M&M's travel stories

dinsdag 27 juli 2021

Bretagne

Het was mooi weer zondag 18 juli en Frankrijk kleurde knalgroen op de covid kaart (toen we vertrokken althans) en aangezien dat toch al in de planning zat voor later deze zomer, zijn we alvast nú een weekje naar Bretagne geweest. Het is nog maar af te wachten wat het volgende maand weer zal zijn en hebben is hebben tenslotte. Zodoende boekte ik last ~~minute~~ second vijf nachten in Saint-Malo en twee in Chartres. Die laatste heb ik trouwens last ~~minute~~ second weer geannuleerd vanwege het weer dat plots omsloeg.

Er was nog een stukje Bretagne dat we nog niet eerder bezocht hadden: de streek Ille-et-Vilaine (Saint-Malo, Dinard, Cancale, Dinan, ...).

We hadden onze fietsen mee ... het begint er meer en meer op te lijken dat we niet meer zonder kunnen! Maar, zoals we al wisten van vorige fietsvakanties aan de Loire en in de Elzas: Frankrijk is geen fietsvriendelijk land (de Charente Maritime en de Landes niet te na gesproken). De voies vertes die er zijn lagen helaas niet in het stuk Bretagne waar wij waren. 'Partager la route' dus, niet altijd even veilig als de auto's aan 70 of zelfs 90 km/u naast je voorbij razen! En je hebt best wat conditie nodig in dat stukje Frankrijk want de dénivelés waren meestal niet van de poes. Zelfs met mijn e-bike was het flink trappen.

Het was niet alleen onze eerste keer in Saint-Malo, het was bovendien ook vijfendertig jaar geleden dat we nog in het hoogseizoen aan de Franse kust waren, en dat gaan we ook niet meer doen. Het hoogseizoen is ons veel te druk! In het oude stadsdeel van Saint-Malo- het ene restaurant naast het anders - was het 's avonds overdruk, de terrassen volgepropt en de anderhalve meter regel (in Frankrijk hanteert men de één meter regel) was er blijkbaar onbekend. Er was wel mondmaskerplicht binnen de stadsmuren, maar er werd niet op gecontroleerd, dan weet je 't dus wel.
Op dat vlak was het dan wel gemakkelijk dat we de fietsen bij hadden. Zo konden we wat minder centraal gelegen en rustiger restaurantjes bezoeken, wat we dan ook gedaan hebben. Ook ons hotel lag gelukkig niet in het drukke centrum.

We hebben veel gezien gedurende die week, veel plaatsen bezocht want strandliggen is niet aan ons besteed. Of tenminste niet aan mij besteed. Ik wil verkennen, ontdekken, beleven. Okee, een uurtje op het strand had ik wel aangekund want Saint-Malo heeft een prachtig lang en breed strand maar helaas zijn er nergens ligbedden te huur en op een handdoek ga ik niet zitten, daar ben ik te oud voor geworden (als in: ik geraak niet meer recht).

We zijn ook nog even de grens met Normandië overgestoken want ik wou nog eens naar de Mont Saint-Michel. Dat was niet zo'n slimme beslissing. Je kon er over de koppen lopen en ook hier weinig discipline, ondanks de mondmaskerplicht. We hielden het er dan ook heel snel voor bekeken. Gauw gauw wat foto's genomen, een (gelukkig rustig) terrasje gedaan en terug weg. In plaats daarvan zijn we dan maar gaan shoppen bij een locale producteur. Onze voorraad cider, pommeau, poiré, blikken rillettes en foie gras is weer aangevuld.

Al bij al was het, ondanks de hitte en de drukte op sommige plaatsen, toch fijn om nog eens in la douce France te zijn.

Foto's? Mais bien sûr!

