel. Gelukkig was de omgeving wel heel mooi, maar de treinreis was lang (anderhalf uur enkel) en vooral het eerste stuk zeer eentonig. Het is pas nadat je overgestapt bent in de rack railway dat je zicht hebt op de bijzondere bergtoppen waartussen het klooster 'verstopt' zit.

We hebben rondgewandeld in het mooie Parc de la Ciutadella, we hebben bijna iedere dag geterrast in de zon op de strandboulevard in La Barceloneta, de Mercat de Santa Caterina en La Boqueria op de Ramblas bezocht, zo maar door de smalle straatjes gedwaald, lekker gegeten en gedronken, en geshopt natuurlijk. Voor onszelf en voor onze Kleine Man. Maar we hebben vooral vijf dagen heel veel gestapt, gemiddeld zo'n 14 km per dag. Ik wist niet eens dat ik dat kón! Geen wonder dat we 's nachts heerlijk geslapen hebben in ons voortreffelijk boutique hotel.

Het was heerlijk om weer eens in Barcelona te zijn en te genieten van het mooie weer en de fantastische sfeer. Het was vast niet onze laatste keer.

Spanje in de lente

 

Terug van weggeweest

Daar ben ik weer ... hoewel, ik zat nog op het vliegtuig toen ik dit typte. Op die manier gaat de tijd toch wat sneller. Al was het kort na het opstijgen nog helder genoeg om te genieten van de mooie Spaanse kustlijn.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, het was een vakantie met hindernissen.

Het begon al bij aankomst op de luchthaven van Alicante toen ik de contactpersoon van de door ons gehuurde woning wilde bellen. Een Spaanse stem wist mij te vertellen dat het nummer niet bestond. En van de Belgische eigenares van de woning had ik alleen een emailadres. Mijn eerste gedacht was 'we zijn in de val gelopen, er is helemaal geen woning'. Paniek alom! Bij mij dan. Mijn echtgenoot blijft altijd ijzig kalm. Om helemaal gek van te worden!

Toen ik weer een beetje helder kon denken bedacht ik me dat de dame in kwestie misschien wel een Facebook account had. En dat had ze, maar buiten een enkele foto van de Spaanse villa verder geen gegevens behalve dat ze in Mechelen woont. 1207 leverde slechts één persoon (een man) op met dezelfde naam in Mechelen. Ik dan toch maar de stoute schoenen aangetrokken, het nummer gebeld en gevraagd of hij mevrouw I.C. kende. Dat was zo, het was zijn dochter. De situatie uitgelegd en na lang aandringen haar GSM nummer gekregen. Oef! Eerste hindernis genomen. Ik begrijp de man wel. Ik zou ook niet aan de eerste de beste vreemde een telefoonnummer geven. Enfin, uiteindelijk de dame te pakken gekregen. Ze begreep er niks van want 'het nummer staat toch op de infomail die ik u heb doorgestuurd, samen met de code van de poort en van de locker waar de reservesleutel in zit'. Nee hoor, niks ontvangen en het nummer dat ik heb is wel degelijk onbestaand! Bon, zij heeft dan de contactpersoon gebeld dat we onderweg waren. So far, so good.

's Avonds zoeken we in de infomap de code van de WiFi. Niet te vinden. Ik stuur haar de volgende dag een berichtje om de code te vragen. Weer komt ze uit de lucht gevallen. 'Maar dat stond toch allemaal in die mail!!!' Kan je mij de mail eens sturen die je laatst hebt ontvangen'. Ik heb er maar één ontvangen, met een contract, en haar deze doorgestuurd. Een uur later een mail van haar, met veel verontschuldigingen, dat ze 'vergeten' was de mail met alle nodige info door te sturen. Ik had daar niet bij stilgestaan en was er van uit gegaan dat we die info ter plaatse van de contactpersoon zouden krijgen, zoals dat normaal gaat. Zonder voldoende info vertrekken ... het zal me geen tweede keer overkomen, dat weet ik wel zeker.