Saint-Malo

Ook wel de piratenstad genoemd. De piraten werden beschouwd als de beschermers van de Franse koning. Ze kaapten vrachtschepen uit Engeland en Nederland. Een replica van een van de piratenschepen kan je bewonderen in de haven.
Van de oorspronkelijke stad 'Intra Muros' is, buiten de stadswallen, niet veel meer overgebleven. Saint-Malo werd gedurende de tweede wereldoorlog zwaar gebombardeerd en nadien weer opgebouwd.
Tijdens een wandeling van 2 km over de stadswallen zie je aan de ene kant de smalle straten van de stad, aan de andere kant zijn er schitterende uitzichten over de stranden, de haven en de forten. Deze wandeling deden wij op onze laatste dag in Saint-Malo, deels in de regen.

piratenschip aan de ingang van de Intra Muros

Cancale

Een zware rit van 22 kilometer bracht ons met de fiets naar Cancale. We hadden de route langs de kustweg gekozen, de zwaarste route qua op en af bleek achteraf. Gelukkig was er daar wel een zuchtje wind dat wat hoognodige verkoeling bracht. De terugweg hebben we trouwens via een andere route gedaan, iets minder vermoeiend maar wel onder de brandende zon.
Hoewel Cancale zichzelf gedoopt heeft tot de parel van de Côte d'Emeraude, was er weinig dat me kon boeien. Cancale is vooral bekend om zijn oesters en schelpdieren. Ik had dus een heel blije echtgenoot.

Dinan

Een hele mooie pittoreske stad met nog authentieke 16de eeuwse vakwerkhuizen. En hele steile straten!! Vanaf de Église Saint-Sauveur tot aan de rivier Rance gaat het steil naar beneden. Zodanig steil dat ik de terugtocht niet meer wilde aanvatten en we als echte toeristen het toeristentreintje hebben genomen terug naar het stadscentrum. Mooi, dat wel!

Rothéneuf

Rothéneuf behoort tot Saint-Malo en hebben we dus met de fiets bezocht. Het heeft een mooi rustig strand en je kan er eindeloos wandelen over de granietrotsen.
Rothéneuf is vooral bekend om zijn Rochers Sculptés. Abbé Fouré, die altijd in het klooster had gewoond, besloot na zijn gedwongen pensionering in 1894 om aan een monumentaal werk te beginnen. Veertien jaar lang beeldhouwde hij meer dan driehonderd beelden op een reeks granieten rotsen met uitzicht op de zee.

Dinard

Dinard was een badstadje dat me wel kon bekoren. We zijn er naartoe gefietst, maar halverwege teruggekeerd omdat we een route nationale werden opgestuurd en dat vind ik met de fiets echt niet te doen. Er was zelfs geen zelfmoordstrookje langs de baan.
Dinard heeft een gezellige sfeer, een leuk strand in 1900's stijl en een fijn wandelpad op de rotsen langs de zee met zicht op de villa's in belle époque stijl.

Mont Saint-Michel

Druk, druk, druk en toeristisch, toeristisch, toeristisch. Need I say more?

Rennes

Hoewel Rennes de hoofdstad is van Bretagne vond ik de stad wat tegenvallen. We hebben de stadswandeling van het Office de Tourisme gewandeld maar er is eerlijk gezegd niet heel veel van blijven hangen.
Wat ik mij nog het beste herinner is de uitstekende lunch die we daar genoten hebben op een klein straatterras van een verkeersvrij straatje: clafoutis de tomates au saumon fumé + dos de cabillaud avec petits légumes + café. Voor 13 euro, aan een tafel met stoffen tafelkleed en stoffen servetten. De fles wijn was bijna net zo duur als ons eten.

Cap Fréhel

Je vindt ze overal in Bretagne, de met wilde bloemen begroeide caps. Tijdens eerdere vakanties bezochten we al Pointe du Raz, Pointe du Van en Cap du Pen-Hir. Nu wandelden we tussen de bloemen op Cap Fréhel met zicht op de zee en de rotsen van leisteen en roze zandsteen. Prachtig!

Onderweg

En ook onderweg genoten we van de vergezichten, zelfs van de dreigende wolkenluchten op weg terug naar België.

dinsdag 6 juli 2021

Mini vakantie 2

Drie dagen waren we op mini vakantie in Nederland. Het was kort, maar goed. Tegenwoordig zijn we snel content! Het hotel was prima, en zelfs het weer viel mee.

We waren al vroeg in Veenendaal en konden ook gelijk onze kamer in gebruik nemen. We hebben eerst nog koffie gedronken en zijn daarna direct de fiets op gesprongen voor een ritje Gelderse Vallei (beetje saaie tocht, achteraf beschouwd).

De eerste tien kilometer was het op enkele spetters na droog, daarna begon het te miezeren en toen we ongeveer op de helft van onze tocht waren begon het echt goed te regenen. Natuurlijk op een moment dat er in heinde en verre niets te zien was waar we even binnen konden gaan. Schuilen onder een boom was ook geen optie gezien de talloze rood-witte banden 'processierupsen'.

Wat doet een mens dan? K-Way aantrekken, eens reclameren en moedig doortrappen tot aan het eerste het beste café-restaurant. Na de late lunch scheen warempel de zon en werd het warm genoeg om regenjas en trui in de fietstas te stoppen.

Manlief is na 'thuiskomst' - 45 km gefietst - nog even in de wellness geweest terwijl ik aan mijn verslagje begon. En terwijl hij 's avonds naar de match België-Italië keek genoot ik van de voorbij glijdende roze wolkjes.

Dag twee was de lucht blauw en scheen de zon volop toen we de gordijnen opentrokken. Na een copieus ontbijt (hij dan toch) zijn we opnieuw op de fiets gestapt voor een fietstocht over de Utrechtse Heuvelrug. Zó schoon! En zó rustig. We zijn nauwelijks andere fietsers tegengekomen.

Het was een pittige rit, ofwel vals plat ofwel van die trage lange klimmetjes gevolgd door lange afdalingen. Heerlijk! Waar we gisteren vooral door agrarisch gebied fietsten, was deze tocht bijna geheel door de bossen en een stukje heide. Fijn, want het was best warm. De hele rit werden we begeleid door vogelgezang. In de loop van de namiddag verdween de zon, maar we zijn wel droog 'thuis' geraakt na een tocht van 64 km. Pat on the back for myself.

's Avonds hebben we voortreffelijk gegeten bij Vendel. Een absolute aanrader als je in de buurt bent. Een lekkere afsluiting van een fijne dag.

Zondag was niet duidelijk of nu grijs, blauw of wit de overhand had en we wisten niet goed wat te doen: ofwel - zoals gepland - fietsen op de Hoge Veluwe/Veluwezoom of een stadswandeling in Utrecht. De natuur heeft het, zoals meestal, gewonnen.

Uitgecheckt uit het hotel en op naar Otterlo waar we onze tocht startten.

Wie denkt dat Nederland vlak is??? Think twice!!! Gisteren hadden we al een voorproefje van kleine klimmetjes, vandaag waren de klimmetjes veelvuldiger en vele malen steiler. En de afdalingen veel minder. In mijn hoofd althans want what goes up, must come down. Dat zal hier ook wel zo geweest zijn.

Maar wat was het weer een mooie fietstocht. En opnieuw zo rustig. Qua landschap leek het op de Utrechtse Heuvelrug en ook hier weer door bos en heide en langs mooie landgoederen. Deze keer zagen we ook vee tussen de talloze veeroosters. Schotse Hooglanders, meer bepaald, die ons de weg versperden. Ik ben geen fan van koeien in 'het wild', al was het wel mooi om te zien.
We klokten af op 62 kilometer.

Wat hebben we genoten van onze drie dagen vrijheid. De ontspanning, de andere omgeving, en geen mondmasker te zien. Het leek weer even 'back to normal'. Het is onze bedoeling dat over enkele weken nog eens te herhalen.

Vogelgezang op de Utrechtse Heuvelrug (filmpje van echtgenoot)

dinsdag 1 juni 2021

Weekendje "bij de elite"

De titel van dit logje heb ik gepikt van bentenge. 't Is te zeggen, van een reactie die hij schreef op een foto van Auberge du Pêcheur op Instagram: 'bij de elite, dat lukt wel denk ik'.

Laat mij u heel snel uit de droom helpen! Zonder enige twijfel is de locatie subliem, zo mooi in een bocht aan de Leie, maar ik was echt teleurgesteld in de kamer.