Dag twee 's avonds willen we de gaskachel aansteken want in maart kan je 's avonds wel een vuurtje gebruiken, ook in Spanje. De fles butaan is nog vol maar warmte geeft de kachel niet. Dan de airco maar op de verwarmingsstand gezet, en nog maar eens een bericht gestuurd dat de kachel het niet doet. OK, contactpersoon zal voor een nieuwe kachel zorgen. Maar de volgende dag is een zondag en op zondag zijn er geen winkels open. Op maandag 19 maart helaas ook niet want dan is het het feest van Sant Josep. Dinsdag hadden we dan eindelijk een nieuwe kachel.

Zondag erop deed de WiFi het niet meer en aangezien we internet TV hadden, ook de TV niet. Weer maar een berichtje gestuurd, wat moet ik anders? De avonden zijn te koud om een terrasje te doen, de meeste restaurants hebben zelfs geen verwarming, dus zitten we liever thuis en aangezien we overdag veel zitten te lezen kijken we 's avonds graag wat TV. Het heeft dan tot woensdag geduurd voor er een technieker langs kwam om de boel te herstellen. We hebben ons overigens wel gered door te tetheren en via de laptop/tablet wat TV te kijken.

En de laatste hindernis, dat was er eentje waar niemand iets aan kon verhelpen: het weer dat maar zo-zo was. Vooral de eerste week was het soms bibberen met zo'n graad of 12 overdag en windkracht 6. Lange broek, trui en donsjas in plaats van short en topje. De tweede week was het beter en hadden we een paar dagen van om en bij de 23 graden, maar standvastig weer was het niet en zeker niet te vergelijken met het weer in maart van vorig jaar. Maar altijd nog beter dan het Belgische weer heb ik me laten vertellen. En we hebben ons zeker niet verveeld. Echtgenoot heeft veel gefietst en samen hebben we weer wat plekken bezocht waar we nog niet eerder geweest waren, en ook lievelingsplekjes opnieuw een bezoek gebracht. En natuurlijk hebben we genoten van onze (veel te grote) villa met zonnig terras en privé zwembad. In oktober mogen we nog eens, maar dan wat langer ... en in een villa van een andere eigenaar waarvan ik alle info al ontvangen heb.

Fuerteventura, eiland van de wind

 

Fuerteventura, eiland van de wind

Het kriebelde weer … we snakten naar wat zon en warmte. Daarom boekte ik op 9 januari twee vliegtuigtickets, een huurwagen en een hotel en op 13 januari zaten wij in het vliegtuig richting Fuerteventura. Fuerte (zoals het eiland ter plaatse genoemd wordt) was het enige van de Canarische Eilanden dat we nog niet eerder bezocht hadden.

Fuerteventura is een langgerekt eiland en hoewel het praktischer is om centraal te logeren, had ik er toch voor gekozen een hotel op het schiereiland Jandía uit te zoeken, helemaal in het zuiden van het eiland. Op de een of andere manier 'voelde' dat beter. We hebben ons onze keuze niet beklaagd en zouden net hetzelfde doen moesten we nog eens teruggaan. Het was er aangenaam rustig en niet super toeristisch. Witte stranden ... turkooisblauw water ... de zon. Wij worden daar heel gelukkig van.

Grote delen van Fuerteventura zijn beschermd natuurgebied. Met de huurauto hebben we het hele eiland rondgetoerd. De wegen zijn meestal uitstekend en niet druk. We hebben vooral genoten van de slingerwegen in de bergen waarbij we grote vulkanische gebieden doorkruisten met bergen en heuvels in een scala van kleuren, van bijna wit tot zwart en met nauwelijks begroeiing. Zo moet een maanlandschap eruit zien.

Fuerteventura is ook bekend omwille van de prachtige stranden. Witte stranden in het zuiden, gouden stranden met hoge wandelende duinen in het noorden en het oosten en grijszwarte vulkaanstranden in het zuidoosten. 'Ons' strand was bijna 5 km lang en ideaal voor lange strandwandelingen die steeds eindigden op een terrasje in Morro Jable, een klein dorp aan zee waar we genoten van verse vis en typisch Canarische specialiteiten.