We hadden een 'Kasteelweekend'-bongobon en aangezien we al langer eens wilden gaan fietsen aan de Leie en Auberge du Pêcheur in Deurle/Latem tussen de kasteelweekend adressen stond was de keuze snel gemaakt.

Een bongo hotelbon is nogal vaak een vergiftigd geschenk. Meestal zijn ze alleen geldig in het laagseizoen en niet tijdens het weekend. Vaak krijg je ook een minderwaardige kamer. Het was bij Auberge du Pêcheur niet anders. We zijn heel vriendelijk ontvangen, maar onze kamer (de comfort kamer) was absoluut zijn geld niet waard. Ze bevond zich in een dépendance (Latem House) tegenover het hoofdgebouw en ze was piepklein maar gelukkig wel proper. Totaal niet wat je op de foto's op de website ziet. Er was ook nogal wat achterstallig onderhoud in de badkamer. De douchedeur sloot niet, de douchekop viel altijd terug naar beneden en de kranen lekten. Zou niet mogen voor een kamer waar voor een overnachting op 30 mei op de website 170 euro voor gevraagd werd (kamer + ontbijt).

Toen we uitcheckten werd me gevraagd of we een goed verblijf hadden gehad en of alles in orde was. Ik ga dan niet onnozel doen en zeggen dat het ok was terwijl het dat niet was. Ik ben ook zo frank geweest om te vragen of ze deze kamer ook aan 'normaal betalende' gasten verhuren en daarop werd bevestigend geantwoord. Ik zou het er zelf nooit aan geven!

Enfin, een gegeven paard ...
Gelukkig kregen we op maandagmorgen wel een heerlijk ontbijt, geserveerd in de orangerie met zicht op de Leie.

Ondanks de tegenvallende kamer hebben we toch een fijne tweedaagse gehad. We hadden onze fietsen mee (uiteraard, zou ik zeggen) en we hebben zalig gefietst.

Zondag hebben we de route 'Bergeend' gefietst. Op het gemakje 62 kilometer getrapt langs rustige wegen, over jaagpaden langs de Schelde, door mooi natuurgebied en een stukje door de stad Gent. Het was prachtig weer en we hebben ervan genoten. Het was ook nog een brokje nostalgie voor Manlief toen we de Watersportbaan naderden want hij heeft daar in zijn jeugd op redelijk hoog niveau wedstrijden geroeid.

's Avonds hebben we voortreffelijk gegeten bij d'Ouwe Hoeve in Deurle. Gemoedelijk, gezellig, lekker, ... Meer moet dat niet zijn.

Maandag hebben we de 'Leiestreekroute' gefietst in een iets aangepaste versie, vertrekkend vanaf het hotel. Het begin van de route was mooi: via de Latemse villa's en de golf door de mooie natuur met be-boterbloem-de weiden en kikkerpoelen naar het veer in Afsnee en zo richting ... Gent! Oops, blijkbaar de verkeerde route op de GPS gezet. We zijn dan toch nog tot in Deinze geraakt maar het was op zich een vrij saaie route, door woongebied en langs een spoorlijn. Van Deinze terug naar Latem was dan weer wel een heel mooi stuk. We tikten af op 67 kilometer.

Ik weet nu wel zeker dat ik mij een nieuwe fiets ga aanschaffen want mijn batterij kan niet veel meer aan dan 60 kilometer, en dan heb ik nog een heel stuk op de eco stand gefietst. En de laatste 4 kilometer op eigen kracht.

dinsdag 27 april 2021

Een week aan zee

Vorige week zijn we er even tussenuit geknepen. We verbleven een week in een heerlijk appartement in Oostduinkerke-Koksijde. De eerste keer trouwens dat we iets huurden via Airbnb.

We gingen vroeger met thuis wel eens op gezinsvakantie naar Koksijde (in Reigersnest) en ik herinnerde het me als een heel aangename badplaats, midden tussen de hoge duinen.
We gaan niet zo vaak naar de Belgische kust maar omdat Nederland nu geen optie was, hadden we geen andere keuze, en het was eens iets anders dan Knokke of De Haan.