Cultuurhistorisch heeft Fuerte niet zoveel te bieden. De oudste stad, tevens voormalige hoofdstad, Betancuria is mooi gerestaureerd maar veel was er niet te zien. De Ruta de los Molinos in het centrum van het eiland leidde ons naar het dorpje La Oliva dat prachtig gelegen is in een vallei omringd door vulkanisch gebergte in allerlei kleuren. De traditionele witte graanmolens waren al van ver te zien in het schitterende landschap.

En dan is er natuurlijk de wind. Het waait altijd op Fuerteventura. Soms is het niet meer dan een goed voelbare bries, maar veel vaker waait het stevig. Het eiland heeft zijn naam niet gestolen: harde wind. Aan zee bieden de hoge golven een prachtig spektakel, een zegen voor de vele wind- en kitesurfers.  

We hebben weer veel gezien tijdens deze vakantie en al bij al hebben we zeer redelijk weer gehad. ’s Nachts heeft het een keer geregend en er waren wel dikwijls wolken die even de zon vertroebelden, maar als je in januari in short en topje kan lopen en in zee kan zwemmen, dan mag je niet klagen. Dat we dan 's avonds wel een pull of een jasje nodig hadden, dat nemen we er graag bij.

Winter in Winterberg

 

Winter in Winterberg

Vorige week waren we voor een korte vakantie in Winterberg, Hochsauerland. We hadden gehoopt op sneeuw en hoe dichter we bij onze bestemming kwamen, hoe meer sneeuw we zagen. Maar dat er zóveel zou liggen, dat hadden we niet verwacht. Ik schat om en bij de 40 à 50 cm. Prachtig was het.

We hebben enkele mooie wandelingen gemaakt, soms op gebaande boswegen maar ook in de Tiefschnee. Dat laatste was wel lastig stappen! De laatste dag was het flink aan het dooien en mochten we het bos niet meer in. Te gevaarlijk vanwege de pakken sneeuw die van de bomen vielen.

Niet getreurd. Ons hotelletje had een kleine maar fijne wellness met sauna, stoombad, infraroodcabine en zwembad. We hebben ons daar niet verveeld!

En we zijn ook nog een halve dag naar Frankenberg geweest om de mooie vakwerkhuizen te bekijken en te lunchen in het Relais & Châteaux Hotel Die Sonne, alwaar we heerlijk gegeten hebben!

 

En zo zat ook deze korte vakantie er weer op. Op naar de volgende!

Maand in Spanje

 

Wist je dat ...

... de herfst aan de Costa Blanca een pak warmer en zonniger is dan in België

 ... het hier net zo hard kan regenen dan thuis (gelukkig niet zo lang)

... de mandarijnen in de Vall de Gallinera al rijp aan de bomen hangen

... de appelsienen en citroenen nog even tijd nodig hebben om te rijpen

... een koffie op een terras slechts max. 1.60€ kost, incl. een stukje cake of een speculoosje van Vermeiren!!

... je hier al een menú del día - 3 gangen én lekker - hebt voor tussen de 10 en 17 euro

... ik gisteren voor een halve kilo visfilet (merluza) en acht grote langostinos slechts 6.77€ betaalde

... we zowel 's morgens, 's middags als 's avonds buiten eten bij heerlijke temperaturen

... de muggen het ons helaas lastig maken om op ons terras te zitten

... we genieten van zon, zee & strand, ritjes in de bergen en naar gezellige stadjes en we nog lang niet naar huis komen!

dinsdag 17 oktober 2017

Wist je dat 2 ...

... een bidon van 5 liter water hier in Dénia slechts 68 cent kost in de supermarkt

... er hier tomaten in de supermarkt liggen: origén: Bélgica

... krekels een oorverdovend lawaai maken

... we vorige week in Callosa d'en Sarrià waren (Fonts d'Algar), de streek van de loquat ... mij totaal onbekend

... het achterland van de Costa Blanca ongelofelijk mooi is

... ik hier best de winter zou willen doorbrengen

... mijn kennis van het Spaans beetje bij beetje helemaal terugkomt

... je hier standaard aangesproken wordt in het Valenciaans: bon día ipv buenos días

... manlief al veel hoogtemeters heeft gemaakt met zijn (huur)fiets

... we nog steeds genieten van zon, zee & strand, ritjes in de bergen en naar gezellige stadjes en we nog lang niet naar huis komen!

dinsdag 24 oktober 2017

Wist je dat 3 ...

... we vorige week een minitrip van 3 dagen hebben gedaan naar Cuenca, Albarracín en Teruel, die terecht op de Werelderfgoedlijst van Unesco staan

... het daar, hoewel toeristisch, nog het échte Spanje is waar niet of nauwelijks Engels gesproken wordt, zelfs geen Valenciaans!

... de Moren en de Christenen in Spanje eeuwen geleden tijdens de Reconquista zwaar met elkaar in de clinch hebben gelegen

... dit in ieder zichzelf respecterend dorp in de regio Valencia nog ieder jaar uitgebreid herdacht wordt tijdens 'Moros y Cristianos' ; bij 'ons' was dat van 30 juli tot 16 augustus, in Calpe van 19 tot 24 oktober

... het levensritme van de gemiddelde Spanjaard totaal anders is dan het onze: buurman durft gerust om 1u 's nachts zijn jacuzzi nog aanzetten op zijn dakterras maar om 10u 's morgens is buurman nog in geen velden of wegen te bekennen

... er nog steeds veel monokini ge-zon-d wordt aan de Spaanse cost, en daar schrik ik van want dat is in Frankrijk en in Portugal al lang weer 'out'

... we vorige week langs de weg 6 kilo appelsienen kochten voor 5 euro

... mijn kapper van 30 jaar geleden in een nabij gelegen dorp een kapsalon heeft en ik daar mijn haar heb laten knippen

... we nog steeds genieten van zon, zee & strand, ritjes in de bergen en naar gezellige stadjes en we nog lang niet naar huis komen!

dinsdag 31 oktober 2017

Wist je dat 4 ...

... onze tijd in Spanje er helaas op zit

... de maand voorbij gevlogen is

... we enorm genoten hebben van de zon die alle dagen geschenen heeft, van de relaxte sfeer, en van wat het Spaanse leven op culinair vlak te bieden heeft: de heerlijke jamónes, het fantastisch lekkere (runds)vlees (en ik eet normaal geen rood vlees!), vis en schaaldieren van de zee recht op het bord, de rijpe vruchten zoals chirimoya, pomegranate, kaki, en natuurlijk niet te vergeten de lekkere wijnen

... we tijdens onze laatste week nog eens een keer naar Valencia zijn geweest omdat ik niet genoeg kan krijgen van deze heerlijke stad. Ook Alicante en La Vila Joiosa hebben we bezocht.

... 'ons' Fiatje 500 goed dienst gedaan heeft, en ik dat kleine handige ding ga missen

... het mij innerlijk veel rust heeft gebracht om eens voor langere tijd afstand te nemen van alles wat er thuis reilt en zeilt

... het toch ook weer fijn zal zijn om familie en vrienden terug te zien

... we nu met gezonde spanning uitkijken naar de komst van ons kleinkind ... nog twee weken!

~ THE END ~

De Kale Berg

 

De Kale Berg

Manlief droomt er al jaren van om de Kale Berg, a.k.a. Mont Ventoux, te 'doen' (met de racefiets uiteraard). Drie dagen geleden opperde hij het idee om het NU te doen, onder het mom van 'nu kan het nog, wie weet wat is het volgend jaar weer'. 

Het is wel heel kort voor ons vertrek naar Spanje, maar op onze leeftijd moet je niet meer uitstellen, en ik zeg ook geen 'nee' tegen een onverwacht reisje. Vliegtuigtickets en een huurwagen waren snel geboekt, alsook een B&B midden in de mooie provençaalse natuur. Nu maar hopen dat het weer wat meezit om de beklimming te doen ...

zondag 24 september 2017

Tussendoortje

Ons mini reisje naar de Provence/Vaucluse is alweer voorbij. Eigenlijk zijn de onverwachte uitstapjes meestal ook de leukste. Dat was ook deze keer niet anders. 