Op twee halve dagen mist na hadden we prachtig zonnig weer, maar ook wel een harde noordoostenwind waar we tijdens onze fietstochten tegen moesten opboksen. En warm was het ook al niet, met gemiddeld een graad of twaalf (gevoelstemperatuur een pak lager!). Maar ik klaag niet. De zonnige namiddagen op ons zuidgericht terras én de andere omgeving hebben toch wel deugd gedaan.

Helaas was het echte vakantiegevoel wel helemaal zoek. Ten eerste moest je in alle kustplaatsen een mondmasker dragen op de dijk en in de winkelstraten. Eerlijk gezegd hebben we ons daar niet altijd aan gehouden. Beetje belachelijk als er geen andere fietsers of wandelaars in de buurt zijn. Het was namelijk extreem rustig aan zee en na een week hadden we het ook wel gezien daar. Van mij mag er een beetje meer ambiance zijn.

Ten tweede was er nu natuurlijk niets open. Dat wisten we, maar vakantie ... dat is voor ons toch synoniem met terrasjes doen en lekker uit eten gaan. Daarom hadden we ook voor de kust gekozen. Uit ervaring weet ik dat er aan de kust talloze mogelijkheden zijn om lekkere maaltijden af te halen bij traiteurs en restaurants. Want koken op vakantie? Daar begin ik niet aan.
En we hebben ook lekker gegeten! Maar wel in ons eigen appartement en dat vinden wij niet gezellig. Dat gaan we dus ook niet meer doen. We wachten wel tot alles terug open is voor we nog eens een paar dagen weg gaan.

We hebben wel fijn gefietst, want dat was de bedoeling van deze vakantieweek. Geen lange ritten want geen toiletten onderweg en geen mogelijkheid om iets te eten. Ik zal blij zijn als ik terug een volledig gebit heb en zomaar, heel gewoon, in een boterham of een broodje kan bijten zodat we onderweg op een bankje of desnoods in een berm kunnen picknicken.

De eerste tocht reden we in de zware mist via de Kustroute een stuk van de Frontroute 14-18. Ik was met een halflege batterij vertrokken en - u raadt het al - vroegtijdig moeten afhaken want met windkracht 5, wind op kop en zonder ondersteuning, dat lukt me echt niet meer. Gelukkig waren we nog maar tien kilometer van 'huis' en is mijn manlief de auto gaan halen om mij en mijn fiets thuis te brengen.

Tijdens onze fietstocht (met een omwegje) naar Veurne - onder een stralend blauwe hemel - hebben we even geflirt met de Franse grens. We zijn er niet over gereden, maar van enige controle in Bray-dunes was geen sprake.

We hadden van zoonlief ook een boodschappenlijstje meegekregen: "jullie zitten niet zo ver van Westvleteren ... als je zin hebt in een ritje met de auto mag je voor mij bij het winkeltje van de abdij trappist gaan halen." Zo gezegd zo gedaan, en het gaf ons de gelegenheid om met de auto een stuk van de Ypres Salient te rijden. We hadden gehoopt de route nog eens helemaal te kunnen rijden, maar als - zelfs in Tyne Cot - het bezoekerscentrum gesloten is en er nergens een toilet te vinden is, dan houdt het al snel op. Ik ga echt niet met mijn billen bloot daar in de vlakke polder! Toch nog even omgereden naar het Deutscher Soldatenfriedhof in Langemark (Studentenfriedhof). Deze eenvoudige begraafpaats met o.a. de kleine stenen kruisen en de beeldengroep van de vier treurende soldaten doet mij meer dan alle andere statige oorlogskerkhoven samen.

De kustlijn en het achterland tussen Nieuwpoort en De Panne is ons heel erg bevallen. De ligging temidden van de hoge duinen is daar niet vreemd aan. Leuk ook om door de straatjes te fietsen en je te vergapen aan de luxe villa's. Ook Gert Verhulst heeft er een optrekje (Witte Burg 11). Mocht hij thuis geweest zijn, hij had ons zeker op de koffie gevraagd. 😉