Vijf dagen hebben we genoten van de mooie landschappen, de gezellige stadjes, het lekkere eten en drinken en de fijne chambre d'hôtes.

En natuurlijk, als top of de bill, heeft manlief zijn droom verwezenlijkt: hij heeft de Mont Ventoux beklommen! Van Bédoin naar 'Le Sommet' (21.5 km) in énen trek. Stijgingspercentages van 10 tot bijna 12% en geen enkel vlak stuk ... het kon hem allemaal niet deren. Prachtig weer was het die dag: bijna windstil, zonnig en warm, zo'n graad of 22 toen we 's morgens vertrokken (hij met de koersfiets, ik met de auto), 13 graden op de top zo'n goede twee uren later. 

Twee dagen eerder was het 14 graden toen we met de auto naar boven reden, de mistral blies hevig, op de top was het 4 graden en we zagen geen hand voor ogen door de mist die er hing. 

Gelukkig hadden we wat speling en tijdens de mistral-dagen hebben we wat uitgebreider kennisgemaakt met Avignon en Vaison-la-Romaine. Ook Carpentras en l'Isle-sur-la-Sorgue konden nog eens op een bezoekje rekenen.

We hebben zelfs een dag in de Ardèche doorgebracht. Mooi is het daar aan de Gorges de l'Ardèche en de Pont d'Arc. We gaan zeker nog eens terug.

Zijn moment de gloire.

 

Kastelen en zo

Kastelen en zo

Half vorige week voelde ik me eindelijk wat beter, goed genoeg om gedurende vijf dagen uitgebreid mijn verjaardag te gaan vieren aan de Loire. Het weer beloofde ook mee te zitten en een hotel was snel geboekt. Koffer ingepakt, fietsen op de auto gezet en in de stortregen richting Frankrijk. Gelukkig hield het na Parijs op met regenen en hebben we tot op de dag van vandaag geen druppel regen meer gezien.

Het was de bedoeling om stukken van de trail 'La Loire à Vélo' - 800 km lang - te fietsen. Eigenlijk van château naar château, maar dat bleek in de praktijk geen haalbare kaart. Waar we dachten altijd langs de Loire te kunnen fietsen (m.a.w. vlak), viel dat dikwijls vies tegen. Grote stukken van het traject lopen nogal ver het binnenland in en waren meer dan hellend. Zo steil soms dat ik er met mijn e-bike op de hoogste ondersteuning niet op geraakte. Tijdens dit soort tochten is 50 km op een dag toch echt wel mijn absolute maximum. Tja, dan kom je niet ver natuurlijk.

Amboise-Chaumont-Amboise hebben we gefietst: 51 km, zeer zwaar ; Blois-Chambord-Blois was een lichtere tocht, ook 50 km maar wel vlak of vals plat maar daarvoor moesten we ons eerst met de wagen verplaatsen naar Blois. Verder nog Amboise-Chenonceau-Amboise, 39 km met een zware heenrit en een lichte terugrit.

Conclusie: als je dit op de fiets wil doen inclusief bezoek aan een kasteel en bijbehorende tuin/park, dan kan je maar één kasteel per dag zien. We hebben dus ook een dag wat kastelen met de wagen bezocht. Van de tachtig kastelen hebben we er vijf (*) van binnen en van buiten, inclusief park, bezocht en een aantal alleen van de buitenkant. Tachtig kastelen ... 'trop is teveel'. En aan een gemiddelde inkomprijs van 13 euro per persoon per kasteel zijn we na tachtig kastelen failliet! ;-)

Hoewel het best pittige ritten waren hebben we er toch enorm van genoten. Niet alleen van het fietsen, maar ook van de prachtige landschappen, de schitterende kastelen, de historische dorpen en steden, ... Niet voor niets staat de Vallei van de Loire op de UNESCO Werelderfgoedlijst ... een lust voor het oog. En natuurlijk hebben we ook genoten van het lekkere eten en de heerlijke wijnen. Ik heb een TOP verjaardag gehad.

Alle foto's op Flickr.

(*) Chambord, Ussé, Chenonceau, Villandry, Azay-le-Rideau.